DZIWNI SĄSIEDZI Do mieszkania 222 w bloku nr 8 przy ulicy Mickiewicza wprowadziło się nowe małżeństwo – para tuż po pięćdziesiątce. On nosi brodę i szare palto, ona – długą spódnicę i kolorowy beret. Oboje drobni, zawsze uprzejmi: w windzie się uśmiechają i przytrzymują drzwi, gdy ktoś niesie siatki z zakupami. I co szczególnie ważne przy obecnym budownictwie – są wyjątkowo cisi. Tak przynajmniej się wydawało. Jednak po dwóch tygodniach państwo Smirnow z mieszkania 221 i państwo Kazak z 223 zaczęli słyszeć nowych sąsiadów bardzo wyraźnie. Temat ten szybko stał się głównym punktem rodzinnych rozmów przy kolacji…

DZIWNI SĄSIEDZI
Do mieszkania 222 w bloku numer 8 przy ulicy Mickiewicza wprowadzili się nowi sąsiedzi. Małżeństwo tuż po pięćdziesiątce, oboje niscy, szczupli. On z brodą, w popielatym płaszczu. Ona zwykle w długiej spódnicy i kolorowym berecie. Uczynni, bardzo uprzejmi zawsze z uśmiechem przepuszczają w windzie, pomagają drzwiczki przytrzymać, gdy niesiesz ciężkie torby z zakupami.
Co przy obecnym budownictwie bloków wyjątkowe byli bardzo cisi.

Tak jednak tylko się wydawało na początku. Minęły ledwie dwa tygodnie, a zarówno Nowakowie z 221, jak i Wiśniewscy z 223, zaczęli słyszeć nowych sąsiadów wyraźniej niż by chcieli. Szybko stało się to tematem rozmów przy kolacji.

Rozmowa u Nowaków po czterdziestce, od lat z jednym nazwiskiem:
Widziałeś tych nowych sąsiadów?
Tak, jechaliśmy wczoraj razem windą.
I jak ci się wydają?
Wydają się w porządku, zwyczajni. Czemu pytasz?
Bo są… bardzo kochliwi.
W jakim sensie?
Kiedy wszyscy wychodzicie i jest cicho w bloku, to słychać wszystko. Od trzech dni zabawiają się w mieszkaniu…hm… w dorosłe zabawy.
Serio…?
I to z fantazją! Normalnie jak w filmie, nie w życiu…
Haha, nieźle!
Usłyszysz i sam się pośmiejesz, ale tak szczerze to przeszkadza, pracować się nie da.
Oj tam, nie bądź taki pruderyjny, ludzie po pięćdziesiątce, a jeszcze bawią się.
(Nie to, co my… pomyślał, choć na głos tego nie powiedział).
W weekend pan Nowak także, chcąc czy nie chcąc, stał się świadkiem przedstawienia tym razem klasyka: ogrodnik i pani domu. Nowakowie słuchali i aż się rumienili.

***

U Wiśniewskich najmłodszej pary na piętrze, spodziewających się pierwszego dziecka:
Michał, widziałeś tych nowych sąsiadów?
Pewnie, wczoraj spotkałem na klatce. Czemu pytasz?
Jacy oni są dziwni! Ona mu codziennie pyszne potrawy gotuje, jak w restauracji pachnie. On z kolei zasypuje ją prezentami, dzień bez kwiatów nie istnieje.
Skąd to wiesz?
Przechodzę codziennie na spacer i zawsze czuć te zapachy z ich mieszkania! Kilka razy widziałam go z bukietem albo torbą prezentową wraca do domu jak na randkę.
Hmmm.
Ciekawe, może oni wcale nie są małżeństwem? Może kochankowie?
To już nie wiem… Ale mieszkają razem.
Jak się w kuchni droczą i śmieją, to przez ścianę wszystko słychać, o ile tylko gary nie stukają. Jak para zakochanych nastolatków.
No dobra, wiadomości się zaczynają, idę zobaczyć.
W piątek Michał spotkał sąsiada przy windzie. Tamten z naręczem kwiatów i butelką czerwonego wina, wyraźnie nastawiony na wieczór pełen uniesień.

