Cudze szczęście Anna grzebała w swoim ogródku – w tym roku wiosna przyszła wcześnie, dopiero koniec marca, a już cały śnieg stopniał. Miało jeszcze wrócić zimno, ale teraz grzało słońce tak mocno, że Anna wyszła na podwórze; chciała coś zrobić – podeprzeć przewrócony płot, naprawić drewutnię. Myślała, że może powinna kupić parę kurek, prosiaka, jeszcze psa i kota. Wystarczy już, pomyślała z uśmiechem, dość tego. Chciałaby już porządnie przekopać ogród, zająć się grządkami, wdychać zapach rodzinnej ziemi jak za dzieciństwa, zrzucić buty i boso pobiec po świeżo zaoranej ziemi, zapadając się po kostki w wilgotną, ciepłą, miękką jak puch ziemię. – Jeszcze pożyjemy – powiedziała na głos do kogoś niewidzialnego. – Dzień dobry! Anna drgnęła – przy furtce stała dziewczynka, nastolatka, prawie dziecko. W szarym płaszczyku – takie Anna znała z miejscowych techników – w lichych bucikach, cielistych rajstopach, za wcześnie jeszcze na tak cienkie rzeczy, pomyślała Anna. Dziewczyna nieśmiało przebierała nogami. – Dzień dobry – rzuciła sucho Anna. – Przepraszam, mogę pójść do ustronnego? – No dobrze, idź, tam prosto, za róg. Anna z zainteresowaniem patrzyła na biegnącą dziewczynę – dziewczynę. – Dziękuję, uratowała mnie pani. Szukam mieszkania, może wynajmuje pani pokój? – Nie planowałam, a po co ci? – Chciałam wynająć pokój, nie chcę mieszkać w internacie, tam piją, palą, chłopaki się kręcą. – Tak? A ile możesz płacić? – Pięć złotych… więcej nie mam. – No dobra, wchodź, chodź do domu. – Ojej, mogę jeszcze raz do ustronnego? – Biegnij… – Jak masz na imię? – spytała Anna wprowadzając ją do domu. – O… O-la – pisnęła dziewczyna. – Ola, rozumiem. No więc, Olu, po co przyszłaś? – Ja… ja pokój… – Nie kłam, Olu. Po co naprawdę przyszłaś? – Mogę… jeszcze raz… – Ty co? Dziewczyno? – Nie wiem – z płaczem, – nie mam siły wytrzymać. – No to biegnij… Anna poszła za nią. – Biegasz sikać? Czy coś poważniejszego? – Nie, tylko sikać, boli… – Poradzimy sobie, a teraz mów, po co przyszłaś. Dziewczyna milczała, zbierając się do odpowiedzi. – No? Słucham. Jak chcesz kraść, to nie masz czego. Mów, kto cię przysłał? – Nikt, sama przyszłam. Czy pani to Anna Samojłowa? – Ja? No, tak… – Ty… nie poznałaś mnie… mamo? To ja, Ola… twoja córka. Anna siedziała wyprostowana, na jej spatynowanej od wiatru twarzy nie drgnął żaden mięsień. – Ola… – wyszeptała, – córeczka… Olesia… – Tak, mamusiu! To ja! W domu dziecka nie chcieli dać twojego adresu, rozumiesz, mówili, że nie wolno… Ale namówiłam panią nauczycielkę, ona była wspaniała, Anastazja Sergiejewna, pomogła mi, udało się ustalić twoje dane, potem znalazłyśmy adres… i jestem tutaj… Anna nie ruszała się z miejsca, po policzkach spływały jej łzy. – Ola, Olesia… córeczko… – Mamusia! – krzyknęła dziewczyna, rzucając się jej na szyję. – Jak długo cię szukałam! Pisałam listy, a oni się śmiali, mówili, że mnie oddałaś… Ja wierzyłam, mamusiu… Anna nieśmiało objęła płaczącą dziewczynę, jej spracowane dłonie kurczowo ściskały gruby sweter Olesi – córci… córeczki, Olesi… Siedzą przytulone, nic już nie trzeba mówić. Później już, przypominając sobie, czego ją babcia uczyła w dzieciństwie i z własnego gorzkiego doświadczenia, Anna krzątała się, zagrzewała wodę, zaparzała koper, doglądała córci, Olesi-pięknotki. Oleńka, dziewczynko-córeczko, sens życia… Jest po co żyć, jest. On przysłał, On się