Tak bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Pietrowicz wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim, drewnianym stołeczku. Gorzki, ciężki ucisk narastał w jego gardle, próbował panować nad sobą, lecz jego własne dłonie drżały nieposłusznie. Czy kiedykolwiek pomyślałby, że nadejdzie dzień, gdy zabraknie mu miejsca we własnym mieszkaniu… — Tata! Nie obrażaj się i nie denerwuj! — na balkon wbiegła Larysa, najstarsza córka pana Pietrowicza. — Przecież nie proszę o wiele… Po prostu zostaw nam swoją sypialnię i tyle! Jeśli mnie nie żałujesz, to pomyśl chociaż o wnukach. Zaraz pójdą do szkoły, a muszą nadal spać z nami w jednym pokoju… — Larysiu, ja nie pójdę do domu spokojnej starości — spokojnie odpowiedział senior. — Jeśli wam wszystkim za ciasno w moim mieszkaniu, to zamieszkajcie u teściowej Michała. Ona mieszka sama w trzy pokojowym, będzie miejsce i dla was i dla dzieci. — Wiesz, że nigdy się z nią nie dogadam! — odparła córka i z hukiem zamknęła drzwi balkonowe. Pan Pietrowicz podrapał starego psa, który wiernie służył mu i nieżyjącej już żonie, i wspominając swoją Nadzieję, rozpłakał się. Zawsze łzy cisnęły mu się do oczu, kiedy wspominał żonę. Odeszła pięć lat temu, zostawiając go samego. Po jej śmierci czuł się jak sierota. Przez całe życie szli razem przez świat, czy mógł przypuszczać, że właśnie przy córce i wnukach czeka go samotna starość. Larysę wychowywali z miłością i troską, chcieli przekazać jej wszystkie najlepsze wartości. Widocznie jednak coś pominęli… Ich córka wyrosła na osobę samolubną i pozbawioną serca. Bartek, pies, cicho zaszczekał i położył się u nóg pana Pietrowicza. Zwierzę czuło stan duszy swojego pana i cierpiało razem z nim. — Dziadku! Ty nas w ogóle nie kochasz? — do pokoju wszedł ośmioletni wnuk. — Co ty mówisz, skąd takie głupoty? — zdziwił się senior. — Dlaczego nie chcesz się wyprowadzić od nas? Szkoda ci oddać mi i Kostkowi swój pokój? Czemu jesteś taki chytry? — chlopiec spojrzał na dziadka z pogardą i złością. Pan Pietrowicz zrozumiał, że to nie są słowa wnuka, lecz córki. Już mu podsunęła takie myślenie. — Dobrze, wyjadę — bez życia odparł starzec. — Oddam wam pokój. Już nie mógł dłużej znosić atmosfery w domu. Rozumiał, że wszyscy go tam nienawidzą, począwszy od zięcia, który dawno z nim nie rozmawia, a skończywszy na wnuku, któremu wmówiono, że dziadek zabrał mu sypialnię. — Tato! Naprawdę się zgadzasz? — wbiegła rozradowana Larysa. — Naprawdę — wyszeptał. — Obiecaj, że nie skrzywdzisz Bartka… Czuję się jak zdrajca… — Przestań! Zadbamy o niego i będziemy wychodzić na spacery nawet kilka razy dziennie. W weekendy będziemy cię odwiedzać, razem z Bartkiem — obiecała córka. — Wybrałam ci najlepszy ośrodek, zobaczysz, spodoba ci się tam. Po dwóch dniach pan Pietrowicz trafił do domu seniora. Jak się okazało, córka wszystko dawno zaplanowała, czekała tylko aż ojciec się podda. Weszli do ciasnego, wilgotnego pokoju, w którym śmierdziało stęchlizną i pluskwami. Senior pożałował swojej decyzji. Larysa skłamała, mówiąc o wygodnych warunkach. Nie zamieszkał w prywatnym ośrodku, ale zwykłym domu opieki, pełnym samotnych i opuszczonych ludzi. Rozpakował się i poszedł do ogrodu. Usiadł na ławce, niemal się rozpłakał. Patrząc na samotnych staruszków, wyobrażał sobie, jak żałosne życie czeka go przez kolejne lata. — Nowy? — zapytała sympatyczna starsza pani, przysiadając się. — Tak… — westchnął ciężko. — Nie martw się… Na początku też ciągle płakałam, ale potem się pogodziłam. Nazywam się Waleria. — Ja jestem Wiktor — przedstawił się. — Pani też dzieci tu oddały? — Nie, to siostrzeniec. Dzieci Bóg mi nie dał, mieszkanie zapisałam siostrzeńcowi, ale chyba się pospieszyłam… Wziął wszystko, a mnie tu oddał. Dobrze, że nie na ulicę… Rozmawiali do późnego wieczora, wspominali młodość i drugie połówki. Następnego dnia po śniadaniu znów poszli razem na spacer. Ta kobieta