Ciocia Rita – Opowieść o samotności, cynizmie i niespodziewanej przemianie w zwyczajnym blokowisku Warszawy: jak jedno spotkanie w windzie odmieniło na zawsze moje życie oraz losy chorej sąsiadki, jej dzieci i mnie samej

Ciocia Rita

Mam 47 lat. Jestem zwyczajną kobietą. Można by powiedzieć, szara myszka. Ani ładna, ani zgrabna. Samotna. Nigdy nie wyszłam za mąż i nie mam na to ochoty, bo uważam, że mężczyźni są prawie tacy sami dla nich tylko pełny żołądek i kanapa się liczą. Zresztą nikt mi nigdy nie proponował małżeństwa, ani nawet randki. Moi rodzice, już starzy, mieszkają w Olsztynie. Jestem jedynaczką. Bez rodzeństwa. Mam kilku kuzynów, ale nie utrzymuję z nimi kontaktu. Tak wolę. Od piętnastu lat żyję i pracuję w Warszawie. Pracuję w jednej organizacji, dzień w dzień: praca-dom. Mieszkam w zwyczajnym bloku na Ursynowie.

Z natury jestem ostra, cyniczna, nikogo nie lubię. Dzieci też mnie nie cieszą. Na Boże Narodzenie pojechałam do Olsztyna odwiedzić rodziców. Raz do roku odwiedzam rodzinny dom. W tym roku było podobnie wróciłam, zabrałam się za sprzątanie lodówki. Postanowiłam powyrzucać wszystkie stare mrożonki pierogi, kotlety… Jakoś kiedyś kupiłam, ale nie smakowały, więc zostały. Zebrałam wszystko do pudełka i ruszyłam do śmietnika. Przywołałam windę, a w środku stał chłopczyk, może siedmioletni. Widziałam go wcześniej parę razy z matką i jeszcze z niemowlakiem. Pomyślałam sobie wtedy dość nieprzyjemnie, o, narobiła sobie dzieci…. Wpatrywał się w moje pudełko i patrzył. Wysiedliśmy, ja do kontenera, on za mną. I nieśmiałym głosem: czy mogę wziąć?. Mówię mu, że to stare! Ale zaraz pomyślałam chce, to niech bierze, przecież nie spleśniałe. Już odchodziłam od śmietnika i nagle zza ramienia spojrzałam chłopiec ostrożnie zbierał to wszystko do torebek, zamykał je i mocno przytulał do piersi. Zapytałam: Gdzie twoja mama? Odpowiedział, że choruje, a siostrzyczka też. Nie może wstać, dodał cicho. Odwróciłam się i ruszyłam do mieszkania. Weszłam, przygotowałam sobie kolację.

Siedzę. Myślę. Coś mnie ruszyło. Chłopak nie wychodził mi z głowy. Nigdy nie miałam potrzeby pomagać, ale coś mnie nagle popchnęło. Zebrałam w pośpiechu co miałam: trochę kiełbasy, żółty ser, mleko, ciastka, parę ziemniaków, cebulę, nawet kawałek mięsa z zamrażarki. Wyszłam, i dopiero pod windą uświadomiłam sobie, że nie wiem, gdzie oni mieszkają. Wiedziałam jedynie, że wyżej ode mnie. Zaczęłam wchodzić po piętrach i miałam szczęście po dwóch piętrach otworzył mi drzwi ten sam chłopczyk. Najpierw się zdziwił, potem bez słowa się cofnął, wpuszczając mnie do środka. W mieszkaniu było biednie, ale czysto.

Matka leżała na tapczanie, skulona, z niemowlęciem przy sobie. Na stole miednica z wodą i ściereczki widać, zwalczała gorączkę dziecka okładami. Dziewczynka spała, a w piersi coś furczało. Macie jakieś leki? zapytałam chłopca. Pokazał mi jakieś stare, przeterminowane lekarstwa. Podeszłam do kobiety, dotknęłam czoła gorące. Otworzyła oczy, zdziwiona na mnie spojrzała. Nagle usiadła: Gdzie jest Antoś? Wytłumaczyłam, że jestem sąsiadką. Zapytałam o objawy jej i dziecka. Od razu wezwałam karetkę. Gdy czekaliśmy, dałam jej herbatę z kiełbasą. Jadła w milczeniu, widać bardzo głodna. Jak karmiła jeszcze piersią?