zlitował, nie wszystko stracone… Ogród, prosiaczek, płaszczyk trzeba naprawić. Ma tam odłożone, skarbonkę. Już myślała, że zaraz umrze, a tu taka radość, córeczka, Olesia… *** – Mamuniu… – No? – Mamusiu… – Mów skarbie. Oleńka wzięła z talerza pączek, który mama upiekła, policzki już jej się zaokrągliły, mama ją ładnie ubrała, jak laleczkę i sama jakby odmłodniała. – Mamusieńko… – Co znowu? – Mamo, zakochałam się… – Co ty powiesz! – Tak! Mamo, on taki fajny! Ma na imię Janek, jest… Chce cię poznać… – Ja… nie wiem… A pomyślała, że szczęśliwe dni się skończą – On dał, On i odbierze. – Mamusiu, co się stało? – Nic, córeczko, nic. Szybko dorosłaś. Nie zdążyłam się nacieszyć… wybacz mi, Olesiu. – Mamo, jak możesz! Przecież cię kocham nad życie, tak długo cię szukałam! My z Jankiem wnuki ci damy, zobaczysz… Poznanie z Jankiem poszło gładko. Wiejski chłopak, pracowity i rozsądny, spodobał się Annie – za takiego nie wstyd córkę wydać. Czasy były trudne – jedni nie mieli co jeść, inni psy karmili lepiej niż ludzi. Ale Annie, Olesi i Jankowi nie wiodło się źle – Anna dobrze szyła, fabrykę zamknęli, więc poszła do kooperatywy – tam płacili lepiej, córkę całą w „firmowe” ciuchy ubrała, a i zięcia też. Janek ciągle coś remontował – płot nowy zrobił, belki w domu wymienili z braćmi, naprawili stodołę, dom ich aż śpiewał, jeszcze bardziej niż kiedy Olesia się odnalazła. Serce Anny zmiękło, rozgrzało się. Żyć jej się zachciało z potrójną siłą – za wszystkie dawne lata, za cała przeszłość, którą próbowała zapomnieć, i tylko nocami czasem przychodził żal, nie mogła powstrzymać westchnień… – Mamusiu? Co ci? Co cię boli? – Nie, córeczko, śpij, śpij moja dobra… – Mamo, mogę z tobą? – Oczywiście, – Anna przesuwa się do ściany, robiąc miejsce Olesi. Moja mała, moje serce pęka z miłości. Taka jest ta matczyna miłość – dziękuję Ci, Boże, że mogłam ją poznać. Wesele było piękne, młodzi zostali z Anną w domu – ta rozkwitła jak polny mak. Nawet w pracy zauważyli, że surowa zawsze Anna Pawłowna teraz uśmiechu nie kryje, policzki rumiane jak jabłka. – Będzie wnuk albo wnuczka – szepnęła koleżankom w przerwie, – aż się denerwuję. – Szczęśliwa ta córka Anny Pawłowny – wzdychały dziewczyny – kocha ją, jak nikt. Wnuk! Wnuk się urodził, Antoś! Na cześć mojej mamy nazwali, babci Olesi, była surowa a sprawiedliwa – mówiła szczęśliwa Anna – śliczny, ach nie mogę! Dziewczyny… Ja przecież nigdy dzieciątka na ręku nie miałam… No, po Olesi już nie… tyle lat, trzyma mnie, a serce wali: oto jest, moje szczęście. Wszystkie myśli już tylko przy Antosiu. Najlepszy, najpiękniejszy, cały dla babci. Janek rozbudował dom, jest miejsce i dla Anny – a jakże! Nawet nie wyobrażali sobie, jakby bez mamy żyć mogli. Dzieci sobie radzą – Janek i bracia założyli firmę budowlaną, otworzyli sklep z materiałami, żyją spokojnie… I kolejna dobra nowina – dziewczynka! Wnuczka! Jakich to sukienek Anna nie naszyła dla swojej wnuczki, jakich strojów nie przygotowała! Marysia, kochane dziecko. Dziewczynka – piękność. Śmiech dzieci w domu nie milknie. Wszystko dobrze u Anny… ale serce coraz częściej piecze, aż pali. – Mamo, powiedz mi, moje serduszko, co cię boli? – Wszystko dobrze, córeczko, wszystko dobrze… *** …Za późno, jesteśmy bezsilni. – Panie doktorze, jak to? Ona… to moja mama… – Rozumiem, przykro mi. *** – Córeczko, Olesiu… czas na mnie, wybacz. Już długo tu