Jesteś moim szczęściem? Wyszłam za mąż, choć nie planowałam ślubu – gdyby nie upór mojego przyszłego męża, Artura, pewnie dalej byłabym wolna jak ptak. Artur, jak zakochany motyl, zabiegał o mnie, spełniał każdą zachciankę, dosłownie zdmuchiwał pyłek z moich ramion… W końcu się poddałam. Wzięliśmy ślub. Artur od razu stał się kimś bliskim, domowym, rodzinnym. Przy nim czułam się swobodnie, jak w ulubionych kapciach. Rok po ślubie urodził się nasz synek, Świętosław. Mąż pracował w innym mieście, wracał do domu raz w tygodniu z pysznościami dla mnie i Świętosława. Zawsze przygotowywałam się na pranie jego rzeczy – stało się to moją rutyną. Jednego razu wyprałam mu prawo jazdy! Od tamtej pory bardzo dokładnie sprawdzam wszystkie kieszenie, zanim je wrzucę do pralki. Tym razem z jego spodni wypadł złożony w czworo kawałek papieru. Rozwinęłam – był to długa lista szkolnych przyborów (incydent wydarzył się w sierpniu). Na końcu, dziecięcym pismem: „Tato, wracaj szybko.” A więc mój mąż na boku się „rozrywa”! Dwóch żon! Nie urządzałam awantur – spakowałam walizkę, wzięłam syna (Świętosław miał wtedy niespełna trzy lata) i pojechałam do mamy. Mama dała nam z synem pokój: – Mieszkajcie tutaj, gdy się pogodzicie to wracajcie. Nasunęła mi się myśl o zemście na niewdzięcznym mężu. Przypomniałam sobie o koledze z klasy, Romku. Z nim to zamierzałam „mieć romans”! Romek od czasów szkolnych nie daje mi spokoju. Dzwonię: – Cześć, Romeczku! Jeszcze się nie ożeniłeś? – zaczęłam podchody. – Nadziejko? Cześć! Co za różnica, czy żonaty czy rozwiedziony… Może się spotkamy? – rozpromienił się Romek. Niezaplanowany romans trwał pół roku. Artur co miesiąc przynosił na rękę synowi alimenty, a potem milcząc odchodził. Wiedziałam, że mąż mieszka z Kasią Ewsejewą, która ma córeczkę z poprzedniego małżeństwa. Kasia nalegała, by córka nazywała Artura „tato”. Mieszkali wszyscy w mieszkaniu Artura. Gdy tylko Kasia usłyszała, że się wyprowadziłam, z córką przyjechała do niego. Kasia ubóstwiała Artura: dziergała mu wełniane skarpetki, swetry, gotowała pysznie i sycąco. O wszystkim dowiedziałam się później. Do końca życia będę mu wyrzucać Kasię Ewsejewą! Ale wtedy byłam pewna, że nasze małżeństwo właśnie się skończyło, przeżyło swój kryzys… …Jednak, gdy spotkaliśmy się na kawie, by omówić rozwód, na nas oboje spadły dawne, miłe wspomnienia. Artur wyznał mi nieziemską miłość, przeprosił. Powiedział, że nie wie, jak pozbyć się natarczywej Kasi. Było mi go ogromnie żal. Wróciliśmy do siebie. Na marginesie: Artur o Romku nie wiedział. Kasia z córką opuściły nasz miasto na zawsze. …Minęło siedem szczęśliwych lat rodzinnego życia. Potem Artur miał poważny wypadek. Operacje na nodze, rehabilitacja, chodził o lasce. Na powrót do zdrowia potrzebował dwóch lat. Cały ten proces całkowicie go wykończył. Artur zaczął dużo pić. Zamknął się w sobie. Było mi ciężko patrzeć na jego upadek. Moje prośby nie docierały. Artur wyczerpywał siebie i nas. Pomocy odmawiał. W pracy miałam „powiernika” do łez – Pawła. Gadaliśmy w palarni, spacerowaliśmy po pracy, pocieszał, dodawał otuchy. Paweł był żonaty, żona spodziewała się drugiego dziecka. Nie wiem, jak to się stało, że wylądowaliśmy razem w łóżku. Szaleństwo. Był ode mnie sporo niższy, drobny, nie mój typ! I się zaczęło! Paweł zabierał mnie na wystawy, koncerty, balety. Gdy jego żona urodzi córkę, Paweł zawiesi nasze rozrywki, zwolni się z pracy i zacznie gdzie indziej. Może wtedy pomyślał – „znikniesz z oczu, znikniesz