Gdy ciocia serwowała obiad prosto z garnka, wyciągnęłam z torebki chusteczki antybakteryjne i zabrałam się za wycieranie widelców – zauważyła to

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co mi się ostatnio przydarzyło u ciotki Haliny tej spod Krakowa, co ją widuję praktycznie tylko na Boże Narodzenie, a teraz musiałam jej podrzucić jakieś papiery służbowe. Sytuacja była pilna, więc nie miałam wyjścia. Wiesz jak to jest Zawsze miałam problem z jej podejściem do porządku. To nie chodzi o pieniądze, bo wiem, że Halina nie należy do najbogatszych, ale przecież można mieć schludne mieszkanie nawet przy małym budżecie.

U niej to inna bajka. Ściany i półki to istny muzeum porcelanowe aniołki, dzbanki, dziesiątki pustych słoików po ogórkach, wszystko kurz zbiera warstwami. Do łazienki się wchodzi, a tam kuweta dla kota Stefana Halina sprząta ją tylko raz na tydzień, serio. Śmieci niby w workach, ale i tak walają się koło kosza. Stęchlizna i zapach starego jedzenia uderzają od razu przy wejściu.

No i jak to ciotka od razu proponuje obiad. Zaczyna rozstawiać talerze, a ja kątem oka widzę, że sztućce i talerze są ledwo domyte, jakby przemyte tylko wodą. Wiesz, że ja mam fioła na punkcie czystości, więc dyskretnie wyciągam z torebki chusteczki antybakteryjne i biorę się za wycieranie widelców. Myślałam, że nie zauważy, ale akurat na to patrzyła.

Ledwo zaczęłam przekładać jedzenie z talerza i coś dłubać, ciotka rzuca takim tekstem:
Nie jesteś głodna, czy po prostu ci to nie smakuje?

I powiedz mi, co miałam odpowiedzieć? Miałaś kiedyś podobną sytuację? Bo serio, nie wiedziałam, gdzie oczy podziać i jak wybrnąć z tej niezręcznościPrzez chwilę słowa ugrzęzły mi w gardle jakby ta stęchlizna wypełniała też mój mózg, blokując odruchową odpowiedź. Mogłam rzucić żartem, wykręcić się, ale spojrzałam na ciotkę i zobaczyłam, że patrzy na mnie nie jak policjant sanitarny, tylko jak ktoś, kto naprawdę się stara. Może to jej muzeum porcelanowych aniołków to jedyne, co ma, a obiad na pół czysto, pół nie, to jej wersja gościnności.

Westchnęłam, schowałam chusteczki z powrotem do torebki i uśmiechnęłam się, trochę krzywo:
Wiesz co, ciociu, może jednak napijemy się herbaty? Najlepiej razem i opowiesz mi te wszystkie plotki z klatki, bo na święta zawsze czegoś zapominasz!

Jej twarz rozjaśniła się prawdziwym, ciepłym uśmiechem. Wyciągnęła z szafki kubki z napisem Najlepsza Ciocia na świecie i Chcesz to pij, nie chcesz to udawaj i razem zaczęłyśmy przeglądać ciasteczka, które Stefan już wcześniej polizał. Jasne, że dalej się skrzywiłam, kiedy odkryłam kocią sierść na talerzyku, ale śmiech ciotki i jej opowieści zapchały moje żołądkowe obawy bardziej niż jakikolwiek świąteczny barszcz.

I wiesz co? Myślę, że czasem dobrze się odpuścić: nie każda rodzinna katastrofa musi się kończyć klęską zdrowotną. Najgorsze, co mnie tam spotkało, to wspólne selfie z aniołkiem na głowie i pół paczki herbatników ze Stefanowego przydziału. Za rok znów tam pojadę. Tym razem z własnymi chusteczkami ale i z większą dozą luzu.