wnosiła odrobinę radości w życie pana Pietrowicza. Nie mógł wytrzymać w pokoju, całe dnie spędzał na dworze. Posiłki były wstrętne, jadł tylko tyle, by nie opaść z sił. Pan Pietrowicz cały czas czekał na córkę. Miał nadzieję, że Larysa zatęskni za ojcem i zabierze go do domu. Ale mijały tygodnie, a ona nie przyjeżdżała. Pewnego razu zadzwonił, by dowiedzieć się, co u Bartka, ale nikt nie odebrał telefonu. Przypadkiem, przed wejściem do ośrodka, spotkał sąsiada — pana Stefana Ilskiego. Stefan rozpoznał seniora i podszedł do niego zdumiony. — To tu pan jest! — wykrzyknął zaskoczony. — Czemu córka opowiada, że wyjechał pan na wieś? Od razu coś mi nie pasowało. Wiem, że nigdy nie porzuciłby pan Bartka. — O co ci chodzi? — nie rozumiał pan Pietrowicz. — Co z moim psem? — Proszę się nie martwić, oddaliśmy go do schroniska. Sam nie wiem, co się stało. Patrzę, Bartek całymi dniami siedzi pod klatką, a pana nie widać. Spotkałem Larysę, spytałem, czy nic się nie stało. Powiedziała, że postanowił pan zamieszkać na wsi, a ona sprzedaje mieszkanie i przeprowadza się do męża. A psa oddaje, bo już stary i pan nie chciał się nim zajmować. O co tu chodzi? — zapytał Stefan, widząc jak senior blednie. Pan Pietrowicz opowiedział mu wszystko. Jak oddał wszystko dla córki, że sam się pozbawił życia wśród bliskich, a jeszcze psa wyrzucono na ulicę. — Tak bardzo chcę wrócić do domu, synku — wyszeptał. — To właśnie chciałem z pana porozmawiać. Jestem prawnikiem, często pomagam seniorom bronić ich praw. Teraz prowadzę sprawę starszego pana, którego sąsiedzi pozbawili domu. Proszę się nie martwić. Ma pan meldunek? — zapytał Stefan. — Mam. O ile ona sama nie wymeldowała mnie bez mojej wiedzy… Szczerze mówiąc, już nie wiem, czego się po własnej córce spodziewać… — Pakuj się, czekam na pana w samochodzie. Nie wolno tak postępować! Co za córka… Pan Pietrowicz szybko się spakował i zaraz był gotowy. Przed wyjściem spotkał Walerię. — Walerko, wyjeżdżam. Sąsiad pomógł mi dowiedzieć się, że Larysa sprzedała mieszkanie i oddała Bartka do schroniska. Takie sprawy… — powiedział. — Jakże to? — zdziwiła się kobieta. — A ja? — Nie martw się, gdy tylko wszystko załatwię, odbiorę cię stąd — obiecał. — Powiesz tak… Komu ja potrzebna? — powiedziała kobieta z żalem. — Wybacz, już muszę biec. Nie smuć się, dotrzymam słowa. Pan Pietrowicz nie mógł dostać się do mieszkania — nie miał kluczy. Stefan zabrał go do siebie. Wkrótce okazało się, że Larysa już nie mieszka tam, przeniosła się kilka dni temu do teściowej, a mieszkanie wynajęła. Dzięki Stefanowi udało się obronić prawa seniora do mieszkania. — Dziękuję ci — powiedział — Ale co zrobić dalej? Ona nie spocznie, póki mnie nie wypędzi… — Chyba tylko jedno wyjście — stwierdził Stefan. — Możemy sprzedać mieszkanie, dać Larysie jej część, a za resztę kupić panu dom. Może nawet na wsi, niewielki domek. — Świetnie! — ucieszył się senior. — To idealne rozwiązanie. Po trzech miesiącach pan Pietrowicz przeprowadził się do nowego domu. Stefan pomagał mu przy wszystkim, nawet teraz oferował podwózkę z Bartkiem. — Tylko zajrzymy jeszcze w jedno miejsce — poprosił pan Pietrowicz. Z daleka zobaczył Walerię. Siedziała na ich ławce i patrzyła smutno w dal. — Walka! — zawołał. — Przyjechaliśmy z Bartkiem po ciebie. Teraz mamy dom na wsi. Świeże powietrze, ryby, jagody, grzyby — wszystko pod ręką. Jedziesz z nami? — uśmiechnął się. — Jak ja pojadę? — speszyła się kobieta. — Wstań tylko z ławki i chodź z nami — zażartował. — Decyduj się! Tu nie mamy już czego szukać. — Dobrze! Poczekasz dziesięć minut? — uśmiechnęła się, nie kryjąc łez. — Oczywiście! — odparł z uśmiechem. Wbrew złym ludziom, ci dwoje wywalczyli swoje szczęście. Oboje przekonali się, że na świecie jest więcej dobra niż zła. Wiktor i Waleria przekonali się o tym na własnej skórze. Udało im się zawalczyć o siebie i odnaleźć upragniony spokój oraz szczęście…

