Rita poszła do mieszkania swojej przyjaciółki Pauliny, żeby podlać kwiatki i nakarmić jej żółwia, gdy Paulina wraz z mężem wyjechała na urlop w góry. Otworzyła drzwi kluczem zostawionym przez przyjaciółkę, weszła do przedpokoju i zamarła ze zdumienia – wszędzie paliły się światła, choinka mieniła się lampkami, a telewizor grał na cały głos. Z łazienki dochodziły dziwne odgłosy. Gdy Rita otworzyła drzwi do łazienki, aż klasnęła w dłonie ze zdziwienia

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co się mi ostatnio przydarzyło czułam się jak bohaterka świątecznego filmu, tylko że na początku wcale nie było mi do śmiechu.

To było tak: Zosia, moja najlepsza przyjaciółka, poprosiła mnie, żebym podlewała jej kwiaty i karmiła żółwia, bo razem z mężem pojechali w góry na kilka dni przed sylwestrem, do Zakopanego. Zostawiła mi klucze do mieszkania, więc temat prosty. A mieszkałyśmy w jednym bloku, tylko w innych klatkach.

Wtedy nawet nie przypuszczałam, co mnie spotka przed końcem roku. Bo tydzień przed Nowym Rokiem mój chłopak Kuba (no, dla mnie to był Kubutek, wyobraź sobie) z którym byłam dwa lata, nagle przy kolacji rzucił: Muszę ci coś powiedzieć Zakochałem się w innej. I wiesz, co jeszcze? Ona już jest w czwartym miesiącu ciąży! On, jak przystało na porządnego faceta, stwierdził, że musi się z nią ożenić. No i ona, i jej mama, i babcia nalegali, a Kuba nawet za bardzo się z tym nie krygował.

A co ze mną? wydusiłam z siebie, jeszcze trochę zaskoczona. A on spokojnie kończy obiad, wyciera usta, patrzy na mnie i mówi: Daj spokój, przecież wiesz, że to już nie to samo, wszystko się wypaliło. Sama powinnaś być mi wdzięczna, że cię uwalniam ode mnie. Pomogłabyś mi spakować rzeczy? Nie? No to sam sobie poradzę. Spakował się, jakby nic się nie stało

Płakałam w domu przez cztery dni, nawet nie wychodziłam z łóżka. Dopiero przyszła do mnie Karolina, trzecia z naszej paczki, i wyszło, że przez te dni nic nie jadłam, tylko kawa i kawa. My miałyśmy spotkać się na sylwestra w jednym gronie wszystko już zarezerwowane, restauracja zamówiona, a teraz Kuba miał przyjść z nową żoną.

Z rodzicami świętować nie chciałam od razu by mnie żałowali, mama Kuby nigdy nie lubiła

31 grudnia, jak zawsze, coś we mnie cicho liczyło na jakiś cud. No przecież, co roku liczymy, że nowe się wydarzy Rozum mówi: dorośli nie wierzą w magię, ale serce swoje coś sobie człowiek życzy i czeka.

Cały dzień przeleciał, już wieczór, nic. Przypomniało mi się, że prezent dla Kuby, taki mięciutki, gruby, niebieski sweter z wełny, został u mnie. I to był drogi sweter, jeszcze metka była! Przymierzyłam go taki ogromny, ramiona szerokie jak dla niedźwiedzia W sumie, pewnie i na Kubę był za duży. Odłożyłam z powrotem do torby.

Pomalowałam oko, obiecałam sobie nie płakać i wyszłam na zewnątrz. Mówiłam sobie: Wiesz, jak to powiadają: Jaki nowy rok, taki cały rok, lepiej się przejść po mieście niż siedzieć w pustym domu. Padał deszcz, ludzie śpieszyli się na imprezy, samotność aż bolała.

W sklepie spożywczym grzebię w kieszeni i znajduję kartkę od Zosi jej lista: Kwiaty. I drugi punkt: karmić żółwia dwa razy w tygodniu. Przeraziłam się. Jak ja mogłam zapomnieć? No pięknie, myślę, Jeśli coś się temu żółwiowi stanie, Zosia mnie udusi!. Od razu poleciałam do niej do domu.

Otwieram drzwi, a tu szok wszędzie się świeci, choinka miga, telewizor ryczy na cały regulator. Z łazienki słychać jakieś odgłosy. Zaglądam, a tam jakiś facet goli się przy umywalce, coś sobie pod nosem nuci.

Pierwsza myśl: włamywacz. Ale kto by się włamał, żeby się ogolić?

Kim pan jest?! rzuciłam surowo.

On odwraca się i z uśmiechem mówi: Spokojnie, nie bój się. Jestem kuzynem Zosi, mieszkam we Wrocławiu. Miałem tu tylko przystanek służbowy, do domu nie zdążyłem, a że mam klucz siostry i się umówiliśmy, że mogę tu przenocować, to wpadłem. Siedzę cicho, wszystko pod kontrolą.

A żółw? pytam, bo już mi tylko ten żółw w głowie.

Spokojnie, widziałem go i nawet właśnie nakarmiłem. Uciekał pod kanapę mówi i pokazuje róg pokoju.

Założył koszulę i podszedł. Jestem Bartek.

Przedstawiłam się, a on na to: Może razem świętujmy? Do północy zostało 10 minut.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, wybiegłam na klatkę, zbiegłam schodami do siebie. Bartek wybiegł za mną, wołał: Hej, dokąd lecisz? Przestraszyłem cię?!

Wpadłam do swojego mieszkania, złapałam paczkę ze swetrem i wróciłam do Zosi. Drzwi zostawiłam uchylone, już biła północ.

Bartek stał z kieliszkiem szampana, podał mi jeden. Ja wręczyłam mu torbę.

To dla ciebie, wszystkiego najlepszego w nowym roku! powiedziałam.

Otworzył torbę, wyciągnął sweter przymierzył: pasuje jak ulał, nawet ramiona idealnie.

W życiu nie miałem takiego sylwestrowego zaskoczenia uśmiechnął się.

A ja w duszy myślałam: Dwie niespodzianki rozstanie z Kubą i spotkanie z Bartkiem. Ale tylko uśmiechnęłam się szeroko.

A wiesz, kolejnego sylwestra świętowaliśmy już razem, we troje, bo była z nami nasza córeczkaW jednej chwili poczułam, jak przeszłość odpływa gdzieś daleko, a przyszłość pachnie szampanem i mandarynkami, trochę tajemnicza, jeszcze niewinna, ale już nie taka pusta. Za oknem rozbłysły pierwsze fajerwerki, całe miasto huczało, a my staliśmy tuż przy choince, śmiejąc się i próbując na szybko wymyślić noworoczne postanowienia.

Bartek wyciągnął rękę w górę:
To jak, chcesz pójść obejrzeć nocne miasto? Sylwester jeszcze się nie skończył.

Przyszło mi do głowy, że mogłabym znów uwierzyć w te świąteczne cuda, skoro los potrafi tak wszystko poprzestawiać w jednym migotliwym wieczorze.
Chwyciłam go pod ramię jakbyśmy znali się od zawsze.
Idziemy odpowiedziałam. Tak się właśnie zaczyna nowy rok.

A gdzieś pod kanapą żółw spokojnie chrupał swoją sałatę, całkiem zadowolony z tej domowej rewolucji.