Na samym krańcu Polski. Śnieg wciskał się do kozaków, szczypał skórę. Ale czy kupić sobie polskie filcowe walonki? Rita nie miała tego w planie, wolałaby wysokie kozaki, tylko tutaj wyglądałaby w nich śmiesznie. Do tego tata zablokował jej kartę. – Serio chcesz mieszkać na wsi? – zapytał, z pogardą krzywiąc usta. Tata nie znosił wsi, urlopu w agroturystyce, ani miejsc, gdzie brak typowych wygód dużego miasta. Gosia był podobny, dlatego właśnie Rita wyruszyła na podlaską wieś. W zasadzie nie chciała tam mieszkać – uwielbiała co prawda wyprawy pod namiot i biwakowe życie, ale związać się z polską wsią na stałe? Raczej nie. Ojcu powiedziała jednak: – Chcę. I będę. – Głupoty gadasz. Co będziesz tam robić, krowom ogony zakręcać? Myślałem, że latem weźmiecie z Gosią ślub, myślałem, że będziemy planować wesele… Wesele! Tata „wciskał” jej Gosię jak nieapetyczną kaszę manną z grudkami – tak obrzydliwą, że tylko zbierało się na mdłości. Nie, z zewnątrz Gosia był całkiem ok – może nawet przystojny: prosty nos, żywe oczy, zadbane włosy, atletyczna sylwetka. Był prawą ręką ojca i ten marzył, by córka związała się z kimś tak odpowiednim. Rita nie znosiła Gosi. Drażnił ją jego monotonny głos, palce jak kiełbaski, nieustanne przechwalanie się, ile kosztował garnitur, zegarek, auto… Pieniądze, tylko pieniądze! O niczym innym nie rozmawiali. Rita pragnęła miłości – uczucia rodem z powieści, które wzrusza tak, że aż brakuje tchu. Jeszcze nigdy tego nie przeżyła, ale czuła, że to dopiero przed nią. Często się zakochiwała, ale to były przelotne zauroczenia, bez głębi i bez śladów w duszy. Rita chciała blizn i dramatów, a nie nudnej i przewidywalnej Gosi. Zatem wyjazd na wieś i praca w lokalnej szkole wydała jej się idealna. Gosia na pewno za nią nie ruszy – przerazi go brak internetu, ciepłej wody i kanalizacji. Rita specjalnie znalazła wieś bez tych udogodnień. Dyrektor wahał się, czy ją zatrudnić, ale po nagłej śmierci poprzedniej nauczycielki Rita była bardzo uparta i przekonała go swoimi certyfikatami. – I co tak wykwalifikowany młody nauczyciel będzie robić na wsi? – zapytała sroga pani z rude włosami. – Uczyć dzieci! – odpowiedziała Rita równie stanowczo. I teraz uczyła. Mieszkała w domku bez ciepłej wody i kanalizacji, sama paliła w piecu. Jak przewidziała, Gosia przyjechał na jedną noc i uciekł. Dzwonił, namawiał do powrotu, ale uważał, że to kaprys, który szybko zniknie. Na początku Ritę wszystko zachwycało. Potem zaczęła się polska zima; domek wywiewało, pod kołdrą było lodowato, a noszenie drewna stanowiło niemałe wyzwanie. Chciała wracać, ale z przyzwyczajenia się nie poddawała. Miała odpowiedzialność, także wobec dzieci. Klasa była malutka – dwunastu uczniów. Najpierw Rita była w szoku: w miejskim domu kultury, gdzie wcześniej pracowała, dzieci były błyskotliwe. Tu… wydawali się jej zupełnie beznadziejni. Trzecia klasa, a czytają na głos sylabami. Nie odrabiają prac domowych, hałas na lekcjach. Ale później Rita ich pokochała. Szymek rzeźbił ze świerka zwierzęta, Ania pisała białe wiersze, Wojtek zawsze pomagał sprzątać salę, a Irenka miała owieczkę, która towarzyszyła jej do szkoły jak pies. Czytać umieli, tylko wcześniej nikt ich nie zachęcał, a książki były nieodpowiednie. Rita ignorowała szkolne wytyczne i woziła nowe książki z pobliskiego miasteczka, bo internetu tu prawie nie było. Nie potrafiła znaleźć kontaktu tylko z jednym dzieckiem. Akurat ojca tej dziewczynki zobaczyła, gdy trzymając naręcze drewna, śnieg kłuł jej stopy w kozakach. – Dzień dobry, pani Małgorzato – przywitał się, stając parę kroków od furtki. Rita się go bała – miał taką twarz… Surową, jakby bandycką. Nigdy się nie uśmiechał. Serce biło jej tak mocno, że obawiała się, czy nie zdradzi, jak bardzo się boi. – Dzień dobry – zabrzmiało wyżej niż chciała. – Czemu Tania ma same dwójki? – Bo nic nie robi. – To ją zmobilizuj. Kto tu jest nauczycielem: ja czy pani? Nauczycielem była Rita. Ale zmuszać nikogo nie zamierzała. Dziewczynka