PO ŻYCIU NA ŻYWO… W tej rodzinie każdy żył po swojemu. Tata, Sławek, oprócz żony miał jeszcze kochanki, czasem więcej niż jedną. Mama, Ewa, domyślając się zdrad męża, też nie była wzorem moralności — lubiła spotykać się z żonatym współpracownikiem po pracy. Dwóch synów, Paweł i Denis, byli zdani wyłącznie na siebie, a ich wychowaniem nikt się specjalnie nie zajmował. Matka utrzymywała, że to szkoła powinna odpowiadać za uczniów. Rodzina spotykała się razem przy stole w kuchni tylko w niedziele, ale jedynie po to, by szybko i bez słowa zjeść obiad i rozbiec się w swoje strony. Tak wyglądała ich grzeszna, ale przyjemna codzienność — do dnia, gdy życie całkowicie się zmieniło. Gdy młodszy syn Denis miał 12 lat, tata Sławek zabrał go po raz pierwszy do garażu, by pomógł mu przy samochodzie. Kiedy Denis oglądał narzędzia, ojciec na chwilę wyszedł do kolegów mechaników pracujących nieopodal. Nagle z garażu buchnęły kłęby czarnego dymu i języki ognia. Wszyscy byli w szoku. (Później okazało się, że Denis przez przypadek przewrócił zapaloną lampę lutowniczą, która upadła prosto na kanister z benzyną). Nikt nie wiedział, co się dzieje, wszyscy zamarli. Ktoś wylał na Sławka wiadro wody, a on wskoczył w ogień prosto do garażu. Po kilku sekundach wypadł z płomieni, niosąc na rękach bezwładnego syna. Denis był cały poparzony, oszczędzone zostało tylko jego twarz, którą najwyraźniej zakrył dłońmi. Jego ubranie całkowicie spłonęło. Natychmiast ktoś zadzwonił po straż i pogotowie. Denisa zabrano do szpitala — żył! Denis trafił prosto na stół operacyjny. Po godzinach niepewności lekarz przekazał rodzicom: – Robimy wszystko, co w ludzkiej mocy. Wasz syn jest w śpiączce. Szansa na przeżycie jest 1 na milion. Medycyna jest tu bezradna. Ale czasem zdarzają się cuda. Musicie się trzymać. Sławek i Ewa natychmiast pobiegli do pobliskiego kościoła. Lał rzęsisty deszcz, a zrozpaczeni rodzice nie widzieli nic poza własną rozpaczą. Musieli ratować syna! Przemoczeni do suchej nitki pierwszy raz w życiu weszli do świątyni. Było spokojnie i prawie pusto. Widząc księdza, podeszli do niego z płaczem: – Prosimy, księże, nasz syn umiera! Co mamy robić? – łkała Ewa. – Jestem ksiądz Sergiusz. Tak to już jest – jak w życiu źle, to do Boga… Bardzo już zgrzeszyliście? – zapytał duchowny. – Chyba nie aż tak… Nikogo nie zabiliśmy – wyjąkał Sławek, spuszczając wzrok. – Ale miłość swoją zabiliście… Leży u was martwa pod nogami. Między mężem i żoną nie sposób przeciągnąć nitki, a u was można belkę położyć i nikt nie zauważy! Ludzie… Módlcie się do św. Mikołaja! Ale pamiętajcie: co Bóg da, to przyjmujcie. Tak czasem Bóg daje nauczkę, bo inaczej byście nie zrozumieli. Wasze dusze się pogubiły. Ratujcie je – i wszystko naprawi miłość! Para zalała się łzami przed księdzem Sergiuszem. Ksiądz pokazał im ikonę św. Mikołaja. Sławek i Ewa modlili się żarliwie, płakali i składali obietnice. Skończyły się wszystkie romanse i zdrady, życie przejrzeli na wskroś… Następnego ranka zadzwonił lekarz: Denis się wybudził. Rodzice byli już przy jego łóżku na OIOM-ie. Chłopiec próbował się uśmiechnąć na ich widok, choć na twarzy rozlał się cień cierpienia. – Mamo, tato… Proszę, nie rozstawajcie się – wyszeptał Denis. – Synku, skąd ci to przyszło do głowy? My przecież jesteśmy razem – odparła Ewa, dotykając syna. – Widziałem to, mamo… Moje dzieci będą nosić wasze imiona – dodał Denis. Rodzice popatrzyli na siebie zdziwieni. Przecież Denis jest całkiem słaby, przykuty do łóżka. Jakie dzieci? Ale od tego czasu Denis zaczął wracać do zdrowia. Sprzedano działkę, by mieć pieniądze na leczenie. Garaż i auto spłonęły tego feralnego dnia, szkoda, bo i to można by sprzedać… Ale najważniejsze – syn żyje! Dziadkowie i babcie pomagali, jak mogli. Rodzina zjednoczyła się wokół wspólnego nieszczęścia. Rok później Denis trafił do ośrodka rehabilitacyjnego. Mógł już samodzielnie chodzić i funkcjonować. Tam poznał rówieśniczkę, Marysię – ona również ucierpiała w pożarze, lecz miała poparzoną tylko twarz. Przeszła wiele operacji i wstydziła się siebie, nie patrzyła w lustro. Denis otoczył ją ciepłem i opieką; byli sobie bardzo bliscy. Dzielili ból, lęk i wspólne doświadczenia, rozumieli się jak nikt. Spędzali razem każdą wolną chwilę… Wkrótce Denis i Marysia wzięli skromny ślub. Urodziły im się piękne dzieci: córka Aleksandra i po trzech latach syn Eugeniusz. Gdy wreszcie cały rodzinny świat poczuł spokój, Sławek i Ewa podjęli decyzję o rozstaniu. Ta straszna historia z Denisem ich zupełnie wyczerpała – nie potrafili już być razem. Obydwoje zapragnęli w końcu spokoju. Ewa wyjechała do siostry na wieś. Przed wyjazdem poszła po błogosławieństwo do ojca Sergiusza. Ostatnimi laty często mu dziękowała za uratowanie syna. – Dziękuj raczej Bogu, Ewo – poprawiał ksiądz. Nie pochwalał jej wyjazdu: – Ale jeśli musisz, jedź – czasem samotność leczy duszę. Ale wracaj! Mąż i żona to jedno ciało. Sławek został sam w pustym mieszkaniu. Synowie z rodzinami mieli już własne życie. Byli małżonkowie nawet wnuki odwiedzali na zmianę, by się nie spotykać. I tak wszystkim było dobrze…