Przyjechali lekarze, zbadali, zapisali stertę leków dla malutkiej, nawet zastrzyki. Poszłam do apteki, wykupiłam wszystko. Zaszłam do sklepu, nakupiłam mleka, kaszek, nawet jakąś zabawkę niezbyt ładną, żółtą małpkę. Nigdy nie kupowałam prezentów dla dzieci.

Kobieta miała na imię Agata, miała 26 lat. Mieszkała w Nowym Dworze Mazowieckim, nawet nie w centrum, tylko gdzieś na obrzeżach. Matka i babcia były warszawiankami, ale matka wyszła za mąż za człowieka właśnie z tego Nowego Dworu. Przeprowadzili się tam, Agata pracowała w fabryce, ojciec jako technik. Kiedy Agata przyszła na świat, ojca poraził prąd w pracy. Matka została bez pracy i pieniędzy, z niemowlęciem na ręku. Zaczęła się staczać, piła coraz więcej, w trzy lata się kompletnie zgubiła. Sąsiedzi jakimś cudem odnaleźli babcię w Warszawie, i ta zabrała Agatę do siebie. A gdy miała 15 lat, babcia wszystko jej opowiedziała. I o tym jak matka zmarła na gruźlicę. Babcia była skąpa, małomówna, dużo paliła.

Agata poszła do pracy w wieku 16 lat, najpierw do sklepu jako pakowaczka, potem sprzedawczyni. Po roku babcia zmarła, została sama. W wieku 18 lat związała się z chłopakiem, obiecywał ślub, ale jak została w ciąży, zniknął. Pracowała do samego porodu, zbierała każdy grosz, bo wiedziała, że nikt jej nie pomoże. Kiedy urodziła, już miesiąc później zostawiała synka samego w domu i sprzątała klatki schodowe. A córkę miała tak… Szef jej dawnego sklepu, kiedy wróciła do pracy, zaczął ją wykorzystywać, grożąc, że wyrzuci ją z pracy i nigdzie nie znajdzie zatrudnienia. Gdy dowiedział się o ciąży, dał jej 2500 złotych i kazał jej znikać. Wszystko to opowiedziała mi tamtego wieczoru. Podziękowała za wszystko, powiedziała, że odpracuje każdą wydaną złotówkę sprzątaniem czy gotowaniem. Zatrzymałam jej podziękowania i wyszłam. Całą noc nie mogłam spać. Myślałam: po co ja żyję? Dlaczego jestem taka? Nie dbam o rodziców, nie dzwonię do nich. Nikogo nie lubię, nie żal mi nikogo. Oszczędzam pieniądze, uzbierała się spora suma, a nie mam ich na co wydać. A tu czyjeś życie, którym nikt się nie przejmuje, ludziom brakuje na jedzenie, na leki.

Rano przyszedł Antoś, podał mi talerz z plackami i uciekł. Stałam w drzwiach z tym talerzem, a ciepło tych placków jakby przenikało mnie od środka czułam, jakbym odmarzała. Chciałam wszystko naraz: płakać, śmiać się i jeść te placki…

Niedaleko naszego bloku jest małe centrum handlowe. W sklepie z dziecięcymi ubraniami sprzedawczyni, długo niezdecydowana, w końcu sama poszła ze mną do Agaty, bo nie wiedziała, jaki rozmiar dzieciom potrzeba. Może chciała zarobić, a może wzruszyła ją moja troska. Po godzinie cztery ogromne torby z ubraniami stały już u Agaty. Dokupiłam koce, poduszki, pościel. Nakupowałam jedzenia. Nawet witaminy. Miałam wrażenie, że chcę kupić wszystko. Nagle się poczułam potrzebna.

Minęło już dziesięć dni. Dzieci mówią do mnie „ciociu Rita”. Agata potrafi zrobić coś z niczego, mój dom dzięki niej stał się przytulniejszy. Zaczęłam dzwonić do rodziców. Wysyłam SMS-y na akcje charytatywne dla chorych dzieci. I nie rozumiem, jak mogłam wcześniej żyć inaczej. Każdego dnia po pracy biegnę do domu. Wiem, że ktoś na mnie czeka. I jeszcze… Na wiosnę jedziemy do Olsztyna. Wszyscy razem. Bilety na pociąg już mamy.