najprawdopodobniej miała autyzm, potrzebowała terapeuty. – Zawsze tak było? – zapytała na wszelki wypadek. Władek zawahał się. – Nie. Kiedyś robiła wszystko z Olą. – A kto to Ola? Zmarszczył się, jakby śnieg dostał się do jego buta. – Jej mama. Wiadomo, co odpowiedzieć dalej. Ale zapytać trzeba było: – A gdzie jest teraz? – Na cmentarzu. No, wszystko jasne. Jak mówi tata, „skrzynka otwarta, a klucz w środku”. Stać z drewnem na rękach było niewygodnie, ale głupio się poskarżyć. Górne polano ześlizgnęło się i spadło jej na nogę. Rita jęknęła, upuściła drewno i omal nie rozpłakała się z bólu i wstydu. – Pomogę – zaproponował Władek. – Nie trzeba, dam radę sama. – Widzę, jak pani sobie radzi. Pomógł jej znieść drewno, poprawił polano, żeby drzwi lepiej się domykały. – Proszę wołać w razie czego – rzucił i poszedł. Po co przyszedł? Myśli, że będzie lepsza ocena za kilka naręczy drewna? Raczej nie… Przez parę dni Rita nie dawała za wygraną – próbowała dotrzeć do Tani. Pytała też szefową szkoły. – Oj, to przypadek beznadziejny. Dwójki, na lato do szkoły specjalnej. – Jak to? – Wyślemy ją na komisję, postawią opinie – co zrobić, dziecko takie. – Ale jej ojciec mówi, że wcześniej… – Skończ, matka nosiła ją na rękach, on nie da rady. Nie słuchaj go, sama zobaczysz… – Nie przepada pani za nim? – domyśliła się Rita. – Nie jest pierniczkiem, żeby mi smakował. Ale dziecko potrzebuje odpowiednich warunków. Rita się nie zgodziła. Nie była przekonana, że dziewczynka pasuje do szkoły specjalnej. Zadzwoniła do swojej ulubionej metodyczki, Lidii, po radę, a potem poszła do domu Tani. Bała się strasznie – nawet wypiła rumianek, choć nie cierpiała jego smaku. Ale mama zawsze go piła, mówiła, że uspokaja. Mama Rity też już nie żyła, więc ta historia bardzo ją poruszyła. Władek nie przyjął jej z entuzjazmem, choć Rita miała nadzieję, że będzie wdzięczny. – Gości nie przyjmujemy – rzucił sucho. Rita przybrała poważną minę i oznajmiła, że wychowawczyni musi sprawdzić warunki opieki. Pokój Tani był przepiękny: różowe tapety, stosy pluszaków, masa książek. Rita aż pozazdrościła – jej tata był minimalistą i nie znosił falban ani kolorów. Jej dziecięcy pokój był w beżach, zabawki także. Na pierwszy raz nic nie wyszło. Rita pytała o ulubione książki, kredki, a Tania milcząc przyniosła zestaw. Dopiero na koniec, gdy Rita spytała o imię różowego zająca, usłyszała: – Pluszanka. Następnym razem Rita przyniosła Pluszance sweterek. Robić na drutach nauczyła ją mama i Rita mimo lat wciąż tak dzierga w jej pamięci. Sweterek był trochę koślawy, za grube nici, ale Tania się ucieszyła, założyła i powiedziała: – Ładny. Rita zaproponowała, żeby narysować Pluszankę w sweterku. Tania narysowała, Rita podpisała jego imię, specjalnie robiąc błąd – dziewczynka poprawiła. Nie była „upośledzona”. – Chcę przychodzić do Tani trzy razy w tygodniu – ogłosiła Władkowi. – Nie mam pieniędzy na dodatkowe lekcje – zmarszczył się. – Nie chcę pieniędzy – obruszyła się Rita. Na tym stanęło. Szefowa szkoły nie pozostała obojętna: – Tak nie można. Jeden uczeń to nieprawidłowe podejście! I po co, kiedy to i tak nie ma sensu, widziałam takich! – Ja też widziałam – przerwała jej Rita. – I wiem, że warto spróbować. Tania była nietypowa: często milczała, nie patrzyła w oczy, wolała rysować niż pisać. Ale liczyła dobrze, gramatykę łapała w lot. Pod koniec semestru Rita nie musiała „podciągać” ocen – poprawiły się same. – Wyjeżdża pani na święta? – spytał Władek, unikając jej wzroku jak córka. – Nie, nigdzie – speszyła się Rita, czując rumieńce. – Tania chce panią zaprosić. Dziwne. Sama Tania nic nie mówiła, ale ona mało mówiła w ogóle. Jeśli to prawda – nie chciała dziewczynki urazić. Ale i świętować z obcymi też nie miała ochoty. – Dziękuję, przemyślę – odpowiedziała. Słabo spała tej nocy. Co ją tak poruszyło? Pracowała z Tanią miesiąc, logiczne, że dziewczynka po takim zainteresowaniu się przełamała. Tego właśnie chciała? Ale co z Władkiem…? Z tymi