jestem, a ty mnie wtedy ocaliłaś, przyszłaś do mnie, skarbie. – Mamo, nie mów tak… – Córeczko, chcę… Och, jak ciężko, nie przerywaj… Ja nie jestem twoją mamą, Olu. Przepraszam… – Mamo! Nawet nikomu nie waży się tak powiedzieć! Słyszysz? Jesteś moją mamą i już. Moja mamusia! Rozumiesz? – Tak, tak… córeczko. Tam jest zeszyt, mój dziennik… Przepraszam, Oleńko. Kocham cię, dziecko… – I ja ciebie, mamusiu… Mamo… Mamo… *** – Olu, może byś coś zjadła… – Tak, Janku… zaraz… Idź. Ola siedziała w pokoju mamy i czytała jej, jak to powiedziała, zeszyt. Jej życie – Anny. Bezlitosne, krzywe, zgniłe i wesołe. Matka surowa, Antonina Karpiwna (po polsku: Antonina Karpińska), ojciec na wojnie zginął. Aniusia, Ania, Anulka-kwiatuszek. Zakochała się w złodzieju, życie szalone, zwariowane, niebezpieczeństwo, krew burzy. Odeszła z nim… Zawirowanie, które trwało lata, nagle starość… po prostu przebiegła jak ważka przez życie. Złodziej przepadł w więzieniach, nikogo już nie znalazła… Mogłoby być dziecko, ale w śniegu się przeziębiła, kiedy z ukochanym złodziejem szykowali ucieczkę, młodość i głupota. Wszystko straciła… Ani dziecka, ani kota, dom po matce, trochę się rozmroziła, lecz lekarze już wtedy powiedzieli, że czas odliczony. Do kościoła chodziła, prosiła o wybaczenie… I dał On niespodziewaną radość – nie mogła nie skorzystać. Myślała: chociaż przez chwilę pobędę mamą… Córeczka, Oleńka, światło mego życia – nie sądziła, że tak długo będzie żyć – zapisała o sobie w trzeciej osobie – to jest to, szczęście. Córeczka, dusza moja, serduszko… I jakby choroba ustąpiła. Wybacz, Panie, za moją prośbę, pozwól pożyć, wnuczęta popilnować, pomóc córeczce… Na początku się bała… Bała, że Ola odkryje prawdę, że nie jest jej matką – tylko zbieżność nazwisk, albo pomyłka… A potem się już nie bała – zaczęła żyć zwykłym, ludzkim życiem. Uwierzyła w końcu, że na to zasługuje… Wybacz mi, córeczko, wybacz, że ukradłam cię twojej prawdziwej mamie. Takie to moje, wykradzione szczęście… – Mamo, – płacze Olesia, – kochana mamo… Bardzo liczę, że mnie słyszysz. Wiedziałam… prawie od razu się domyśliłam. Gdy u ciebie mieszkałam, powiedzieli, że dane się nie zgadzają, Anna była Iwanowna (po polsku: Janina), znalazłam ją, z ciekawości. Sama się mnie zrzekła, wyszła za mąż, przeszkadzałam jej, mamo… Miała rodzinę, nie interesowała się mną, mamo. Bała się, że nas zobaczą. Że się dowiedzą. Pieniądze mi dawała, mamo… Odeszłam, uciekłam, mamo. Pamiętasz, jak wtedy ciężko zachorowałam? Miałam wysoką gorączkę, pamiętasz, mamusiu… Ty, ukochana, dziękuję Ci, Boże, za Ciebie. Tak długo Cię szukałam. Ty jesteś moją mamą… Jak dobrze, że wtedy się pomylili, a może wcale nie – tam u góry wiedzą, kto do kogo powinien trafić. Jak żyć bez Ciebie, mamo… – Olu, Oleńko… – Janku, pozwól jej się wypłakać… Matkę pochowała, co Ty… *** – Babciu, a babcia Ania była dobra? – Bardzo, kochanie. – A piękna była? – Najpiękniejsza, Aniu. – A kto ją tak nazwał? – Nie wiem, może tata albo mama… – Twój dziadek, albo twoja babcia? – Tak, dziadziuś albo babcia. – A mnie nazwałaś na cześć prababci? – Tak, ja i twój tato, bardzo ją kochał. – A ona mnie widzi? – Oczywiście, widzi i zawsze cię będzie wspierać. – Kocham cię, prababciu Aniu! – mówi dziewczynka, kładąc wianek z mleczy na grób prababci. – I ja Ciebie, skarbie, – szumią gałęzie brzozy, – i my Cię kochamy, szepcze wiatr.

