Nie Umiałam Odpowiedzieć Miłością – Dziewczyny, która z was to Lilka? – zapytała z uśmiechem nieznajoma, patrząc na mnie i moją przyjaciółkę z błyskiem w oku. – To ja jestem Lilka. A o co chodzi? – zdziwiłam się. – Masz list, Lilko. Od Wojtka – powiedziała, wręczając mi wymięty kopertę. – Od Wojtka? A gdzie on sam? – spytałam zaskoczona. – Przenieśli go do internatu dla dorosłych. Czekał na ciebie, Lilko, jak na zbawienie, oczy wypłakał. Ten list dał mi do przeczytania – żebym sprawdziła błędy. Nie chciał się przed tobą skompromitować. Czas na mnie, zaraz obiad, pracuję tu jako wychowawczyni – dodała i zniknęła. …Tak się złożyło, że z koleżanką w czasie wakacji, mając szesnaście lat, zabłądziłyśmy do dziwnego ośrodka. Przysiadłyśmy na ławce, śmiejąc się, nie dostrzegając dwójki chłopaków, którzy podeszli do nas. – Cześć dziewczyny! Nudzicie się? Poznamy się? – Wojtek podał mi dłoń. – Lilka jestem. A to moja koleżanka Sylwia. A ten cichy to jak się nazywa? – Leon – wyszeptał. Chłopcy wydali się nam nieco „niemodni” i zbyt poukładani. Wojtek strofował: – Dziewczyny, takie krótkie spódniczki nosicie? A Sylwia w tym dekolcie… – Chłopcy, gdzie nie trzeba, tam nie zaglądać – zaśmiewałyśmy się z Sylwią. – Ciężko nie patrzeć. Jesteśmy facetami. Palicie może? – dociekał Wojtek. – Pewnie, ale tylko „dla szpanu” – żartowałyśmy. Dopiero zauważyłyśmy, że chłopcy mają kłopot z chodzeniem – Wojtek z trudem się poruszał, Leon mocno kulał. – Jesteście tu na leczeniu? – zgadłam. – Tak. Ja miałem wypadek na motorze, Leon skoczył niefortunnie do wody – wyrecytował Wojtek. Uwierzyłyśmy w ich historie – nie wiedząc, że są niepełnosprawni od dzieciństwa i mieszkają w zamkniętym ośrodku. Nasze wizyty dały im namiastkę wolności. Chłopcy okazali się świetnymi rozmówcami; tygodniowe wizyty weszły w zwyczaj. Wojtek przynosił mi kwiaty z rabaty, Leon origami wstydliwie wręczał Sylwii. Potem siadałyśmy na ławce razem – Wojtek koło mnie, Leon blisko Sylwii. Sylwia się czerwieniła, ale lubiła towarzystwo skromnego Leona. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, aż nadszedł koniec wakacji i my, świeżo upieczone maturzystki, zapomniałyśmy o chłopcach z internatu. …Przyszła wiosna, egzaminy, ostatni dzwonek, bal. Znowu trafiłyśmy do internatu – na naszą ławkę, czekając na Wojtka i Leona. Czekając na kwiaty, origami… Ale minęły dwie godziny, nikt nie przyszedł. Wtedy zjawiła się ta dziewczyna z listem od Wojtka. Tak go przeczytałam: „Ukochana Lilko! Jesteś moim pachnącym kwiatem, gwiazdą nieosiągalną! Może nie zauważyłaś, że zakochałem się od pierwszego wejrzenia. Nasze spotkania były dla mnie jak oddech. Przez pół roku bezskutecznie wypatruję cię z okna. Zapomniałaś o mnie. Szkoda! Nasze drogi się rozchodzą, ale dziękuję za prawdziwą miłość. Pamiętam twój aksamitny głos, uśmiech, dłonie… Jak mi źle bez Ciebie, Lilko! Chciałbym zobaczyć Cię chociaż raz… Nam, mnie i Leonowi, stuknęła osiemnastka. Na wiosnę nas przenoszą. Pewnie się nie spotkamy… Moja dusza w kawałkach. Wierzę, że przejdzie i wyzdrowieję. Żegnaj, jedyna!” Podpis: „na zawsze Twój Wojtek”. W kopercie był zasuszony kwiatek. Zrobiło mi się okropnie wstyd, serce ścisnęło się z bezsilności. Pomyślałam o słowach: „Jesteśmy odpowiedzialni za tych, których oswoiliśmy”. Nie wiedziałam, jaką burzę uczuć przeżywał Wojtek – nie potrafiłabym odwzajemnić jego miłości. Czułam sympatię, ciekawość, ale nic więcej. Trochę się droczyłam, kokietowałam… Nie podejrzewałam, że dla Wojtka to będzie płomień prawdziwej miłości. …Od tamtej pory minęło wiele lat. List od Wojtka pożółkł, kwiatek się rozsypał, lecz pamiętam tamte niewinne spotkania, beztroskie rozmowy, śmiech z żartów Wojtka… …Ta historia ma zakończenie – Sylwia przejęła się losem Leona, porzuconego przez rodziców z powodu niepełnosprawności. Sylwia skończyła pedagogikę, pracuje w internacie dla niepełnosprawnych. Leon jest jej ukochanym mężem, mają dwóch dorosłych synów. Wojtek, jak mówił Leon, żył samotnie. Gdy miał czterdzieści lat, jego matka odnalazła go, zapłakała, zabrała do rodzinnej wsi. Dalej los już nieznany…