myślami Rita zasnęła. Rano zadzwonił Gosia: – Kiedy przyjeżdżasz? – W sensie? – No, na święta? Nie będziesz chyba siedziała na tej zapadłej wsi? – Właśnie będę! – Rita… Może już wystarczy? Ojcu ciśnienie skacze, nie ma spokoju. Tata nigdy do niej nie zadzwonił. – Niech pójdzie do lekarza – burknęła Rita. – To co, serio nie przyjedziesz? – Serio. – Kurczę. Co robić? – Rób, co chcesz! Nie spodziewała się, że Gosia weźmie to dosłownie – przyjechał z szampanem, sałatkami, prezentami. – Skoro góra nie idzie do Mahometa… Rita była zszokowana. I nie do końca negatywnie – nie sądziła, że Gosia zdolny do takich poświęceń. Lubiał spędzać Nowy Rok w restauracji, z konkursami i muzyką. Tu nawet nie było telewizora! – Najważniejsze, że jesteś ty. Szum w głowie. Szukała podstępu, ale go nie znalazła. „Może się myliłam?” Jeszcze bardziej się wzruszyła, gdy wśród prezentów znalazła ulubione sałatki i książki pedagogiczne, projektor, nauczycielski kalendarz. – Dziękuję – rozczuliła się. – Myślałam, że jak zwykle dasz mi biżuterię albo gadżety. Gosia się uśmiechnął: – Rita, zrozumiałem, że jesteś dla mnie najważniejsza. Jeśli chcesz żyć na wsi – będziemy tu razem. Ale biżuterię też kupiłem. Wyjął czerwone aksamitne pudełeczko. Od razu jasne było, co w środku. – Mogę nie odpowiadać od razu? – spytała Rita. Gosia się nie obraził: – Myślałem, że odmówisz. Poczekam, ile trzeba. Rita nie wiedziała, co odpowiedzieć, schowała pudełeczko do kieszeni. Władek miał jej numer komórki. Ale zadzwonił na domowy. – Przemyślała pani? – spytał. – Przepraszam, mam gościa. – Rozumiem. I odłożył słuchawkę. Od razu poczuła się podle. Co za ton? Rozumiem… Co rozumie? Nie obiecywała nic, więc nie powinien się obrażać. Ale może się obraża? Ojciec chce, żeby dziecko się nie rozczarowało… Te myśli aż huczały jej w głowie. Gosia nie widział nic – próbował ułowić sygnał, by puścić noworoczne filmy. Rita usłyszała gwizd – tak przywołuje się psa. Przypomniała sobie, że Władek tak właśnie gwizdał. Wyjrzała przez okno. Władek z Tanią stali przy furtce. Zrobiło jej się gorąco. – Kto to? – spytał Gosia z pretensją. – Uczennica – zapiszczała Tania. – Zaraz wracam. Przygotowała Tani prezent: przyjaciółkę dla Pluszanki, różową zajączkę; ojciec określiłby to kiczem. Władkowi też przygotowała upominek – nie była pewna, czy powinna, ale zrobiła: wydziergała rękawice. Wzięła pakunki i wybiegła jak stała, bez czapki, w gołych nogach. Śnieg znowu wciskał się do kozaków, ale nie przejęła się tym. – Tania, witaj! – powiedziała serdecznie. – Szczęśliwego Nowego Roku! Zobacz, co dla ciebie mam. Dała jej pakunek. Tania wyjęła zajączkę, przytuliła, spojrzała na ojca. Władek wyciągnął dwa pakunki, duży i mały. Tania najpierw rozwinęła duży – była tam zeszyt z komiksem, od razu rozpoznała swoje rysunki. – Dziękuję, jaki piękny komiks! W małym był ptaszek – złota koliberka. Rita spojrzała na Władka. Patrzył w bok. Tania powiedziała: – To od mamy. Ścisnęło Ritę w gardle. – No, idziemy – burknął Władek. – Jasne. Wesołych świąt! – Wzajemnie… Rita chciała przytulić Tanię, ale się zawahała – dziewczynka wciąż tkwiła w milczeniu, kurczowo ściskając zabawkę. Przy furtce Rita się odwróciła. Coś ją ścisnęło na widok tych dwóch sylwetek, weszła do domu, ocierając oczy. – I jak? – burknął Gosia. Rita spojrzała na zeszyt i ptaszkę w dłoni. Przypomniała o rękawiczkach, o tym, co powiedziała Tania: od mamy… I o uśmiechu Władka, który pojawia się tylko gdy patrzy na córkę. Coś w niej eksplodowało i rozkwitło. Szkoda Gosi, ale nie warto okłamywać go i siebie. Rita wyjęła z kieszeni pudełeczko, podała mu i powiedziała: – Wróć do domu. Przepraszam, nie mogę za ciebie wyjść. Przepraszam… Gosia posmutniał; nie był przyzwyczajony do odmowy. Przez chwilę Rita obawiała się, że ją uderzy. Ale schował pudełko, wziął klucze i wyszedł bez słowa. Rita szybko spakowała jedzenie, chwyciła rękawiczki dla Władka i pobiegła, by dogonić obcych, choć teraz tak bardzo jej potrzebnych ludzi…