Bardzo chcę wrócić do domu, synu

Wiktor Poniatowski wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim stołku. W gardle poczuł gorzką gulę, próbował się opanować, ale ręce zaczęły mu bezwiednie drżeć. Nigdy nie przypuszczał, że nadejdzie taki dzień, w którym zabraknie dla niego miejsca we własnym mieszkaniu…

Tato! Nie obrażaj się i nie denerwuj! na balkon wybiegła Lidia, najstarsza córka Wiktora Poniatowskiego. Przecież nie wymagam wiele… Oddaj nam swój pokój i tyle! Jeśli nie żałujesz mnie, to pomyśl chociaż o wnukach. Chłopcy wkrótce pójdą do szkoły, a musimy wszyscy gnieździć się w jednym pokoju…

Lidka, nie pójdę do domu spokojnej starości odpowiedział cicho starzec. Jeśli nie macie z dziećmi miejsca, możecie przecież zamieszkać u matki Pawła. Ona sama mieszka w trzypokojowym dla was i dzieci będą oddzielne pokoje.

Przecież wiesz, że nigdy się z nią nie dogadam! wrzasnęła córka i z hukiem zatrzasnęła drzwi balkonowe.

Wiktor pogłaskał starego psa, który wiernie służył mu i zmarłej żonie przez tyle lat, i wspominając swoją Nadzieję, rozpłakał się. Za każdym razem, gdy o niej myślał, łzy same napływały do oczu. Odeszła pięć lat temu, zostawiając go samego. Poczuł się jak sierota, choć miał córkę i wnuki. Przez całe życie szli razem ramię w ramię, nigdy nie przypuszczał, że doczeka się samotnej starości przy własnej rodzinie.

Lidię wychowywali z czułością i życzliwością, starali się przekazać najlepsze wartości. A jednak coś musiało im umknąć… Córka wyrosła na egoistkę, pozbawioną współczucia.

Azor zapiszczał cicho i położył się przy nogach pana. Pies wyczuwał jego nastrój i cierpiał razem z nim.

Dziadku! Czy ty nas w ogóle kochasz? wszedł do pokoju ośmioletni wnuk.

Co ty mówisz, skąd ci się to wzięło? zdziwił się staruszek.

Czemu nie chcesz wyprowadzić się od nas? Szkoda ci oddać mnie i Kostkowi swój pokój? Jesteś skąpy! chłopiec patrzył z pogardą i złością.