Cudze szczęście

Danuta grzebała się na swoim ogródku, w tym roku wiosna przyszła wcześnie, dopiero koniec marca, a śniegu już nie było ani śladu. Wiadomo, że jeszcze chłody wrócą, ale teraz słońce przyjemnie przygrzewało, więc Danuta wyszła na dwór, żeby coś zrobić podeprzeć przewrócony płot, naprawić drewutnię. W głowie układała plany: przydałyby się kurki, prosiaczek, a może i piesek oraz kot. Starczy już tego chodzenia, uśmiechnęła się do swoich myśli, wystarczy.

Chciałoby się już zaorać grządki, zająć się działką, wdychać woń pachnącej ziemi jak za dawnych lat, zdjąć buty i biegać boso po świeżo zbronowanej glebie, zanurzać stopy w ciepłej, miękkiej ziemi aż po kostki.

Jeszcze pożyjemy powiedziała do kogoś niewidocznego Danuta.

Dzień dobry!

Danuta aż się wzdrygnęła przy furtce stała dziewczyna, nastolatka, jeszcze dziecko. W cienkim szarym płaszczyku, takich, co to rozdają w technikum, lichych bucikach z tanimi podeszwami i rajstopach za cienkich na taką pogodę, ot, jeszcze wcześnie, żeby tak się stroić pomyślała Danuta młodziutka, jeszcze ją zmrozi, buciki byle jakie, rajstopy ledwo zakrywają nogi

Dziewczyna dreptała niepewnie z nogi na nogę.

Dzień dobry rzuciła sucho Danuta.

Przepraszam, czy mogę pójść do toalety?

A, proszę bardzo. Prosto, potem w lewo za rogiem.

Danuta zaciekawiona patrzyła, jak dziewczyna biegnie, niemal dziecko.

Dziękuję, naprawdę mnie pani uratowała. Szukam mieszkania, nie wynajmuje pani może pokoju?

Nie zamierzałam, a po co ci?

Chciałam wynająć pokój, nie chcę mieszkać w akademiku tam piją, palą, chłopaki się kręcą.

Tak? A ile możesz zapłacić?

Dwieście złotych… więcej nie mam.

No to chodź do środka, szybciutko, chodź.

Ojej, mogę jeszcze raz do łazienki?

No biegnij.

Jak masz na imię? zapytała, wprowadzając ją do domu.

Bożenka pisnęła cichutko. Bożenka, dobrze. No to, Bożenko, po co przyszłaś? Danuta spojrzała na nią uważnie.

