Rozgrywka o każdy grosz: Historia Valerii i Ivana, czyli opowieść o życiu w wiecznym oszczędzaniu, rozczarowaniach małżeńskich i polskiej codzienności, w której nawet decyzja o zakupie dobrej papieru toaletowego może stać się początkiem wielkiej życiowej zmiany

Wiesz co, Magda zmywała właśnie naczynia w kuchni, kiedy wszedł Tomek. Ale zanim wszedł, oczywiście zgasił światło.
Jeszcze jest jasno mruknął, jakby miał muchy w nosie. Nie ma co prądu marnować.
A ja chciałam zrobić pranie za chwilę powiedziała spokojnie Magda.
W nocy zrobisz odpowiedział szorstko Tomek. Wtedy prąd jest tańszy. I przestań odkręcać wodę na maksa, bo znowu cała woda leci do zlewu za darmo. Magda, ty zużywasz za dużo wody. Tak nie można, serio. Przecież to są pieniądze w błoto.
Tomek ściszył strumień wody, a Magda spojrzała na męża z żalem. Wytarła ręce, wyłączyła wodę i usiadła przy stole.
Tomek, patrzyłeś kiedyś na siebie z boku? zapytała spokojnie.
Każdego dnia tylko na to patrzę odburknął złośliwie Tomek.
I co tam widzisz?
Jako człowiek? dopytał Tomek.
Jako mąż i ojciec.
No mąż jak mąż, ojciec jak ojciec, normalny facet, taki sam jak każdy. O co ci chodzi?
Chcesz powiedzieć, że wszyscy mężowie i ojcowie są tacy jak ty? dopytywała Magda.
No po co drążysz temat? Chcesz się pokłócić? burknął Tomek.
Magda już wiedziała, że nie ma odwrotu. Trzeba to ciągnąć dalej, póki on wreszcie nie zrozumie, że życie z nim to zwyczajna męczarnia.
Wiesz, Tomek, czemu do tej pory ode mnie nie odszedłeś? zapytała nagle Magda.
A dlaczego niby miałbym odchodzić? uśmiechnął się krzywo Tomek.
Chociażby dlatego, że mnie już nie kochasz. I dzieci twoich też nie kochasz.
Tomek już miał się odezwać, ale Magda dokończyła:
I proszę, nie mów, że tak nie jest. Ty nikogo nie kochasz. Ale nie po to ten temat. Ja chcę o czymś innym. Czemu jeszcze mnie nie zostawiłeś z dziećmi?
No i dlaczego? zainteresował się Tomek.
Ze skąpstwa powiedziała Magda. Bo ty jesteś po prostu sknerą. I rozstanie ze mną to by dla ciebie była czysta strata finansowa. Ile już razem jesteśmy? Piętnaście lat? I na co to wszystko, zapytam?
Całe życie przed nami rzucił Tomek, nieco ciszej.
Nie całe, Tomek. Właśnie o to chodzi, że nie całe, tylko to, co zostało. Przez te wszystkie lata ani razu nie byliśmy na wakacjach nad morzem. Nie mówię o zagranicy nawet w Polsce nigdzie nie pojechaliśmy. Zawsze urlop w mieście. Nawet na grzyby nie wyjeżdżamy, bo to też za drogie.
Oszczędzamy na przyszłość wtrącił Tomek dla nas.
My? Może to ty oszczędzasz, a nie my? zdziwiła się Magda.
Dla was się staram przecież.
Tak, dla mnie i dzieci? Chcesz powiedzieć, że przez piętnaście lat odkładałeś pieniądze dla nas? Po równo? Co miesiąc z mojej i swojej pensji?
A dla kogo niby upewnił się Tomek. Dzięki mnie mamy oszczędności!
My? Może ty masz u siebie coś na koncie, ale nie ja. Wiesz co, sprawdźmy! Daj mi pieniądze, kupię sobie i dzieciom ubranie. Bo już piętnaście lat noszę to, w czym wyszłam za ciebie za mąż a dzieci noszą rzeczy po kuzynach. I jeszcze! Wynajmę osobne mieszkanie, bo już nie mogę mieszkać z twoją mamą pod jednym dachem.
Mama dała nam dwa pokoje jęknął Tomek. Nie masz na co narzekać. Dzieciom też nie potrzeba nowych rzeczy, po co wydawać? Przecież cała rodzina tak robi.
A ja? Po żonie twojego brata mam się ubierać?
A komu się masz stroić, Magda? Masz trzydzieści pięć lat, jesteś mamą dwójki dzieci! Nie masz już szesnastu lat.