NA ŻYWO

W tej rodzinie każdy żył po swojemu.

Ojciec, pan Andrzej, oprócz żony, miał jeszcze ulubioną kobietę czasem nawet nie tę samą przez dłuższy czas. Matka, Elżbieta, domyślając się niewierności męża, sama nie należała do osób przykładnych. Lubiła spędzać czas poza domem z żonatym kolegą z pracy. Dwóch synów pozostawiono samym sobie.

Nikt przesadnie nie zajmował się ich wychowaniem. Najczęściej więc włóczyli się bez celu po okolicy. Ich mama utrzymywała, że to szkoła powinna całkowicie odpowiadać za dzieci.

Rodzina spotykała się przy stole w kuchni tylko w niedzielę, by szybko, w ciszy zjeść obiad, po czym każdy rozchodził się do swoich spraw.

W ten sposób mogłoby się toczyć życie tej rodziny w zniszczonym, grzesznym, a jednak wygodnym świecie, gdyby nie zdarzyło się coś nieodwracalnego.

Kiedy młodszy syn, Damian, miał dwanaście lat, ojciec Andrzej po raz pierwszy zabrał go do garażu, by trochę pomógł. Damian oglądał narzędzia, podczas gdy Andrzej na chwilę wyszedł do znajomych majsterkowiczów, którzy majstrowali przy swoich autach nieopodal.

Nagle z garażu Andrzeja zaczęły wydobywać się kłęby czarnego dymu, a zaraz potem języki ognia. Wszyscy byli w szoku. (Później okazało się, że Damian niechcący upuścił włączoną lutlampę na kanister z benzyną). Ludzie zastygli, zdezorientowani. Pożar szalał. Ktoś polał Andrzeja wiadrem wody, a on rzucił się do garażu. Wszystko stanęło w bezruchu. Po kilku sekundach Andrzej wyszedł z płonącego wnętrza, niosąc na rękach nieprzytomnego syna. Damian był cały poparzony. Tylko twarz pozostała nietknięta, chyba zasłaniał ją dłońmi. Cała jego odzież spłonęła.

Ktoś już zdążył wezwać straż pożarną i karetkę. Damian trafił do szpitala. Żył!