Na krańcu świata.

Śnieg wpadał mi do butów, szczypał skórę. Ale kupować filcaki nie miałem zamiaru. Lepiej kozaki, ale tu wyglądałbym w nich śmiesznie. Zresztą tata zablokował mi kartę.

Naprawdę zamierzasz mieszkać na wsi? zapytał z pogardą wykrzywiając wargi.

Ojciec nigdy nie znosił życia poza miastem, odpoczywania na łonie natury ani żadnych miejsc pozbawionych wygód typowych dla mieszczucha. I Wojtek był taki sam, dlatego właśnie postanowiłam wyjechać na wieś. Prawda, nie zamierzałam tam mieszkać na stałe, chociaż w przeciwieństwie do ojca uwielbiałem wyjazdy pod namiot, śmiech przy ognisku i tę całą romantyczną atmosferę.

Ale zamieszkać na wsi? Nie, to nie dla mnie. Ojcu powiedziałem inaczej.

Chcę. I zostanę.

Nie mów głupstw. Co tam będziesz robić, ogony krów zaplatać? Myślałem, że latem się z Wojtkiem pobierzecie, szykować się będziemy do ślubu…

Ślub. Ojciec próbował mnie zeswatać z Wojtkiem, podsuwał go jak zeschłą, grudkowatą kaszę manną, która wywołuje mdłości aż do wieczora.

Nie, z wyglądu Wojtek nie był odpychający, nawet przystojny: prosty nos, żywe, jasne oczy pod zgrabnymi brwiami, włosy starannie przystrzyżone, lekko falujące, mocna postura. Był prawą ręką ojca, jego pomocnikiem ojciec od dawna śnił o tym, żebym to właśnie jego poślubił.