A o czym mam myśleć? zapytała Magda.
O sensie życia! wypalił Tomek. O tym, że poza ciuchami i całą tą babską chemią są ważniejsze rzeczy. Wyższe, poważniejsze.
Ale o czym ty teraz mówisz? dopytywała niepewnie Magda.
O rozwoju duchowym, o tym co naprawdę się liczy! Powinnaś się wznieść ponad to całe zamartwianie się mieszkaniem i ciuchami.
No jasne podsumowała Magda. Dlatego trzymasz wszystkie pieniądze u siebie i nic nam nie dajesz, żebyśmy się duchowo rozwijali, nie?
Bo wam nie da się zaufać. Wszystko od razu wydacie. A jak, nie daj Boże, coś się stanie, z czego będziemy żyć? powiedział Tomek, już lekko podniesionym głosem.
A kiedy zaczniemy to twoje życie? Teraz już żyjemy, jakby właśnie to coś się stało odpowiedziała Magda.
Tomek milczał, wpatrzony w żonę.
Ty oszczędzasz nawet na mydle, papierze i chusteczkach. Z pracy przynosisz mydło i krem do rąk, co wam dają.
Grosz do grosza odparł Tomek sucho. Tak się właśnie zaczyna.
Powiedz mi chociaż, ile jeszcze trzeba wytrzymać? Dziesięć lat? Piętnaście? Ile jeszcze będziesz chomikował, zanim zaczniemy żyć normalnie? Ja mam już trzydzieści pięć lat, a dalej nawet dobrego papieru toaletowego nie mamy. Może w czterdziestce zaczniemy?
Tomek zamilkł.
A może pięćdziesiątka? To już chyba dorosły wiek, nie? dodała ironicznie Magda.
Cisza.
No jasne, za wcześnie. A jak mi się zachoruje i wszystko pójdzie na marne? Lepiej mieć na czarną godzinę, nie? To może w sześćdziesiątce? Będzie dużo na koncie i wtedy się pożyje! Nowe ubrania, może pojedziemy na wakacje?
Cisza.
Wiesz co, Tomek A jeśli nie dożyjemy sześćdziesiątki? Przecież jemy to, co najtańsze, kiepską kiełbasę, konserwy i bigos z puszki tylko po to, żeby się zaoszczędziło. Myślałeś, że to zdrowe? Najgorsze, że cały czas mamy do siebie pretensje i złe nastroje. Z takim nastawieniem daleko się nie zajedzie.
Jak się wyprowadzimy od mamy i zaczniemy jeść normalnie, to nie będzie nas stać na oszczędzanie próbował się bronić Tomek.
I właśnie dlatego od ciebie odchodzę. Mam tego dosyć. Chcę normalnie wydawać pieniądze, kupić dzieciom nowe ubrania, wynająć mieszkanie. Nie będę już słuchać twoich wykładów o oszczędzaniu wody i prądu. Pralkę włączę kiedy chcę. I będę kupować najlepszy papier toaletowy i chusteczki na stół. I kupię wszystko, na co mam ochotę, a nie tylko na przecenie.
Przecież nie będziesz już w stanie nic odłożyć! krzyknął przerażony Tomek.
Świetnie sobie poradzę odpowiedziała Magda. Ty płacisz alimenty na dwójkę dzieci, ja na swoje wydatki zarabiam, chyba nawet lepiej niż ty. Wynajmę mieszkanie, starczy mi na jedzenie, ubrania i spokój ducha. A w weekendy będę podrzucać ci dzieci taniej dla mnie, a ja w tym czasie pójdę do teatru albo do restauracji. Albo gdzieś nad morze, nie wiem jeszcze gdzie, ale na pewno zdecyduję, gdy już będę wolna.
Tomek pobladł, wyliczał w myślach, ile mu zostanie po zapłacie alimentów i jeszcze wyjazdach Magdy z dziećmi. Najbardziej bolało go myślenie o pieniądzach wydanych na głupoty. Jego pieniądzach!
Jeszcze jedno, Tomek. Podzielimy też oszczędności rzuciła Magda.
Jak to? zmartwił się Tomek.
Po połowie. I ja też je wydam. I nie będę już nigdy odkładać na czarną godzinę. Będę żyła teraz.
Tomek tylko ruszał ustami, jakby zapomniał, jak się mówi. Strach całkiem nim zawładnął.
A wiesz, jaką mam marzenie? Chcę, żeby w dniu mojej śmierci na koncie nie było ani grosza. Żeby wszystko, co mogłam, wykorzystałam na życie.
Dwa miesiące później Magda i Tomek byli po rozwodzie.