Odwiedziny kuzyna męża – rodzinna gościnność po polsku i rozczarowanie brakiem drobnych upominków dla gospodarzy

Przyjechał kuzyn mojego męża.

Może trochę jestem staromodna, może dziś młodzi robią to inaczej, ale trudno mi w to uwierzyć.

Moja mama nie mówiła mi nigdy: Idziesz do rodziny zabierz ze sobą prezenty, nikt mnie tego specjalnie nie uczył. Jednak mam to w sobie jak coś oczywistego, nie wiem skąd może nauczyłam się tego sama, oglądając filmy, czytając książki, chodząc do teatru.

W sobotę odwiedził nas kuzyn mojego męża. Przyjechał z powodu pogrzebu wujka, ale ze strony swojej mamy. Wcześniej uzgodniliśmy, że spokojnie mogą u nas przenocować, więc nie muszą się martwić o nocleg.

Wieczorem pojawili się u nas we troje: kuzyn, jego syn i synowa. Przygotowałam porządny obiad, usmażyłam całą blachę mięsa, zrobiłam kilka sałatek. Posiedzieliśmy przy stole, padły toasty za nasze ponowne spotkanie, bo nie widzieliśmy się od lat. Potem przygotowałam im miejsca do spania, a rano postawiłam na stole śniadanie: kanapki, herbatę, kawę.

Po śniadaniu pojechali na pogrzeb. Po uroczystości wrócili jeszcze na chwilę, posiedzieli i ruszyli w drogę powrotną do domu.

Niby wszystko było dobrze. Ale przyszli do nas z pustymi rękami nie przywieźli nawet butelki wina czy jakiegoś ciasta.

Ojciec mojego męża, już nieżyjący, był ojcem chrzestnym tego kuzyna, a jego żona, czyli nasza teściowa, mieszka z nami. Kuzyn o tym doskonale wiedział. Naprawdę, Bóg widzi, nie brakuje nam pieniędzy, ale przecież można było choćby starszej pani podarować bombonierkę. Ona bardzo na to liczyła, przez całą sobotę wyglądała przez okno. Nawet łza jej się zakręciła w oku, tak była wzruszona.

Ja na pewno tak bym nie zrobiła.

Na ich miejscu przywiozłabym przynajmniej butelkę dobrego trunku, może nawet dwie. Dla dzieci i seniorów zawsze coś słodkiego czekoladki albo drobny upominek. Zastanowiłabym się nad prezentem dla każdego, nie wpadłabym z pustymi rękami.

Zapakowałabym też własną pościel, żeby nie robić gospodarzom dodatkowego kłopotu.

Oni wcale nie są biedni gdyby sytuacja była trudna, nie miałabym pretensji. Ale ten kuzyn wpada do nas bardzo rzadko i zawsze, niestety, z pustą ręką. Innym razem to samo: gdy był kiedyś w Warszawie w delegacji, nocował u nas w niedzielę, rano pojechał dalej też nic nie przyniósł.

Cały czas opowiadał mi o swoich wyprawach nad jezioro ile złowił ryb, jakie okazy. Marzyłabym, żeby chociaż jedną z tych ryb mi przywiózł.

Serio, nie żałuję jedzenia, kiedy przyjmuję gości. Po prostu robi mi się przykro. Mam poczucie, jakbym dała się wykorzystać.

I tak to niestety jest za każdym razemObiecałam sobie jednak jedno: nie będę już czekać, aż ktoś przywiezie wino czy czekoladki. Zamiast mieć żal, postawię na własne zasady, na swoją radość z bycia gospodynią. Ugotuję jeszcze bardziej wyjątkowy obiad, nawet jeśli goście niczego nie przyniosą. Do szuflady schowam cichą nadzieję, że kiedyś ktoś wręczy mi słoiczek konfitur lub kupioną w biegu różę ale nie będę już oczekiwać. Życie jest za krótkie na rozgoryczenie.

A gdy kuzyn znowu zadzwoni, zapytam: Masz ochotę na sałatkę z łososiem? Przywieź mi w zamian choćby jedną swoją rybę. Chcę w końcu spróbować, o czym tak długo opowiadasz.

Może wtedy poczuje, że warto przywozić drobiazgi. Może nie. Ale mnie to nie złamie. W końcu ktoś musi cieszyć się dawaniem, nawet jeśli drugi nie potrafi się odwdzięczyć. Czasem to wystarczy, by wieczór naprawdę był ciepły.