Ale ja nie znosiłem Wojtka. Drażnił mnie jego jednostajny głos, wiecznie obracające palce przypominające kabanosy, wieczne przechwałki o tym, ile kosztował jego garnitur, zegarek, samochód…

Pieniądze! Nic ich nie interesowało, tylko pieniądze. A ja pragnąłem miłości. Takiej z literatury, co odbiera dech w piersi. Nigdy tego nie doświadczyłem, ale wiedziałem, że kiedyś przyjdzie. Często się zakochiwałem, podobał mi się tu jeden, tam drugi chłopak, ale uczucia były ulotne, nie zostawiały blizn w sercu. A ja chciałem blizn, dramatów, a nie przewidywalnego Wojtka. Dlatego wyjazd na wieś i praca w lokalnej szkole wydawały mi się cudownym pomysłem. Wojtek za mną nie pojedzie. Przeraża go brak internetu, ciepłej wody, kanalizacji.

Specjalnie wybrałem wieś, gdzie nie ma tych wygód. Dyrektor szkoły nie chciał mnie przyjąć, wątpił, że sobie poradzę, ale nauczycielka zmarła niespodziewanie, a ja wykazałem się uporem, dotarłem aż do kuratorium, pokazując swoje certyfikaty i dyplomy.

Co taki młody, wykształcony pedagog będzie robić na wsi? zapytała elegancka kobieta z intensywnie rudymi włosami.

Uczyć dzieci odpowiedziałem stanowczo.

I uczę. Mieszkam w domku bez ciepłej wody i kanalizacji, sam palę w piecu. Tak jak przewidziałem, Wojtek wpadł na jedną noc i od razu uciekł. Dzwonił, namawiał do powrotu, ale, podobnie jak ojciec, uważał, że to tylko chwilowa zachcianka.

Na początku podobało mi się tu. Ale przyszła zima dom przez noc wywiewało, pod kołdrą marzłem nawet i noszenie drewna było mordęgą. Chciałem wracać, szczerze mówiąc, ale poddawać się nie mam w zwyczaju. Teraz odpowiadam nie tylko za siebie. Ale i za dzieci.

Klasa liczyła dwanaście osób. Na początku byłem w szoku: w centrum kultury dzieci były sprytne i utalentowane. A tutaj… Wydawali mi się beznadziejni. Trzecia klasa, a czytają z trudem, zadania domowe nie robią, na lekcjach hałasują. To był początek. Potem pokochałem ich.

Szymon rzeźbił z drewna zwierzęta lisiątka, jeże, zające i niedźwiedzie, tak piękne, że nie wstyd byłby pokazać ich w Księgarni Dziecięcej na Nowym Świecie. Ania pisała białe wiersze. Wojtek po lekcjach zostawał, by sprzątać klasę, a Irena miała baranka, który odprowadzał ją do szkoły jak piesek.

Czytać potrafili, tylko wcześniej nikt im nie dawał do tego motywacji czy odpowiednich książek. Nie trzymałem się kuratorium jeździłem po podręczniki do miasta powiatowego, bo tu internet ledwo działał, a zamówić coś przez sieć nie było szans.

Tylko do jednej uczennicy nie mogłem znaleźć podejścia. To jej ojca, Władysława, zobaczyłem, kiedy śnieg zasypał mi buty, a ręce były zajęte naręczem drewna.

Dzień dobry, panie Marcinie powiedział, zatrzymując się kilka kroków od furtki.

Trochę się go bałem. Miał twardą, surową twarz, jakby wyjętą z kryminału. Nigdy się nie uśmiechał. Serce mi biło tak szybko, że bałem się, iż zaraz to zauważy i domyśli się, że jestem spięty. Albo… może nie jestem spięty?

Dzień dobry.

Przemówiłem głosem wyższym, niż bym chciał.

Czemu ta twoja Kasia ciągle dostaje dwóje?

Bo nic nie robi.

To ją zmobilizuj. Kto tu jest nauczycielem: ty czy ja?

Nauczycielem byłem ja, ale zmuszać nikogo nie zamierzałem. Dziewczynka ma chyba autyzm, potrzebny jest specjalista.

A zawsze tak było? zapytałem z ostrożności.

Władysław zawahał się.

Nie, kiedyś robiła wszystko z Olą.

A Ola to kto?

Skrzywił się, jakby też dostał śniegiem w but.

Jej matka.

Od razu było jasne, że następnego pytania lepiej nie zadawać. Ale musiałem je zadać.

A gdzie teraz jest?

Na cmentarzu.

Proste. Jak mawia mój ojciec klucz leżał na wierzchu.