Ja chciałam pokój

Nie kłam mi… Bożenka… Mów, po co przyszłaś?

Ojej, mogę jeszcze do łazienki

Co się z tobą dzieje, dziewczyno?

Nie wiem rozpłakała się nie mam siły, nie wytrzymam.

No biegnij.

Danuta wyszła za nią.

To za potrzebą tak biegasz? Małe czy duże?

Nie, tylko siusiu, ale wszystko mnie piecze Ale już, proszę, powiedz po co cię tu przygnało.

Milczała, zbierała się w sobie.

No, słucham? Jeśli kraść chcesz, to nie mam czego. Kto cię przysłał?

Nikt, sama przyszłam. Ja Czy pani to Danuta Zielińska?

Ja, to ja. No?

Nie poznałaś mnie mamo? To ja, Bożenka twoja córka.

Danuta usiadła prosto jak struna, na jej zwietrzałej twarzy nie drgnął ani jeden mięsień.

Bożenka szepnęła kobieta córciu Bożenko…

Tak, mamusiu To ja W domu dziecka nie chcieli mi podać twojego adresu, wyobraź sobie, mówili, że nie wolno, mamusiu… Ale uprosiłam nauczycielkę, panią Justynę Sieradzką, ona taka dobra, pomogła mi, napisałyśmy zapytanie i znalazłyśmy twoje imię, nazwisko, adres i jestem tutaj.

Danuta siedziała bez ruchu, po policzkach popłynęły łzy.

Bożenka, Bożenko córeczko

Mamciu, mamuniu załkała dziewczyna, wtulając się w matkę jak długo cię szukałam. Pisałam listy, a tam się śmiali, że oddałaś mnie, zostawiłaś jak rzecz A ja, mamusiu, ja wierzyłam Wierzyłam w ciebie…

Nieśmiało objęła zapłakaną dziewczynę, jej ręce z odciskami wtulały się w gruby sweter Bożenki, jej córeczki, Bożenuszki…

Siedziały tak przytulone, słowa były zbędne, wszystko było jasne.

Dopiero potem, przypominając sobie rady babci z dzieciństwa i własne gorzkie doświadczenia, Danuta krzątała się, gotowała wodę, podawała koper na parze, dbała o Bożenkę, swoją śliczną córkę.

Bożenka, dziecko ukochane, sens życia. Warto żyć. On zesłał mi to szczęście, nie wszystko stracone…

Ogródek, prosiaczek, płaszczyk trzeba będzie poprawić. Oszczędności się znajdą. Danuta jeszcze niedawno myślała, że wszystko się skończyło, a tu córeczka, Bożenka…

***

Mamusiu.
No?
Mamusiu…
No powiedz, kokietko.

Bożenka wzięła z talerza pieroga, który upiekła mama, jej twarzyczki już zaokrągliły się odkąd mieszka tu, mama ją wystroiła jak laleczkę, a sama wypiękniała.

Mamusiuuu
Co się dzieje, co?
Mamo, zakochałam się!

O! To dopiero.
Tak. Mamusiu, on taki dobry. Nazywa się Wojtek. Chce cię poznać…

Ja… nie wiem…

Ale pomyślała skończyły się beztroskie dni, Dano dała, Dana zabiera.

Co z tobą, mamo?
Nic, kochanie, nic moja droga. Urosłaś tak szybko. Nie zdążyłam się nacieszyć… wybacz mi, Bożenko…

Mamo, jak możesz My z Wojtusiem damy ci wnuki, jak ty tak możesz mówić? Mamusiu, wiesz, jak cię kocham, jak długo cię szukałam.

Poznanie przebiegło serdecznie. Wojtek, chłopak z pobliskiej wsi, zaradny, pracowity, przypadł Danucie do gustu i pomyślała, że nie pożałuje dać za niego córki.

Czasy były ciężkie jedni nie mieli co jeść, drudzy karmili psy lepiej niż niektórych ludzi. Danuta, Bożenka i Wojtek radzili sobie nieźle, Danuta dobrze szyła, gdy zamknęli zakład, przyjęli ją do kooperatywy tam było lepsze płacenie i swoją Bożenkę całą modnie ubrała, zięcia też.

