Antoniina Pietrowna szła w deszczu i płakała, łzy mieszały się z kroplami – „Jedyna radość, że pada! Nikt nie widzi łez”, myślała. Czuła się winna, nieproszona, nie w porę. Zamiast na spotkanie z synem i synową, wraca na mokro, przepłakana. Wspominała zabawny dowcip o teściowej, którą zięć pyta: „Mamusiu, nawet herbaty nie wypijecie?”. Teraz sama była w roli tej „mamy”. Płacze, śmieje się, płacze na przemian. W domu już swobodnie ryczy – nikt nie słyszy, tylko złota rybka w akwarium. Antoniina zawsze była interesującą kobietą, podobała się mężczyznom, ale z ojcem Nikity nie wyszło; pił, potem zaczął ją chorobliwie zazdrościć i bił, aż ojciec Antoniiny go wygonił – dosłownie z czwartego piętra. Były mąż zniknął, Antoniina już nie wyszła za mąż – wychowywała syna, miała dobrą pracę jako technolog żywienia w restauracji, odkładała pieniądze. Gdy uzbierała na mieszkanie, Nikita się ożenił z fantastyczną Anastazją – matka dała dzieciom nowe M2, im potrzebniej. Teraz odkładała im na nowy samochód. Ale w deszczowy dzień przez przypadek odwiedziła syna, synowa Anastazja nie zaprosiła nawet do kuchni: „Deszcz minął, do domu niedaleko”, powiedziała. Antoniina płakała pod deszczem, potem zasnęła. Przyśniła jej się złota ryba i powiedziała: „Głupia jesteś! Herbaty ci nie dali, a ty pieniądze im odkładasz. Żyjesz tylko dla nich – czas zacząć żyć dla siebie!”. Antoniina obudziła się, zrozumiała, nie będzie się dłużej poświęcać niewdzięcznym ludziom. Zabrała odłożone pieniądze, kupiła sobie wycieczkę nad Bałtyk, wróciła piękna i opalona. Syn i synowa nawet nie zauważyli. Przestała unikać mężczyzn – teraz spotyka się z dyrektorem restauracji. A gdy wpadła synowa i spytała: „Czemu nie przychodzisz? Nikita samochód wybrał”, Antoniina – z nowym partnerem obok – odpowiedziała: „Nie, Anastazjo, herbaty dziś nie będzie. Wy już wychodzicie!”. Zatrzasnęła drzwi, uśmiechnęła się do złotej rybki: „I tak trzymać!”.

Antonina Nowak szła przez deszczowy Kraków i płakała. Łzy spływały jej po policzkach, mieszając się z kroplami deszczu. Przynajmniej pada, nikt nie widzi jak ryczę, pomyślała z ironią, zaciągając się wilgotnym powietrzem.

Rozważała: Sama sobie winna! Wparowałam nie w porę. Jak jakaś ciotka z Trzebini na imieniny bez zaproszenia! Szła i płakała, po czym przypomniał jej się stary dowcip. Zięć mówi teściowej: Pani nawet herbaty nie wypije? I co? Teraz wylądowała w roli tej matki z żartu.

Płakała i się śmiała, śmiała i płakała. A gdy wróciła do swojego mieszkania w blokowisku, ściągnęła mokre ciuchy, zawinęła się w koc, zamieniła się w fontannę łez bez żadnych hamulców. Nikogo nie było poza złotą rybką w kulistym akwarium! Nikogo!

Antonina była kobietą z klasą, mężczyźni zawsze się za nią oglądali. Ale z ojcem Nikity jej syna jakoś nie wyszło. Najpierw jeszcze można było wytrzymać: popił, pospał, spokój. Potem nagle zaczęły się sceny zazdrości. Do każdego: nieznajomy pytający o drogę pod Wawelem, sprzedawca w mięsnym, pan z laską na ławce, sąsiad z Piątkowej.

Aż raz, gdy Antonina tylko się uśmiechnęła do sąsiada, małżonek wpadł w szał, dosłownie stracił rozum. Przemoc i to brutalna, sprzed oczami dziecka.

Nikita potem wszystko w szczegółach opowiedział babci i dziadkowi. Mama Antoniny rozpłakała się: Na to wychowałam córkę? Żeby jakaś pijana łajza ją tłukła? Ojciec nie powiedział ani słowa założył płaszcz, wyszedł i wyeksmitował zięcia z czwartego piętra. Zanim zniknął pod blokiem, zdążył jeszcze złamać sobie rękę.

Ojciec Antoniny pogroził mu pięścią: Jak jeszcze raz zobaczę cię z moją córką, to cię zniszczę! Będę siedzieć, ale ty więcej życia jej nie zatrujesz!

Mąż zniknął na zawsze. Antonina już nikogo nie chciała. Trzeba było dziecko wychować a kto wie, jaki następny mąż się trafi.

Mężczyznę miała wielu, co chcieli zbudować coś razem, ale nie potrafiła już się otworzyć. Po Nikitowym ojcu starczyło jej emocji na całe życie.