Stałem z drewem w ramionach, niewygodnie i ciężko. Niezręcznie było o tym powiedzieć. Kiedy górne polano zesunęło się i spadło mi na stopę, syknąłem, upuściłem drewno i z trudem powstrzymałem łzy. Łzy z bólu i złości, że skompromitowałem się przy dorosłym człowieku. Co za głupota, sam przecież jestem dorosły. Ale nie tak się czułem.

Pomogę zaproponował Władysław.

Nie trzeba, dam radę.

Widzę, jak sam sobie radzisz.

Przyniósł mi drewno, poprawił próg polanem, tak że drzwi przestały się klinować.

Jakby coś, proszę mówić rzucił i wyszedł.

Po co przyszedł? Może myśli, że za kilka naręczy drewna wstawię Kasi trójki za semestr? Nie ma szans…

Myśli o dziewczynce nie dawały mi spokoju. Próbowałem dotrzeć do niej z różnych stron, czułem się pedagogicznie niekompetentny i jednocześnie współczułem dziecku. Zwierzyłem się nawet wicedyrektorce.

Oj, z tego nic nie będzie. Stawiaj dwóje, w lecie przeniesiemy ją do szkoły specjalnej.

Jak to?

Komisja orzeknie niepełnosprawność intelektualną. Co zrobić, taki los.

Ale jej tata mówi, że kiedyś…

Przestań. Matka ją pilnowała, a on sam nie da rady. Nie słuchaj go, nagada ci bzdur…

A nie lubicie go? domyśliłem się.

Wicedyrektorka zacisnęła usta.

Nie muszę go lubić. Dziecko powinno uczyć się w dobrych dla siebie warunkach.

To mnie nie satysfakcjonowało. Nie byłem pewny, że dziewczynka powinna trafić do szkoły specjalnej. Zadzwoniłem do Lidii, mojej metodyczki z poradni, poradziłem się jej i poszedłem do dziewczynki. Bałem się, nawet wypiłem rumianek, którego nie cierpię. Mama zawsze piła rumianek na uspokojenie. Moja matka też nie żyje, dlatego tak przejąłem się historią Kasi.

Władysław przyjął mnie chłodno, choć sądziłem, że się ucieszy, że chcę pomóc córce.

Nie przyjmujemy gości powiedział.

Zacisnąłem usta jak dyrektorka i oznajmiłem, że wychowawca musi zobaczyć warunki ucznia.

Pokój Kasi był uroczy: różowe tapety, mnóstwo pluszaków, dużo książek. Sam jej pozazdrościłem. Ojciec był minimalistą i nie cierpiał żadnych ozdób. Mój dziecięcy pokój był brązowy, a zabawki monochromatyczne.

Za pierwszym razem niewiele zdziałałem. Pytałem Kasię o ulubione książki, przeglądałem je, pytałem, czy ma kredki. Bez słowa przyniosła kredki. Potem pytam o imię różowego królika. Odpowiedziała:

Puszek.

Następnym razem przyniosłem Puszkowi sweterek. Mama nauczyła mnie dziergać, więc robiłem na drutach na jej pamiątkę. Nie robiłem tego świetnie, a włóczka była za gruba. Nieoczekiwanie Kasia się ucieszyła, ubrała królika w sweterek i powiedziała:

Ładny.

Zaproponowałem jej, by narysowała Puszka w nowej bluzie. Kasia go narysowała, ja podpisałem imię, specjalnie z błędem. Poprawiła mnie.

Nie jest żadną specjalną potrzebą.

Będę przychodził do Kasi trzy razy w tygodniu powiedziałem Władysławowi.

Nie mam na to pieniędzy burknął.

Nie chcę pieniędzy odparłem urażony.

Tak zostało.

Wicedyrektorka nie była zadowolona, gdy się dowiedziała.

Co to za faworyzowanie? Tak sobie nie wolno, to niepedagogiczne! I i tak nic z tego nie będzie, widziałam już takie dzieci.

Ja też przerwałem jej. I wiem, że zamykać sprawę nie trzeba.

Kasia naprawdę była nietypowa: małomówna, nie chce patrzeć w oczy, rysuje zamiast pisać. Ale liczy nieźle, a gramatyka pojmuje błyskawicznie. Pod koniec semestru trójki były zasłużone.