Wiktor chciał tłumaczyć, ale zrozumiał, że wnuk powtarza słowa matki. Lidia zdążyła już nastawić dziecko przeciwko dziadkowi.

Dobrze. Wyprowadzę się powiedział bezbarwnym głosem. Oddam wam pokój.

Nie mógł już wytrzymać tej atmosfery. Zrozumiał, że w tym domu wszyscy go nienawidzą: zięć nie odzywał się do niego od dawna, wnuk uważał, że dziadek odebrał mu pokój.

Tatusiu! Naprawdę się zgadzasz? wybiegła szczęśliwa Lidia.

Naprawdę odpowiedział cicho. Obiecaj, że nie skrzywdzisz Azora. Czuję się jak zdrajca…

Przestań! Będziemy się nim opiekować, spacerować kilka razy dziennie. Na weekendy będziemy cię odwiedzać razem z Azorem zapewniła córka. Wybrałam ci najlepszy dom spokojnej starości, zobaczysz, będzie ci tam dobrze.

Dwa dni później Wiktor trafił do domu starców. Okazało się, że córka dawno już wszystko zaplanowała, tylko czekała aż się podda. Gdy przekroczył próg dusznego pokoju, w którym czuć było wilgoć i robactwo, pożałował swej decyzji. Lidia okłamała go, opowiadając o wygodnym miejscu. Zamiast prywatnego ośrodka, trafił do państwowego domu dla samotnych, smutnych ludzi.

Rozłożywszy rzeczy, zszedł na dół. Usiadł na ławce i niemal popłakał się. Patrząc na bezradnych starców, wyobrażał sobie, jak nędzne życie czeka go za kilka lat.

Nowy jesteś? zagadnęła sympatyczna starsza pani, siadając obok.

Tak… westchnął ciężko.

Nie martw się tak… Ja też na początku płakałam i cierpiałam, potem się pogodziłam. Mam na imię Helena.

Wiktor przedstawił się. Pani dzieci też oddały panią tutaj?

Nie, to siostrzeniec. Bóg nie dał mi własnych dzieci, wszystko zapisałam siostrzeńcowi. Za wcześnie… Przejął mieszkanie, a mnie tu zostawił. Dobrze, że nie na ulicy…

Rozmawiali do późnego wieczora, wspominali młodość, swoje zmarłe połowy. Następnego dnia, zaraz po śniadaniu, znowu wybrali się na spacer.

Dzięki tej kobiecie Wiktor odnalazł namiastkę radości i odmiany. Nie umiał wysiedzieć w dusznym pokoju, całe dnie spędzał na dworze. Jedzenie w stołówce było okropne. Jadł tylko tyle, by nie zemdleć z głodu.

Wiktor czekał na córkę. Miał nadzieję, że Lidia zmieni zdanie, zatęskni, zabierze go do domu. Ale dni mijały, ona nie przyjeżdżała. Pewnego razu postanowił zadzwonić, by dowiedzieć się, co z Azorem, ale nikt nie podniósł słuchawki.

Pewnego dnia, pod wejściem, Wiktor spotkał swojego sąsiada, Stefana Grabowskiego. Stefan, zobaczywszy staruszka, od razu podszedł z zaniepokojeniem.

To tutaj pan jest! zdziwił się. Pani córka mówiła, że wyjechał Pan na wieś! Od początku czułem, że coś się nie zgadza. Wiedziałem, że nie zostawiłby Pan Azora na ulicy.

Jak to? nie rozumiał Wiktor Poniatowski. Co się dzieje z moim psem?

Niech się Pan nie martwi, oddaliśmy Azora do schroniska. Sam nie wiem, co się wydarzyło. Patrzę, Azor siedzi dniami pod blokiem, Pana nie widać. Spotkałem Lidię zapytałem, czy coś się nie stało. Powiedziała, że wyjechał Pan na wieś, ona sprzedaje mieszkanie i przeprowadza się do męża. O psie wyjaśniła, że jest już stary i nie chce się Pan nim zajmować. Panie Wiktorze, co się tu dzieje? dopytywał Stefan, widząc jak bardzo zesztywniał staruszek.