z serca”? Nie miałam do niego pretensji, z łatwością odpuściłam. Ten mężczyzna tylko zagłuszył moją rozpacz. Nie miałam zamiaru niszczyć czyjejś miłości. Mój mąż dalej pił. …Po około pięciu latach spotkałam Pawła przypadkiem, zaproponował mi na poważnie ślub. Rozbawiło mnie to. Artur na chwilę wziął się w garść. Wyjechał do pracy do Czech. Ja w tym czasie byłam przykładną żoną i troskliwą matką, cały świat kręcił się wokół rodziny. Artur wrócił po pół roku. Zrobiliśmy remont, nakupiliśmy sprzętu. Wreszcie naprawił swój samochód. Można by żyć i się cieszyć. Ale nie – znów wpadł w alkohol. Zaczął się koszmar. Przywozili go do domu znajomi, sam nie mógł wrócić, najwyżej doczołgać się… Często biegałam po osiedlu, szukałam zdziczałego męża. Wynajdowałam go śpiącego na ławce, z pustymi kieszeniami, taszczyłam do domu. Było różnie. …Któregoś wiosennego dnia stoję smutna na przystanku. Wokół ptaki śpiewają, słońce grzeje, a mnie nie cieszy ta wiosenna radość. Nagle słyszę szept do ucha: – Może pomogę Pani w kłopocie? Odwracam się. O rany! Pachnący przystojniak! A ja wtedy – 45 lat! Czy znów będę jak owoc w pełni? Zachowałam się jak nieśmiała dziewczyna. Na szczęście przyjechał autobus, szybko wsiadłam i uciekłam. Od pokusy. Mężczyzna pomachał mi na pożegnanie. Przez cały dzień w pracy rozmyślałam tylko o nim. Przez kilka tygodni się wzbraniałam. Dla zasady… Ale Eryk (tak miał na imię nieznajomy), jak czołg, niezmordowanie przebił mój mur. Codziennie rano czekał na mnie na przystanku. Skoro tylko się zbliżałam, posyłał powitalne uśmiechy i całusy z oddali. Pewnego ranka przyniósł naręcze czerwonych tulipanów. – Gdzie ja z tymi kwiatami rano do pracy? Zaraz wyjdzie, że coś jest na rzeczy! Dziewczyny w biurze mnie rozpracują! Eryk uśmiechnął się: – Oj, nie pomyślałem, jakie to straszne „konsekwencje”. Podarował bukiet starszej pani, która z zainteresowaniem podglądała naszą scenkę. Babcia zamaszyście podziękowała: „Szczęścia i namiętności ci życzę, chłopcze!” Zarumieniłam się. Dobrze, że nie życzyła mu młodszej kochanki – zniknęłabym pod ziemią! Eryk uśmiechnął się do mnie: – Nadziejko, może razem zrobimy się „winni”? Nie pożałujesz! Przyznam – propozycja była kusząca i na czasie. Tym bardziej, że nie miałam już kontaktu z mężem, bo Artur leżał nieprzytomny na łóżku, zatruty alkoholem. Eryk okazał się niepalący, abstynentem, byłym sportowcem (miał 57 lat) i świetnym rozmówcą. Rozwiedziony. Była w nim jakaś magnetyczna siła! Rzuciłam się w tę miłosną przygodę! Był to wir namiętności. Trzy lata miotałam się między domem a Erykiem. Duszę miało mi rozrywać. Nie miałam sił ani chęci, by się zatrzymać. Ale gdy już pojawiła się chęć rozstania, sił nadal brakowało. Jak wiadomo – serce nie sługa! Eryk w pełni zawładnął moją duszą i ciałem! Kiedy był blisko, brakowało mi tchu! To była całkowita utrata rozumu! Ale wiedziałam – ta namiętność nie skończy się dobrze. Do Eryka nie czułam miłości. Znużona wracałam do domu, mocno przytulając się do męża – choć pijany, niedomyty, ale najbliższy i najprawdziwszy. „Swoja bułka smaczniejsza niż cudze ciasta!” Wydawało się, że to prawda życia! A namiętność jest od słowa „cierpieć”. Chciałam już odcierpieć, wykurować się z Eryka i wrócić w rodzinne objęcia, a nie trwać w tej beztroskiej rozkoszy. Tak myślał mój rozum. A ciało biegło ku słodkiej przepaści. Wciąż byłam niewolnicą tej ognistej namiętności. Nie potrafiłam się opanować. Syn znał Eryka, raz spotkał nas w restauracji ze swoją