Na Sylwestra gdzieś wyjeżdżasz? spytał Władysław, unikając mojego wzroku, jak Kasia.

Raczej nie zaskoczyłem się, czując jak czerwienię się na twarzy.

Kasia chciałaby pana zaprosić.

Dziwne. Sama Kasia o tym nie mówiła. Ale przecież zawsze była nieśmiała, nie chciałem jej ranić. Choć świętować Nowy Rok z obcymi to też nie do końca moje…

Dziękuję, pomyślę odpowiedziałem.

Spałem tej nocy kiepsko. Sam nie wiem, czemu tak się zdenerwowałem. Przecież miesiąc zajmuję się dziewczyną, normalne, że się otworzyła. Czy nie na tym mi zależało? I jakie to ma znaczenie, co o tym myśli Władysław…

Z tymi myślami zasnąłem.

Ranem zadzwonił Wojtek.

Kiedy przyjeżdżasz?

Co?

Na Sylwestra. Nie będziesz przecież siedzieć na tej swojej wsi.

Właśnie że tak!

Marcin… Może już wystarczy? Ojciec wariuje, ciśnienie mu skacze.

Ojciec ani razu nie zadzwonił.

Niech idzie do lekarza odburknąłem.

Czyli naprawdę nie przyjedziesz?

Naprawdę.

Kurka wodna. I co teraz?

Rób co chcesz!

Nie spodziewałem się, że Wojtek to zrobi: przywiezie szampana, sałatki i prezenty.

Jak góra nie chce przyjść do Mahometa…

Byłem w szoku. Nie całkiem negatywnym: nie sądziłem, że Wojtek się tak postara. Zawsze wolał Nowy Rok w restauracji, z konkursami i muzyką na żywo. Tu nawet telewizora brak.

Ważne, że jesteś rzucił.

Doszukiwałem się podstępu, ale nie znalazłem. Może się w nim myliłem? pomyślałem.

Zrobiło mi się cieplej, gdy w ozdobnej paczce znalazłem ukochane potrawy, a w prezencie książki o pedagogice, projektor i nauczycielski notes.

Dzięki wykrztusiłem wzruszony. Spodziewałem się zwykłych gadżetów albo biżuterii.

Wojtek się uśmiechnął.

Marcin, zrozumiałem: jesteś najważniejszy w moim życiu. Skoro chcesz tutaj mieszkać, będę tu mieszkać z tobą. Ale i kosztowności przywiozłem.

Wyjął czerwone, aksamitne pudełko. Od razu wiedziałem, co w nim jest.

Mogę odpowiedzieć później? spytałem cicho.

Wojtek się nie obraził.

Bałem się, że od razu odmówisz. Poczekam, ile trzeba.

Nie wiedziałem, co powiedzieć i schowałem pudełko do kieszeni.

Władysław miał mój numer komórki, ale zadzwonił na domowy.

Pomyślał pan? zapytał.

Przepraszam, gość do mnie przyjechał.

Rozumiem.

Odłożył słuchawkę.

Było mi paskudnie na sercu. Co to za ton? Rozumiem… Co rozumie? Nic mu nie obiecałem, nie ma powodu się obrażać! Ale jednak chyba się obraża. Przez Kasię. Dziewczynka czeka na wizytę, a który ojciec chce, żeby dziecko się rozczarowało?

Od tego myślenia aż mnie rozbolała głowa. Wojtek nic nie zauważał szukał zasięgu, by puścić noworoczne filmy.

Usłyszałem gwizd. Tak wzywa się psa. Przypomniałem sobie, jak właśnie tak gwizdał Władysław. Wyjrzałem przez okno. Władysław z Kasią stali przy furtce.

Zarumieniłem się.

Kto to? spytał Wojtek z przesadą.

Uczennica zapiszczała Kasia. Już idę.

Przygotowałem dla niej prezent: koleżankę dla Puszka, różową króliczkę. Ojciec skwitowałby to jako bezguście.

Władysławowi też przygotowałem coś: wydziergałem dla niego rękawiczki. Nie byłem pewny, czy wypada, ale zrobiłem to.

Złapałem prezenty, wybiegłem jak stałem: bez czapki, w gołych nogach. Śnieg wpadł mi w buty, ale nawet się nie skrzywiłem.

Kasiu, witaj! powiedziałem zaczepnie. Szczęśliwego Nowego Roku! Zobacz, co masz ode mnie.