NIE UMIAŁAM POKOCHAĆ

Dziewczyny, przyznajcie się, która z was jest Lila? zapytała nas kobieta, patrząc z zainteresowaniem na mnie i moją koleżankę.

Ja jestem Lila. A co się dzieje? odpowiedziałam, lekko zaskoczona.

Mam dla ciebie list, Lila. Od Wojtka kobieta wyjęła z kieszeni fartucha zmięty kopertę i podała mi ją.

Od Wojtka? A gdzie on sam? spytałam zdziwiona.

Przenieśli go do internatu dla dorosłych. Czekał na ciebie, Lila, jak na zbawienie. Prawie wypłakał oczy. Ten list dał mi do sprawdzenia, żebym przejrzała błędy, bo nie chciał się przed tobą ośmieszyć. Muszę już lecieć, zaraz obiad. Pracuję tu jako wychowawczyni spojrzała na mnie z lekko wykpiącym wyrazem twarzy, westchnęła i poszła.

Z Klarą, moją koleżanką, podczas pewnego letniego spaceru przypadkiem weszłyśmy na teren jakiejś nieznanej placówki. Miałyśmy wtedy szesnaście lat, wakacje trwały, marzyłyśmy o przygodach.

Usiadłyśmy w końcu na wygodnej ławce, plotkowałyśmy i śmiałyśmy się beztrosko. Nie zauważyłyśmy, kiedy podeszło do nas dwóch chłopaków.

Cześć dziewczyny! Nudno wam? Może się poznamy? jeden wyciągnął do mnie rękę Wojtek.

Odpowiedziałam:

Lila. To moja koleżanka Klara. A wy? Jak ma na imię twój cichy przyjaciel?

Leon wymamrotał nieśmiało drugi.

Wydało nam się, że obaj są niemodni, tacy poprawni. Wojtek zauważył z powagą:

Dziewczyny, dlaczego chodzicie w takich krótkich spódniczkach? Klara, ten dekolt jest bardzo odważny.

No właśnie, chłopaki, nie patrzcie, gdzie nie trzeba, bo jeszcze wam się oczy przekręcą roześmiałyśmy się z Klarą.

Łatwo mówić, ale przecież jesteśmy facetami. Palicie papierosy? dopytywał Wojtek.

Pewnie, że palimy. Tylko nie nałogowo żartowałyśmy sobie.

Dopiero wtedy zwróciłyśmy uwagę, że coś z nogami chłopaków jest nie tak.

Wojtek poruszał się z trudem, Leon wyraźnie kulał na jedną nogę.

Leczycie się tutaj? domyśliłam się.

Tak. Miałem wypadek na motorze. Leon niefortunnie skakał do wody wyrecytował szybko Wojtek. Niedługo wychodzimy.

Wtedy bez zastrzeżeń uwierzyłyśmy w ich historie. Ani ja, ani Klara nie zdawałyśmy sobie sprawy, że są niepełnosprawni od dzieciństwa. Skazani na długoletnie życie w internacie, z dala od świata. Dla Wojtka i Leona byłyśmy powiewem wolności.

Żyli i uczyli się w zamkniętym internacie, każdy miał jakąś wymyśloną wersję wypadku czy bójki, by ukryć swoją historię.

Wojtek i Leon okazali się bardzo ciekawi, oczytani, dojrzali jak na swój wiek.

Z Klarą zaczęłyśmy odwiedzać chłopaków regularnie.

Po części z litości, ale też dlatego, że można było się od nich dużo nauczyć.

Nasze krótkie spotkania stały się rytuałem.

Wojtek zaczął dawać mi kwiaty z pobliskiej rabatki, Leon wręczał Klarze zrobione przez siebie origami.

Siedzieliśmy razem na ławce, Wojtek przy mnie, Leon tyłem do nas, skupiony na Klarze. Moja przyjaciółka była onieśmielona, rumieniła się, ale widać było, że lubi być w pobliżu nieśmiałego Leona. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym.

Minęło ciepłe, pełne słońca lato.

Nadeszła deszczowa jesień, skończyły się wakacje. Przed nami z Klarą ostatnia klasa, matura. Prawdę mówiąc, szybko zapomniałyśmy o Wojtku i Leonie.

Przyszedł czas na egzaminy, ostatni dzwonek, studniówkę. Znowu miałyśmy przed sobą wakacje i nowe plany.