dziewczyną. Musiałam formalnie ich sobie przedstawić. Uścisnęli sobie dłonie i pożegnali się z klasą. Wieczorem Świętosław patrzył na mnie pytająco przy kolacji. Odpowiedzi wykręciłam żartem: „Kolega zaprosił na rozmowę o nowym projekcie”. „No, jasne… w restauracji…” – przytaknął syn. Nie oceniał mnie. Prosił – nie rozwodź się z tatą. Może tata jeszcze się ogarnie. Czułam się jak zagubiona owca. Rozwiedziona koleżanka radziła: „Rzuć tych podstarzałych kochanków i uspokój się!” Słuchałam jej rad. U niej, z trzecim mężem, doświadczeń nie brakowało. Powiem szczerze – to były logiczne wnioski. Ale zatrzymać się mogłam dopiero wtedy, gdy Eryk próbował podnieść na mnie rękę. To była granica – nie na darmo koleżanka przestrzegała: „Spokojnie – dopóki stoisz na brzegu!” Opadła mi mgła z oczu. Świat znów nabrał barw! Trzy lata udręki! Uff! Wolność! Eryk jeszcze długo będzie mnie szukać, wszędzie, gdzie się da. Będzie błagał o przebaczenie publicznie na kolanach… Ja pozostanę niewzruszona! Koleżanka obsypie mnie pocałunkami i podaruje kubek z napisem „Jesteś właściwa!” A Artur? Wiedział o moim „grzesznym romansie”. Eryk do niego dzwonił i wszystko opowiadał. Był przekonany, że rozbiję rodzinę. Artur wyznał: – Gdy słuchałem tych wyznań, chciałem po prostu umrzeć. Wszystko to moja wina! Sam odpuściłem żonę. Wymieniłem ją na wódę. Idiota. Co mogłem ci odpowiedzieć? …Od tamtej pory minęło dziesięć lat. Mamy z Arturem dwie wnuczki. Siedzimy z nim przy stole, pijemy kawę. Patrzę przez okno. Artur bierze mnie za rękę: – Nadia, nie oglądaj się na innych. Ja jestem twoim szczęściem! Wierzysz? – Oczywiście, wierzę, mój jedyny…

JESTEM TWOIM SZCZĘŚCIEM?
Szczerze mówiąc, nigdy nie myślałam o zamążpójściu. Gdyby nie wytrwałość mojego przyszłego męża, wciąż byłabym wolnym ptakiem. Tomek, niczym szalony motyl, krążył wokół mnie, starał się mnie rozśmieszyć, dogadzał mi na każdym kroku, zdmuchiwał ze mnie pyłki W końcu uległam. Pobraliśmy się.
Tomek szybko stał się dla mnie kimś bardzo bliskim, domowym i swojskim. Z nim żyło się wygodnie, lekko jakby się chodziło w ulubionych kapciach.
Rok później urodził się nasz syn Szymon. Tomek pracował w Warszawie, a my mieszkaliśmy w Krakowie. Do domu mąż wracał raz w tygodniu, zawsze przywoził nam z Szymkiem pyszne smakołyki. Przy jednym z powrotów, jak to miałam w zwyczaju, szykowałam się do prania jego rzeczy. Przeglądanie kieszeni stało się moją rutyną kiedyś przez nieuwagę wyprałam jego dowód osobisty
Od tamtej pory każdego prania sprawdzam kieszenie dokładnie. Tym razem z jego spodni wypadła złożona karteczka. Rozłożyłam ją i przeczytałam. Była tam długa lista szkolnych przyborów (zdarzenie miało miejsce w sierpniu), a na końcu, dziecięcym pismem: Tato, wracaj szybko.
No proszę, to tak mój mąż rozrywa się w innym mieście! Podwójne życie!
Nie urządzałam awantury wzięłam torbę pod pachę, Szymka za rękę (miał wtedy niecałe trzy lata) i poszłam do mamy na dłużej. Mama dała nam z synem własny pokoik:
Mieszkajcie tu, dopóki się nie pogodzicie.
W głowie pojawił się pomysł zemsty na niewdzięcznym mężu. Przypomniałam sobie kolegę ze szkoły Radka. On nigdy nie dawał mi spokoju ani w liceum, ani później. Wykręciłam do niego numer.
Cześć, Radek! Jeszcze nie żonaty? zaczęłam.
Witaj, Dobrosiu! Jakie to ma znaczenie, żonaty czy rozwiedziony Może się spotkamy? odparł entuzjastycznie.
Mój przypadkowy romans trwał pół roku. Tomek co miesiąc przynosił Szymkowi alimenty. Przekazywał je mojej mamie i wychodził bez słowa.