Wiktor opowiedział Stefanowi całą prawdę. Że oddał wszystko, byleby tylko cofnąć czas i nie popełnić błędu. Stracił nie tylko godne życie, ale i ukochanego psa.

Bardzo chcę wrócić do domu, synu wyszeptał starzec.

Właśnie jestem tu w takiej sprawie. Jestem prawnikiem, często pomagam ludziom starszym bronić swego prawa. Prowadzę sprawę starszego pana, któremu sąsiedzi odebrali dom. Niech się Pan nie martwi. Mam nadzieję, że nie wymeldował się Pan jeszcze? zapytał Stefan.

Nie. O ile Lidia sama mnie nie wymeldowała… Już nawet nie wiem, co po niej się spodziewać…

Proszę się pakować, czekam w samochodzie powiedział Stefan. Tego nie wolno jej darować. Co to za córka…

Wiktor błyskawicznie spakował rzeczy, zbiegł na dół. Przy wejściu spotkał Helenę.

Helenko, wyjeżdżam. Spotkałem sąsiada, mówi, że córka wyrzuciła Azora, a mieszkanie sprzedaje. Takie sprawy… rzekł.

Jak to? zdziwiła się A ja?

Nie martw się, jak tylko wszystko załatwię, wrócę po ciebie obiecał Wiktor.

Powiedz mi, a komu ja jestem potrzebna? powiedziała smutno.

Wybacz. Muszę już jechać. Nie smuć się, dotrzymam słowa.

Wiktor nie miał jak wrócić do domu. Mieszkanie było już zamknięte, kluczy nie dostał. Stefan zabrał go do siebie. Wkrótce dowiedział się, że Lidia już tam nie mieszka. Przeprowadziła się parę dni wcześniej do teściowej, a mieszkanie wynajęła.

Dzięki Stefanowi, Wiktor odzyskał prawo do mieszkania.

Dziękuję ci wdzięcznie powiedział starzec. Ale nie wiem jak żyć dalej. Ona nie odpuści, dopóki mnie nie wykończy…

Pozostaje jedno wyjście rzekł Stefan. Możemy sprzedać mieszkanie, oddać Lidzi jej część, a za resztę kupić dom dla Pana. Pewnie uda się znaleźć malutki domek na wsi.

Świetnie! ucieszył się Wiktor. To idealne rozwiązanie.

Po trzech miesiącach Wiktor przenosił się do nowego domu. Stefan pomagał mu we wszystkim, także teraz zaoferował pomoc w przeprowadzce, razem z Azorem.

Tylko zajrzyjmy w jedno miejsce poprosił staruszek.

Z daleka zobaczył Helenę. Siedziała na ich ławce, patrząc smutno przed siebie.

Helenko! zawołał. Jedziemy po ciebie razem z Azorem! Teraz mamy domek na wsi, świeże powietrze, ryby, jagody, grzyby wszystko wokół. Jedziesz? uśmiechnął się.

Ale jak to? zmieszała się kobieta.

Po prostu wstań z ławki i chodź z nami zaśmiał się. Zdecyduj się! Tu nie mamy po co siedzieć.

Dobrze! Dasz mi dziesięć minut? uśmiechnęła się, nie mogąc powstrzymać łez.

Oczywiście, poczekam! odparł radośnie.

Mimo krzywdy ze strony bliskich, tych dwoje potrafiło zawalczyć o swoje szczęście. Każde z nich zrozumiało, że świat nie jest pozbawiony dobrych ludzi. I jakby nie patrzeć, tych dobrych jest o wiele więcej niż złych. Wiktor i Helena przekonali się, że warto walczyć o siebie, bo spokój i szczęście można odnaleźć nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się stracone.

Dziś rozumiem, że nie warto oddawać swojego miejsca ani marzeń, jeśli to znaczy rezygnować z siebie. Najważniejsze to mieć wokół siebie dobrych ludzi i nie pozwolić, by ktoś odebrał nam godność czy ukochanych przyjaciół nawet tych czworonożnych.