Znów pojawiłyśmy się w internacie. Chciałyśmy odwiedzić dawnych znajomych, usiadłyśmy na tej samej ławce, mając nadzieję, że zaraz podejdą Wojtek i Leon. Wojtek z świeżymi kwiatkami, Leon z origami. Niestety, czekałyśmy dwie godziny na próżno.

Nagle z drzwi internatu wybiegła młoda kobieta i wręczyła mi list od Wojtka. Otworzyłam go od razu:

Kochana Lila! Jesteś moim pachnącym kwiatem! Moją gwiazdą nie do osiągnięcia! Może nie zrozumiałaś, ale zakochałem się w tobie od pierwszego spojrzenia. Spotkania z tobą były dla mnie wszystkim. Przez pół roku naprazno wypatrywałem cię w oknie. Zapomniałaś o mnie. Jakże żałuję! Nasze drogi tak bardzo się rozeszły. Ale jestem ci wdzięczny, bo pokazałaś mi, czym jest prawdziwa miłość. Pamiętam twój miękki głos, czarujący uśmiech, delikatne dłonie. Strasznie bez ciebie źle, Lilu! Chciałbym cię zobaczyć jeszcze chociaż raz! Chciałbym oddychać, ale nie mam czym

Nam z Leonem stuknęło już osiemnaście lat. Na wiosnę przenoszą nas do innego internatu. Wątpię, czy jeszcze się zobaczymy. Moje serce pęka! Mam nadzieję, że z czasem przejdzie mi ta miłość.

Żegnaj, ukochana!

Podpis na zawsze twój Wojtek.

W kopercie obok listu był zasuszony kwiatek.

Ogarnęło mnie wielkie poczucie winy. Serce zacisnęło się z żalu, że nic nie da się już zmienić. Przypomniałam sobie słowa: jesteśmy odpowiedzialni za tych, których oswoiliśmy.

Nie podejrzewałam, jakie emocje kipią w duszy Wojtka. Ale nie mogłam odwzajemnić jego uczuć. Nigdy nic więcej do Wojtka nie czułam tylko życzliwość i ciekawość wobec mądrego rozmówcy. Tak, trochę z nim flirtowałam, drażniłam się, podsycałam jego zauroczenie. Nie wiedziałam, że mój lekki flirt zamieni się dla Wojtka w szaleńczą miłość.

Od tamtej pory minęło dużo lat. List od Wojtka pożółkł, kwiatek się pokruszył. Ale pamiętam nasze dziecięce spotkania, beztroskie rozmowy, niepohamowany śmiech z żartów Wojtka.

Ta historia ma jeszcze ciąg dalszy. Klarę głęboko poruszyła trudna sytuacja Leona. Jego rodzice odrzucili go z powodu jego inności od urodzenia miał jedną nogę krótszą od drugiej. Klara skończyła studia pedagogiczne i pracuje w internacie dla dzieci z niepełnosprawnościami. Leon jest jej ukochanym mężem, mają dwóch dorosłych synów.

Z kolei Wojtek jak opowiadał Leon spędził życie w samotności. Gdy Wojtek miał około czterdziestki, jego matka przyjechała do internatu, zobaczyła swojego pokrzywdzonego syna, wzruszyła się, przypomniała sobie dawną miłość, zabrała go do siebie na wieś. Od tamtej pory ślad po nim zaginąłCzasem, kiedy odwiedzam mamę na wsi, mijam ich dom niski, biały, obsadzony malwami. Zdarza mi się dostrzec Wojtka, siedzącego w ogrodzie, pochylonego nad książką lub zapatrzonego w nieruchome jezioro. Raz jeden spotkały się nasze spojrzenia. Uśmiechnął się wtedy lekko, prawie niedostrzegalnie, jakby śmiał się już tylko dla siebie. Pomyślałam wtedy, że są miejsca w sercu, do których nikt nie ma dostępu, choćby nawet skradł tam klucz.

Wojtek nie zapomniał i ja też nie zapomniałam. Przeszłość układa się w obraz, który nie blednie z czasem. I choć go nie pokochałam, to jego miłość nauczyła mnie, że każdy z nas jest czyimś marzeniem czasem na zawsze niedoścignionym.

Wiem, że nigdy nie będę umiała pokochać tak, jak Wojtek potrafił kochać mnie: bez oczekiwań, bez przyszłości, tylko z wdzięcznością za wspólne chwile i za całą rozgadaną młodość, która odeszła razem z tamtym latem.

Kiedy odjeżdżam z wsi, zatrzymuję się na chwilę na tej starej ławce. Uśmiecham się do dawnego życia i cicho szeptam: Dziękuję, Wojtku. Dziękuję za wszystko. Wierzę, że gdzieś wśród malw mój głos odnajduje swoje miejsce, a wspomnienia nie biegną w próżnię, tylko stają się częścią czegoś większego, co trwa nawet wtedy, gdy nie potrafimy pokochać.