Wiedziałam, że mój mąż mieszka z Katarzyną Liszewską. Miała córkę z wcześniejszego małżeństwa. Katarzyna nalegała, by jej dziecko nazywało Tomka tatą. Zamieszkali w mieszkaniu Tomka, do którego Katarzyna przeprowadziła się z innego miasta, gdy dowiedziała się, że się wyprowadziłam. Katarzyna traktowała Tomka jak skarb: dziergała na drutach ciepłe skarpety i swetry, gotowała mu pyszne obiady. O wszystkim dowiedziałam się później. Życie z Nią wypominałam Tomkowi przez długie lata. Wtedy jednak sądziłam, że nasz związek się skończył, że wszystko się rozpadło
Na spotkaniu w kawiarni, gdy mieliśmy omówić rozwód, nagle spłynęły na nas ciepłe wspomnienia. Tomek wyznał mi swoją miłość, przepraszał, tłumaczył, że nie wie, jak pozbyć się Katarzyny.
Zrobiło mi się go bardzo żal. Wróciliśmy do siebie. Dodam, że Tomek nigdy nie dowiedział się o Radku. Katarzyna z córką wyprowadziła się z miasta na dobre.
Przez siedem lat znów byliśmy szczęśliwą rodziną. Potem Tomek miał wypadek samochodowy. Operacje, rehabilitacja, chodzenie o lasce. Powrót do zdrowia zajęły dwa lata. Wszystko to bardzo wyczerpało mojego męża. Zaczął pić nałogowo. Zmienił się nie do poznania, zamknął się w sobie. Ciężko było na to patrzeć. Moje prośby nie skutkowały, odmawiał wszelkiej pomocy, męczył siebie i nas z Szymkiem.
W pracy pojawił się dla mnie pocieszyciel Paweł. Wysłuchiwał mnie podczas przerw, chodził ze mną po pracy na spacery, pocieszał i wspierał. Paweł był żonaty, żona spodziewała się drugiego dziecka. Sama nie wiem, jak razem znaleźliśmy się w łóżku. Absurd. Był ode mnie niższy o głowę, drobny, zupełnie nie w moim typie!
I tak zaczęło się: Paweł zabierał mnie na wystawy, koncerty, balety. Gdy jego żona urodziła córkę, Paweł przestał się tak angażować, zmienił pracę. Pewnie wtedy uznał: z oczu, z serca. Nie miałam do niego żalu nie wtrącałam się w jego życie. Paweł po prostu na chwilę pomógł mi zagłuszyć ból. Nie chciałam niszczyć czyjegoś domu.
Mój mąż tymczasem pogrążał się w alkoholizmie.
Minęło pięć lat i spotkałam Pawła przypadkiem. Zaproponował mi ślub. Rozśmieszyło mnie to.
Tomek na krótko wrócił do siebie i wyjechał na pracę do Czech. Ja w tym czasie dbałam o dom, Szymona i z całych sił skupiałam się na rodzinie.
Tomek wrócił po pół roku. Zrobiliśmy remont, kupiliśmy nowy sprzęt. Tomek naprawił swój samochód niemieckiego Volkswagena. Żyć, nie umierać! Ale nie Mąż znów wrócił do nałogu. Znów zaczął się nasz rodzinny koszmar. Przyjaciele przynosili go do domu, bo sam nie mógł dojść, najwyżej doczołgać się. Często chodziłam po okolicy szukać pijącego Tomka znajdywałam go na ławkach, z pustymi kieszeniami, pomagałam wrócić do domu. Bywało różnie.
Pewnej wiosennej soboty stałam smutna na przystanku autobusowym. Wszędzie śpiewały ptaki, słońce grzało twarz, a mnie nic nie cieszyło. Nagle poczułam cichy szept przy uchu:
Może mogę pomóc rozwiązać Twój problem?
Odwróciłam się. O matko! Aromatyczny, przystojny mężczyzna! A ja wtedy miałam już 45 lat! Miałabym znów poczuć się jak dziewczyna? Zawstydziłam się. W samą porę nadjechał autobus, wskoczyłam i odjechałam, by nie popełnić głupstwa. Mężczyzna pomachał mi na pożegnanie. Cały dzień rozmyślałam tylko o nim. Przez kolejne dwa tygodnie udawałam niedostępną, dla zasady
Ale ten mężczyzna, Igor, zachowywał się jak czołg nieugięcie łamał mój opór. Każdego ranka czekał na mnie na tym samym przystanku. Z daleka wypatrywałam, czy stoi. Gdy mnie zauważył, posyłał uśmiech i całus w powietrzu.