Umieszczono go natychmiast na stole operacyjnym. Po kilku godzinach nerwowego oczekiwania do rodziców Damiana wyszedł lekarz i oświadczył sucho:

Robimy wszystko, co w naszej mocy. Teraz wasz syn jest w śpiączce. Jego szanse na przeżycie są jak jeden do miliona. W tej sytuacji oficjalna medycyna jest bezsilna. Jeśli Damian będzie miał wielką wolę życia, może wydarzy się cud. Trzymajcie się.

Andrzej i Elżbieta bez chwili wahania pobiegli do najbliższego kościoła. Rozpętała się ulewa. Zrozpaczeni rodzice nie zwracali na nic uwagi. Chodziło o syna!

Przemoknięci na wskroś, po raz pierwszy w życiu weszli do świątyni. Wewnątrz było cicho i spokojnie, a ludzi niewielu. Gdy dostrzegli księdza, nieśmiało podeszli.

Proszę księdza, nasz syn umiera! Co mamy robić? przez łzy wykrztusiła Elżbieta.

Nazywam się ksiądz Stanisław odparł duchowny i zaraz przeszedł do rzeczy. Jak trwoga, to do Boga, prawda? Bardzo grzeszyliście?

Chyba nie tak bardzo. Nikogo nie zabiliśmy odpowiedział Andrzej i opuścił wzrok pod uważnym spojrzeniem księdza Stanisława.

Ale swoją miłość zabiliście. Ona leży martwa między wami. Między mężem a żoną nie powinno być nawet szpilki do wsadzenia, a u was to i belkę można położyć i nikt jej nie zauważy Oj, ludzie.

Módlcie się za zdrowie syna do św. Mikołaja! Modlcie się mocno! Ale pamiętajcie wszystko w rękach Boga! I nie miejcie do Niego żalu. Czasem tylko taką tragedią można kogoś ocucić. Inaczej nie zrozumiecie. Sami zniszczycie duszę i nawet nie zauważycie. Poprawcie się! Wszystko można naprawić miłością!

Andrzej i Elżbieta stali przed księdzem Stanisławem, mokrzy od deszczu i łez, wyglądali jak dwa zbłąkane dzieci, słuchając o własnych grzechach. Trudno było na nich patrzeć bez współczucia.

Ksiądz wskazał na ikonę św. Mikołaja.

Przy niej Andrzej i Elżbieta upadli na kolana i modlili się gorączkowo, płakali i składali Bogu obietnice

Wszystkie dawne zdrady zostały przekreślone i zapomniane. Całe życie przeanalizowane, wspomnienia rozplątane do ostatniego szczegółu

Następnego ranka zadzwonił lekarz z wiadomością, że Damian wybudził się ze śpiączki.

Andrzej i Elżbieta siedzieli już przy łóżku syna.

Damian otworzył oczy i próbował się uśmiechnąć do rodziców. Ten uśmiech jednakbył wykrzywiony bólem, a na twarzy chłopca był cień nie dziecięcego cierpienia.

Mamo, tato proszę was, nie rozstawajcie się… wyszeptał cicho Damian.

Synku, dlaczego tak mówisz? Jesteśmy razem odpowiedziała łagodnie Elżbieta, dotykając rozpalonej, bezwładnej dłoni syna. Damian skrzywił się z bólu, mama natychmiast cofnęła rękę.

Widziałem to, mamo! A jeszcze moje dzieci będą nosić wasze imiona mówił dalej Damian.

Andrzej i Elżbieta spojrzeli na siebie. Uznali, że syn majaczy jakie dzieci? On ledwie może ruszyć palcem! Jest przykuty do łóżka! Ważne, że przeżył, trzeba mieć nadzieję!

Od tamtej pory Damian zaczął wracać do zdrowia. Całe siły i oszczędności przeznaczono na leczenie syna. Andrzej i Elżbieta sprzedali działkę.

Szkoda, że w tamten pamiętny dzień garaż i samochód spłonęły doszczętnie. To też by się sprzedało, a pieniądze przeznaczyliby na rehabilitację Damiana. Najważniejsze jednak, że syn żył! Wszyscy dziadkowie i babcie pomagali, jak potrafili.

Rodzina zjednoczyła się w obliczu wspólnego nieszczęścia.

Nawet najdłuższy dzień się kończy.

Minął rok.

Damian przebywał w ośrodku rehabilitacyjnym.