Podałem paczkę. Kasia wyjęła króliczkę, przytuliła ją i spojrzała na ojca. Władysław wręczył jej dwa zawiniątka. Najpierw otworzyła większy. Był tam zeszyt z narysowanym komiksem od razu poznała swój styl.

Dziękuję! Fantastyczny komiks!

W mniejszym była broszka złota, w kształcie ptaszka. Podniosłem wzrok na Władysława. Nie patrzył na mnie. Kasia powiedziała:

Była mamy.

Ścisnęło mnie w gardle.

No dobrze. Idziemy mruknął Władysław.

Jasne. Szczęśliwego Nowego Roku!

Wzajemnie.

Chciałem przytulić Kasię, ale nie odważyłem się stała z zabawką przy piersi, milcząca.

Odwróciłem się przy bramie. Dlaczego miałem taki ścisk w piersi patrząc na te dwie sylwetki? W domu często mrugałem, pociągałem nosem.

I co tam? zaczepił Wojtek gniewnie.

Spojrzałem na zeszyt i broszkę w zaciśniętej dłoni. Przypomniałem sobie że zapomniałem wręczyć rękawiczek. I o tym, co powiedziała Kasia Była mamy… I że u Władysława pojawia się ten niesamowity uśmiech, tylko gdy patrzy na córkę. Coś we mnie rozkwitało. Żal mi było Wojtka, ale nie można było dalej go oszukiwać.

Wyjąłem aksamitne pudełko, podałem mu i powiedziałem:

Jedź do domu. Wybacz, ale nie mogę przyjąć tej propozycji. Przepraszam, jeszcze raz.

Wojtek zbladł. Nie był przyzwyczajony do odmowy.

Przez chwilę bałem się, że mnie uderzy. Ale schował pudełko do kieszeni, wziął kluczyki i wyszedł bez słowa.

Szybko zapakowałem sałatki w pojemniki, złapałem dla Władysława rękawiczki i pobiegłem za tymi, których teraz naprawdę potrzebowałemŚnieg cichutko prószył za oknem. W domu panowała cisza, jakby wszystko wstrzymało oddech. Usiadłem przy stole, wziąłem do ręki rękawiczki, które miały być dla Władysława. Przez lata myślałem, że szukałem miłości gdzieś daleko, wśród blichtru, zapachu nowych garniturów i drogich zegarków. A ona, prawdziwa, była tuż obok, ukryta w prostych gestach, w zeszycie narysowanym dla córki, w milczącym uścisku dłoni.

Nie wiedziałem, co przyniesie Nowy Rok. Czy zostanę tu na zawsze, czy wrócę do miasta może to nie było ważne. Ważne było, że to miejsce, to zwyczajne, zmarznięte królestwo z drewnianym piecem, domem bez kanalizacji, stało się moją opowieścią. Skarbcem drobnych cudów.

Właśnie miałem zgasić światło, kiedy ktoś zapukał. Otworzyłem drzwi. Stał Władysław zmęczony, ze śniegiem na ramionach. Uśmiechnął się niezdarnie, przez chwilę bez słowa patrząc na mnie. W dłoni trzymał mały, wiklinowy koszyk.

Kasia chciała podziękować, więc zawahał się, podsuwając mi ciasteczka w kształcie gwiazd.

Dziękuję odpowiedziałem, nie kryjąc wzruszenia. Proszę, to dla pana.

Wcisnąłem mu w ręce rękawiczki. Przez długą chwilę obracał je w palcach, a potem zaskakująco mocno przytulił mnie do ramienia.

Nie każdy umie zobaczyć, że czasem najważniejsze jest to, co zmarznie w środku człowieka powiedział cicho.

Na zewnątrz, za oknem, rozbłysły pierwsze fajerwerki. Kasia wyszła do furtki i pomachała do mnie swoją nową króliczką, uśmiechnięta.

Pomyślałem: może właśnie po to człowiek idzie na kraniec świata by zrozumieć, że wszystko, czego szukał, już tu jest. I choć mróz ściskał tak samo, pod powiekami miałem ciepło.

Cicho zamknąłem drzwi, nucąc w myślach słowa, których nie znałem jeszcze wczoraj, a dziś były moje: szczęśliwego Nowego Roku, tam gdzie kocha się zwyczajnie. Na krańcu świata.