Czytałam wiele historii Polek, które zdradzały swoich partnerów, i choć staram się nie oceniać, jest coś, czego szczerze nie potrafię zrozumieć. Nie dlatego, że czuję się lepsza od innych – po prostu zdrada nigdy nie była dla mnie pokusą. Mam 34 lata, jestem żoną, prowadzę zupełnie zwyczajne życie. Ćwiczę na siłowni pięć razy w tygodniu, pilnuję diety i lubię o siebie dbać. Mam długie, proste włosy, cenię sobie ładny wygląd i wiem, że jestem atrakcyjna – ludzie tak mówią i widzę to w ich spojrzeniach. W siłowni często zdarza się, że mężczyźni próbują zagadać – pytają o ćwiczenia, prawią komplementy, czasem są bardzo bezpośredni. Podobnie jest, gdy wychodzę z koleżankami na drinka – czasem ktoś się przysiada i pyta, czy jestem sama. Nigdy nie udawałam, że tego nie zauważam – wręcz przeciwnie. Ale nigdy nie przekroczyłam tej granicy. Nie dlatego, że się boję – po prostu nie chcę. Mój mąż jest lekarzem, kardiologiem, bardzo dużo pracuje. Bywa, że wychodzi z domu przed świtem i wraca, gdy już jemy kolację lub jeszcze później. Często jestem sama całymi dniami w domu, opiekuję się naszą córką, prowadzę dom, realizuję swój plan dnia. Tak naprawdę miałabym „okazję” robić, co tylko chcę, bez świadków. Mimo to, nigdy nie przeszło mi przez myśl, by wykorzystać ten czas na zdradę. Gdy jestem sama, zajmuję się sobą – trenuję, czytam, ogarniam dom, oglądam seriale, gotuję, wychodzę na spacer. Nie rozglądam się za brakami, nie szukam potwierdzenia wartości na zewnątrz. Nie twierdzę, że mój związek jest idealny – bo nie jest. Zdarzają się kłótnie, różnice zdań, bywa zmęczenie. Ale jest coś ważnego – moja szczerość. Nie żyję też w poczuciu ciągłych podejrzeń wobec męża. Ufam mu – wiem, jaki jest, znam jego styl życia, sposób myślenia, charakter. Nie sprawdzam telefonu, nie snuję podejrzliwych scenariuszy. To poczucie bezpieczeństwa ma znaczenie – kiedy nie szukasz pretekstu do ucieczki, nie musisz cały czas mieć otwartych drzwi awaryjnych. Dlatego gdy czytam historie o zdradzie – nie z potępienia, tylko z zadziwienia – myślę, że to nie zawsze kwestia pokusy, urody, wolnego czasu czy obcych adoracji. W moim przypadku po prostu to nigdy nie było opcją. Nie dlatego, że nie mogę – po prostu nie chcę być takim człowiekiem. I z tym czuję się dobrze. Co myślicie o zdradach w związku?

Wiele razy w życiu słyszałam opowieści o kobietach, które dopuściły się zdrady, i choć staram się nie oceniać, jest coś, czego naprawdę nigdy nie mogłam zrozumieć. Nie dlatego, że czuję się lepsza od innych, lecz po prostu zdrada nigdy mnie nie kusiła.

Jestem po trzydziestce, dokładnie trzydziestoczteroletnia, mężatka, prowadząca zwyczajne życie w Warszawie. Pięć razy w tygodniu chodzę na siłownię, dbam o dietę, lubię wyglądać schludnie. Mam długie, proste włosy i przywiązuję uwagę do swojego wyglądu. Wiem, że jestem atrakcyjną kobietą ludzie mi o tym mówią, widzę to w ich spojrzeniach.

Na siłowni to nie jest nic dziwnego, gdy jakiś mężczyzna próbuje zagadać, dopyta o ćwiczenia albo rzuci ukradkiem komplement. Zdarza się, że wychodzę z przyjaciółkami do kawiarni czy restauracji i wtedy także podchodzą panowie: pytają, czy jestem sama, nalegają na wspólną rozmowę. Nie udaję, że tego nie dostrzegam. Przeciwnie, odnotowuję każdą taką sytuację. Ale nigdy nie przekraczałam tej granicy. Nie ze strachu po prostu nie mam takiej potrzeby.

Mój mąż, Jerzy, jest kardiologiem. Pracuje bardzo dużo, często wychodzi jeszcze o świcie, a wraca późnym wieczorem, nieraz kiedy już jemy kolację albo nawet po niej. Zazwyczaj całe dnie spędzam sama w domu. Mamy córkę, Martę zajmuję się nią, domem i swoimi sprawami. Teoretycznie mam przestrzeń, by zrobić, co tylko zechcę, nikt by się nie dowiedział. A jednak nigdy nie przeszło mi przez myśl, by wykorzystać ten czas na zdradę.

Gdy jestem sama, zapełniam swoją codzienność ćwiczę, czytam książki, sprzątam, piekę ciasta, wychodzę na spacery z naszą suczką, Gają. Nie doszukuję się braków, nie potrzebuję potwierdzenia swojej wartości w oczach innych. Nigdy nie twierdziłam, że moje małżeństwo jest idealne: bywały sprzeczki, różnice, zmęczenie. Ale jeden filar zawsze pozostawał niezmienny moja uczciwość.

Nie żyję w ciągłej niepewności względem Jerzego. Wierzę mu. Znam jego tryb dnia, charakter, sposób myślenia. Nie przeszukuję jego telefonu, nie wymyślam scenariuszy. Ten spokój wiele zmienia. Kiedy nie szukasz ucieczki, nie potrzebujesz cały czas uchylonych drzwi.

Dlatego gdy czytam historie o zdradach i nie sądzę, tylko się dziwię dochodzę do wniosku, że wierność nie jest kwestią pokusy, urody, ilości wolnego czasu czy zainteresowania ze strony innych. W moim przypadku zdrada nigdy nie była opcją. Nie dlatego, że nie mogłabym, ale po prostu nie chcę być taką osobą. I to jest dla mnie największy spokój.

Jakie są Wasze refleksje na ten temat?