Wojtek nie usiedzi, nowy płot zbudował, z braćmi wymienili dwa dolne wieńce w domu, naprawili banię, zrobili nową stodołę dla świnki. Dom rozkwitał jeszcze bardziej odkąd była w nim Bożenka, piękna i mądra córka.

Serce Danuty topniało, zaczęło znowu bić silniej, po tych wszystkich latach i trudach, po wstydliwych wspomnieniach, które tylko czasami nocą wracały, aż Danuta nie mogła pohamować szlochu

Mamuniu, mamusiu? Boli cię?

Nie, dziecko, idź spać, śpij, kochanie.

Mamusiu, mogę do ciebie?

Oczywiście, Danuta przesunęła się do ściany, żeby córka mogła się położyć.

Moje dzieciątko, serce pęka od miłości. Taką miłość zna tylko matka, dzięki ci, Boże, że pozwoliłeś mi ją poczuć.

Wesele wyprawiono skromnie, młodzi zostali mieszkać z Danutą, a ta aż rozkwitła. Nawet w pracy ludzie zauważyli, że zawsze poważna Danuta Zielińska teraz nie chowa już uśmiechu, a policzki aż się rumienią.

Będziesz miała wnuczka albo wnuczkę szepnęła koleżankom na przerwie oj, jak się denerwuję.

Szczęśliwa ta Bożenka, wzdychały dziewczyny, pokoj kocha ją matka.

Wnuk się urodził Antoś! Imię po mojej mamie, babci Bożenki, była surowa, ale sprawiedliwa uśmiecha się Danuta jaki kochany, dziewczyny, nie wytrzymam.

Ja dzieci na rękach nie trzymałam od czasów Bożenki Tyle lat już minęło. Trzymam Antosia, a serce aż bije! To jest właśnie szczęście.

Całe myśli przy Antosiu. Najlepszy, najpiękniejszy, zawsze przy babci.

Wojtek rozpoczął budowę przybudówki, wielki dom postawił, jest miejsce i dla Danuty. Jakżeby inaczej nie wyobrażali sobie życia bez mamy.

Młodzi też sobie poradzili Wojtek z braćmi założyli firmę budowlaną, sklep z materiałami otworzyli, żyli cicho i spokojnie

I znów Nowina będzie dziewczynka, wnuczka.

Ile tylko sukienek naszyła Danuta swojej wnuczce, ile ubranek! Mała Marzenka, księżniczka. Dziecięcy śmiech nie milkł w domu ani na chwilę.

Wszystko się układa u Danuty, tylko coś coraz częściej piecze ją w piersi, coraz mocniej.

Mamo, mamusiu moja ukochana, czemu nic nie mówiłaś? Gdzie cię boli?

Wszystko dobrze, dziecko, wszystko dobrze…

***

Za późno, jesteśmy bezradni.

Doktorze, jak to, ona ona moja mama

Przykro mi

***

Bożenko, córeczko to już pora, wybacz mi, już swoje przeżyłam. Dawno mnie wszyscy spisali na straty, ale ty mnie wtedy uratowałaś, wtedy przyszłaś do mnie, kochanie…

Mamo, nie mów tak…

Córko, chcę ci coś powiedzieć, nie przerywaj, ciężko mi Ja nie jestem twoją mamą, Bożenka. Wybacz

Mama! Mamusiu, nigdy tego nikomu i nigdy nie mów, rozumiesz? Jesteś moją mamą i koniec. Słyszysz? Kocham cię i bardzo dziękuję, że jesteś moją mamą mamusiu. Rozumiesz?

Tak, tak córeczko Zrozumiałam Tam w szufladzie jest mój zeszyt… Przepraszam, Bożenko. Kocham cię, dziecko.