Pewnego dnia wręczył mi ogromny bukiet czerwonych tulipanów. Powiedziałam: I co ja z tymi kwiatami zrobię rano w pracy? Dziewczyny mnie rozniosą na plotki!
Igor tylko się zaśmiał:
Oj, nie pomyślałem o takich strasznych skutkach.
Błyskawicznie oddał bukiet starszej pani, która przyglądała się wszystkiemu z szerokim uśmiechem. Babcia rozpromieniła się: Dziękuję, chłopcze! Życzę Ci ognistej miłości! Spaliłam się ze wstydu. Całe szczęście, że nie życzyła młodej kochanki, bo zapadłabym się pod ziemię!
Igor kontynuował, zwróciwszy się do mnie:
Dobrosiu, a może razem zaryzykujemy? Nie pożałujesz.
Przyznam, propozycja była kusząca i potrzebna. Zwłaszcza, że z Tomkiem wtedy nie było żadnej bliskości leżał nieprzytomny po alkoholu i nie miał ze mną kontaktu.
Igor był niepalącym, trzeźwym, byłym sportowcem (miał 57 lat), interesującym rozmówcą. Rozwiedziony. Przykleiła się do niego dziwna siła
Wpadłam w ten romans po uszy! Był burzą namiętności. Przez trzy lata wyrywałam się między domem a Igorem. Moja dusza miotała się niespokojnie.
Nie umiałam się zatrzymać, choć coraz częściej chciałam. Gdyby chcieć przywołać zdrowy rozsądek Ale moje ciało pędziło w stronę namiętności, a serce wołało o powrót do Tomka nawet jeśli pijany, nieświeży i rozbity, ale przecież swój, bliski, czysty! Zdawało mi się, że właśnie to jest prawdziwe życie. A namiętność od słowa cierpieć. Pragnęłam już tylko, żeby wszystko szybko minęło, żebym mogła wrócić do rodziny, zamiast beztrosko się zatracać. Myślałam o tym, ale nałóg namiętności był silniejszy.
Szymon wiedział o Igorze. Dostrzegł nas w restauracji, będąc tam ze swoją dziewczyną. Musiałam przedstawić Igora synowi uścisnęli sobie dłonie, zamienili uprzejmości. Wieczorem patrzył na mnie pytająco. Czekał na wyjaśnienia. Wybrnęłam żartem, kręcąc, że kolega zaprosił mnie na rozmowę o nowym projekcie. Tak w restauracji skinął z uśmiechem Szymon. Nie oceniał, tylko prosił: nie rozwódź się z tatą. Może wróci do siebie.
Czułam się jak zagubiona owca. Moja rozwiedziona przyjaciółka mocno namawiała mnie, by dać sobie spokój z kochankami i odetchnąć. Słuchałam jej miała doświadczenie z trzema mężami. Ale opanować się wtedy nie umiałam. Udało mi się dopiero, gdy Igor chciał mnie uderzyć.
To była granica. Moja przyjaciółka zawsze mówiła: Spokojnie jest, póki stoisz twardo na brzegu Wtedy przesłona spadła mi z oczu świat odzyskał barwy! Trzy lata udręki i w końcu wolność! Spokój wrócił.
Igor jeszcze długo mnie później szukał, wystawał pod moim domem, błagał o wybaczenie na kolanach Ale ja byłam niewzruszona. Przyjaciółka wycałowała mnie i podarowała mi kubek z napisem Jesteś w porządku!
Jeśli chodzi o Tomka wiedział o wszystkim. Igor sam do niego dzwonił i opowiadał. Był pewien, że odejdę z rodziny. Tomek powiedział mi:
Słuchałem tych opowieści Twojego adoratora i naprawdę chciałem umrzeć. Ale to przecież moja wina! Ja zaniedbałem żonę, zamieniłem życie rodzinne na alkohol. Głupota. Co mogłem Ci powiedzieć?
Minęło dziesięć lat. Z Tomkiem mamy dwie wnuczki. Siedzimy razem przy stole, pijemy kawę. Patrzę przez okno. Tomek chwyta mnie za rękę:
Dobrosiu, nie oglądaj się na innych. Ja jestem Twoim szczęściem! Wierzysz?
Oczywiście, wierzę, mój jedyny

Czasem prawdziwe szczęście jest bliżej, niż nam się wydaje. W życiu warto dostrzegać własne skarby i nauczyć się doceniać to, co mamy, zamiast ścigać się za złudnymi marzeniami.