Materialnie Antoninie wiodło się nieźle. Pracowała w gastronomii jako technolog żywienia, kręciła się w restauracji na Karmelickiej. Na życie nie narzekała, powoli odkładała złotówki na własne mieszkanie.

Gdy uzbierała wymarzoną kwotę, Nikita oświadczył się pięknej dziewczynie, typowej polskiej Ani z Podhala. Antonina w swoim mieszkaniu z epoki Gomułki została, dzieciom urządziła wesele i oddała świeżo kupione dwa pokoje. Im bardziej potrzebne, myślała.

Teraz odkładała na samochód dla nich. Ileż można jeździć starym polonezem, co to rzęzi na każdym zakręcie?

Tego dnia wcale nie zamierzała pójść do syna. Nigdy nie miała zwyczaju narzucać się dzieciom. Akurat była w pobliżu, gdy lunął deszcz. Z parasoli nici, i tak by nie pomogły. Więc pomyślała: Włażę, przeczekam, z Anią pogadam jak kobieta z kobietą, napiję się herbatki.

Ania, otwierając drzwi, patrzy na teściową jak na ufoludka. Nawet nie zaprasza do środka, tylko chłodno w korytarzu pyta:
Pani Antonino, po coś Pani przyszła?

Antonina zgłupiała, zaczęła się tłumaczyć:
Bo wie… deszcz…
Już nie pada! Do domu niedaleko, to Pani dojdzie mówi Ania, zerkając przez okno i krzyżując ręce na piersi.

Tak, tak Antonina potulnie wychodzi, tonąc we łzach i kałużach.

Płakała, aż padła ze zmęczenia. I wtedy, we śnie, pojawiła się jej złota rybka z akwarium. Urosła jakby dwukrotnie, bezgłośnie ruszała pyszczkiem, ale Antonina wszystko rozumiała. Rybka mówiła:

Ryczysz? Frajerka z Ciebie! Nawet herbaty w deszczu nie dali Ci się napić! A te pieniądze na auto dla dzieci na co uzbierałaś? Całe życie będziesz im wszystko dawać? Żyj, kobieto, dla siebie! Popatrz na siebie zdolna, ładna, z kasą! Po co ci to, dla kogo? Zbieraj się, jedź nad polskie morze, odpocznij.

Antonina obudziła się, gdy było już ciemno. Rybka dalej żeglowała po akwarium i ruszała pyszczkiem, ale ona już nie rozumiała języka fauny. Ale jedno zrozumiała: nie wolno poświęcać się dla niewdzięczników. Ani dla ludzi, którzy nawet herbatą człowieka nie poczęstują i przed ulewą nie wpuszczą.

Wzięła złotówki, odkładane na auto dla dzieci, i kupiła sobie wczasy nad Bałtykiem. Pojechała, wypoczęła, wróciła piękna i opalona.

A syn z synową nawet się nie zorientowali. Przecież dzwonili tylko, gdy coś potrzebowali pieniędzy albo babci do wnuka.

I Antonina przestała unikać mężczyzn. Pojawił się adorator elegancki, nietuzinkowy kierownik restauracji, w której pracowała. Od dawna jej się podobał, ale Antonina była wiecznie rozdarwana między Nikitą a Anią. Teraz wszystko się ułożyło: razem do pracy, razem z pracy. Zupełnie inne życie!

Ostatnio Ania wpadła z wizytą.
Dlaczego nie zagląda Pani do nas, nie dzwoni? Nikita już wypatrzył nowy samochód! rzuciła z wyraźną aluzją.

Aniu, po coś przyszła? odpowiedziała Antonina, krzyżując ręce jak zawsze Ania.

Zanim synowa zdążyła cokolwiek powiedzieć, z pokoju wyszedł jej elegancki mężczyzna:
Toniu, pijemy w końcu herbatkę?

Pewnie! uśmiechnęła się Antonina szeroko.

Zaproś gościa rzekł gościnnie.

Nie, Ania już wychodzi. Ania nie pije herbaty, prawda, Aniu?

Antonina zatrzasnęła drzwi za synową i, śmiejąc się, mrugnęła do złotej rybki.
I to by było na tyle!A rybka zanurkowała pod ceramiczny zameczek i zatańczyła w szklanym świetle. Antonina poczuła, że śmieje się już nie z przekory, a z prawdziwego szczęścia. Herbata pachniała cytryną, światła miasta odbijały się w szybie, a ona pierwszy raz od lat czuła, że naprawdę żyje. Miała własne marzenia, własne serce, własny dom. Nikita, Ania, świat – wszystko mogło toczyć się dalej swoim rytmem. Tym razem to ona była u siebie.

Złota rybka kołysała się łagodnie. Antonina przysunęła kubek do ust, czując ciepło, bezpieczeństwo i smak nadziei. A może pomyślała nawet jedno z rybich życzeń spełniło się właśnie dziś.