Już mógł chodzić i sam obsługiwać swoje codzienne potrzeby.

W tym ośrodku Damian zaprzyjaźnił się z dziewczynką o imieniu Wiesia. Byli rówieśnikami. Wiesia, podobnie jak Damian, cierpiała przez pożar. U niej poparzenia były tylko na twarzy.

Po przebyciu kilku operacji, dziewczyna bardzo się wstydziła swoich blizn. Nigdy nie zerkała w lustro bała się.

Damian czuł do Wiesi ogromną sympatię. Biło od niej niezwykłe ciepło. Przyciągała do siebie dorosłą mądrością i kruchością. Budziła w nim chęć opieki i troski.

Wszystkie wolne chwile spędzali razem, mieli wiele wspólnych tematów. Oboje przeżyli straszny ból, rozpacz, całe garści gorzkich tabletek, musieli oswoić się z zastrzykami, zabiegami i białymi fartuchami. Rozmawiali bez końca.

Czas jednak płynął

Damian i Wiesia wyprawili kameralne wesele.

Urodziły im się cudowne dzieci córeczka Grażynka, a po trzech latach syn Janek.

I dopiero gdy cała rodzina odetchnęła z ulgą, Andrzej i Elżbieta podjęli decyzję o rozstaniu. Ta ciężka historia z Damianem tak ich wyniszczyła, że nie mogli już być razem. Para była wyczerpana. Oboje pragnęli uwolnienia i spokoju.

Elżbieta wyjechała do siostry na przedmieścia. Przed odjazdem zajrzała do kościoła, chciała pożegnać się i poprosić o błogosławieństwo księdza Stanisława. W ostatnich latach nie raz do niego wracała, dziękując za uratowanie syna. Ksiądz zawsze poprawiał:

Elżbieto, Bogu dziękuj!

Duchowny nie pochwalał jej wyjazdu.

Ale jeśli już musisz, jedź. Odpocznij. Samotność czasem leczy duszę. Lecz pamiętaj, wracaj! Mąż i żona stanowią jedność! radził ojcowsko ksiądz Stanisław.

Andrzej został sam w pustym mieszkaniu. Synowie z rodzinami mieszkali osobno.

Byli małżonkowie nawet wnuków odwiedzali osobno, uważnie unikając się nawzajem.

Jednym słowem, każdemu teraz było wygodnieMinęły kolejne lata. Damian i Wiesia zaprosili całą rodzinę na wigilię do swojego nowego domu. Śnieg cicho padał za oknem, dzieci biegały wokół choinki, śmiejąc się z radości. Tego wieczoru, ku zdziwieniu wszystkich, pojawiła się zarówno Elżbieta, jak i Andrzej pierwszy raz od dawna razem w jednym pomieszczeniu.

Napięcie unosiło się w powietrzu przez krótką chwilę, aż Grażynka, zaaferowana, pociągnęła babcię za rękaw i wręczyła jej własnoręcznie zrobioną laurkę. Janek z kolei wdrapał się na kolana dziadka i ze śmiechem zawołał:

Dziadku, opowiedz, jak uratowałeś tatę z ognia!

Andrzej spojrzał na Elżbietę. Drobne zmarszczki wokół jej oczu nie zdradzały już goryczy. W tej chwili w całym domu czuć było ciepło rodzinnej więzi, której tak długo im brakowało. Bez słów, ostrożnie, usiedli obok siebie. Ich dłonie na ułamek sekundy dotknęły się przypadkiem na stole. Niczego nie tłumaczyli dzieciom, ani sobie nawzajem. Wystarczył jeden spokojny, długi uśmiech, by dać sobie nawzajem ciche przebaczenie.

W tym momencie Wiesia niosła pierogi, a za oknem rozbłysły pierwsze gwiazdy. Damian spojrzał na rodziców i swoje dzieci. Poczuł, jak wielka siła tkwi w wybaczeniu i jak światło potrafi odwrócić nawet najciemniejsze losy. Zrozumiał, że choć kiedyś byli rodziną tylko z nazwy, to teraz po tylu burzach byli rodziną z wyboru.

Przy stole, w cieple migoczących świec, każdy z nich tak okaleczony, a jednak cały odnalazł swoje miejsce. I w tej zwykłej, wspólnej kolędzie, po raz pierwszy od lat, wybrzmiało szczere: Bądźmy razem.