I ja ciebie, mamusiu… Mama… Mamo…

***

Bożeno, zjadłabyś coś…

Zaraz, Wojtek… idź, ja tu jeszcze posiedzę…

Bożenka siedziała w pokoju matki, czytała jej zeszyt, jak sama mówiła. Tam cała jej historia Danuty. Ostra, szorstka, czasem wesoła.

Matka jej Antonina, ojciec poległ na wojnie. Danusia Dusieńka, Danusia-kwiatuszek.

Zakochała się w złodzieju, życie ją wtedy poniosło, szaleństwo, radość, niebezpieczeństwo. Odeszła z nim

To była przepaść na wiele lat, potem przyszła nagle starość.

Złodziej zniknął w więzieniu, została sama na świecie

Dziecka nie było, tylko raz zabłądziła nocą, przemarznięta, kiedy dla niego ucieczkę planowali młodość, głupota.

Wszystko straciła Dom po matce tam się osiadła, powoli odtajała. Lekarze radzili czekać, nie wiedzieli, co dalej. Modliła się w kościele o przebaczenie i ulgę

I wtedy dostała nagle szczęście, nie potrafiła już z niego zrezygnować. Chciała choć przez chwilę być matką, poczuć Dziecko, Bożenka światło całego życia. Nie sądziła, że będzie to trwało tak długo pisała o sobie w trzeciej osobie. Tak żyje, pracuje, jak inni. Ma dziecko, duszę całą swoją. I choroba też przestraszona odeszła.

Przebacz mi, Boże, za moją prośbę pozwól jeszcze trochę pożyć, wnuki wychować, córce pomóc

Początkowo się bała że Bożenka pozna prawdę, że nie jest jej matką, tylko zbieg okoliczności albo czyjaś pomyłka. Potem przestała się bać, zaczęła żyć zwyczajnym życiem, uwierzyła, że jest tego warta

Wybacz, córko, że zabrałam cię od twojej prawdziwej mamy. Takie mam swoje, cudze szczęście…

Mamusiu, płacze Bożenka moja najdroższa mama. Mam nadzieję, że mnie słyszysz.

Prawie od razu wiedziałam, kiedy u ciebie zamieszkałam, mówili mi, że dane się nie zgadzają, że właściwa Anna była Iwanowna, odnalazłam ją potem, z ciekawości. Sama się mnie wyrzekła, wyszła za mąż, przeszkadzałam jej, mamo Ma rodzinę i nie zależało jej na mnie, mamo Bała się, bała, że ktoś się dowie. Pieniądze mi wsuwała, mamo Odeszłam, uciekłam, mamo…

Pamiętasz, wtedy byłam ciężko chora. Gorączka, pamiętasz, mamuniu? Moja kochana, dziękuję Bogu, że nas ze sobą połączył. Tak długo cię szukałam. Jesteś moją mamą

Jak dobrze, że wtedy się pomylili, a może to nie była wcale pomyłka tam na górze wiedzą, komu kogo i gdzie posłać.

Jak ja mam znowu żyć bez ciebie, mamo

Bożenko, Bożenko

Wojtek, pozwól jej popłakać, przecież matkę pochowała, wiesz…

***

Babciu, czy babcia Danusia była dobra?

Bardzo, kochanie.

A czy była ładna?

Najpiękniejsza, Aniu.

Kto ją tak nazwał?

Nie wiem, może dziadek albo babcia.

Czyli twój dziadek, albo twoja babcia ją tak nazwała?

Tak, mój dziadek albo moja babcia.

A mnie nazwałaś po prababci? Po twojej mamie?

Tak, ja i twój tata, bardzo kochał swoją babcię.

A ona mnie widzi?

Oczywiście że widzi, troszczy się o ciebie i zawsze będzie.

Kocham cię, prababciu Danusiu dziewczynka kładzie na grobie wianek z mleczy.

I ja ciebie, kochanie szepcze brzoza i my wszyscy dopowiada wiatr.

Bo szczęście, nawet jeśli od kogoś pożyczone, rozkwita wtedy naprawdę, gdy dzielisz je z innymi sercem i dobrocią.