***

Mijały tygodnie. Już miesiąc minął, odkąd ci dziwni sąsiedzi mieszkali w 222.
W mieszkaniu Nowaków dźwięki zza ściany spowszedniały, a tamci jakby nie potrafili się nograć. Codziennie coś innego, westchnienia, skrzypienie materaca jakby każdy dzień był ostatnim. Korzystają z życia pełnym garściami.

Któregoś wieczora, ze spuszczonym wzrokiem, pani Maria Nowakowa mówi mężowi:
Byłam dziś w galerii handlowej… zakręciłam się przy bieliźnie. Zobacz, co kupiłam rozchyla szlafrok.
Oczy pana Nowaka błysnęły, odruchowo oblizał dolną wargę.
A ja mówi wpadłem ostatnio do takiego sklepu dla dorosłych. Zobacz, kupiłem coś… nie wiem, spodoba ci się?
Cóż, jak nie spróbujesz, to się nie przekonasz… rumieni się Maria.

***

Zaczęli już szepcze mężczyzna z 222, stojąc przy ścianie, przykładając ucho do ściany sąsiadów z 221.

***

Michał z 223 w porze lunchu zahaczył o jubilera. Dawno żony niczym nie obdarował, a dawniej zawsze czymś ją zaskakiwał choćby batonikiem w aktówce.
Nagle zauważył znajomą kurtkę.
Alicja! zawołał żonę. Co ty tu robisz, przecież to kawałek od domu.
Tak po prostu… chciałam się przejść speszyła się Alicja. A ty?
O! A ja kupiłem ci kolczyki. Proszę! nie wytrzymał Michał.
Alicja rozpromieniła się:
Jak miło, kochanie! pocałowała go w policzek. A ja kupiłam krewetki, zrobię na kolację makaron carbonara z krewetkami. Pamiętasz, jak kiedyś gotowałam? Najlepsze krewetki tutaj mają!
Pamiętam! Już mi ślinka cieknie, jak pomyślę o tym smaku.
Nie spóźniaj się dziś, na dziewiętnastą wszystko będzie gotowe, nie będę musiała odgrzewać.
Dobrze odpowiedział Michał myśląc jeszcze: może by do tego dorzucić bukiet?

***

I co tam? zagaduje sąsiad z 222.
Zapachy z kuchni niesamowite, a oni właśnie zaczynają swoje klasyczne rytuały śmieje się jego żona.

***

Po następnym miesiącu Nowaków nie dało się poznać młodsi o dziesięć lat, wzrok przy sobie co chwilę zatrzymują. Tylko czekają na okazję, by zostać razem, bez dzieci. Często nawet wyjeżdżają na weekend do hotelu i nie mogą się sobą nacieszyć. Tematów do rozmów nagle mnóstwo, wszystko zaczyna się układać.

U Wiśniewskich lada chwila pojawi się na świecie pierwsze dziecko, a oni jakby na nowo zaczęli chodzić na randki. Do kina, do restauracji, na wystawy. Alicja przewertowała starą książkę kucharską, a Michał co tydzień przynosi jej coś drobnego, chociażby ulubioną czekoladkę schowaną w portfelu. Nawet nie pamięta, kiedy ostatni raz oglądał wieczorne wiadomości.

***

I jak tam teraz u nich? pyta żona sąsiada z 222.
Cichutko, skrzypią materacem bez szaleństw. Widać dzieci są w domu. Ale generalnie zupełnie inny nastrój, słucha się ich teraz z prawdziwą przyjemnością.
Wiśniewskim też się dobrze układa. W kuchni śmichy-chichy, jak dwa gołąbki, a z mieszkania pachnie jak w kuchni mistrza.
To dobrze, wyrobiliśmy się w trzy miesiące. Zostaniemy tu jeszcze dwa tygodnie na podtrzymanie efektu.
Okej. Kto następny na liście?
Simonowa, blok 4, mieszkanie 65. W 66 zgnuśniała rodzina, nawet nie pamiętają swoich imion. W 64 jak zawsze, łóżkowy chaos i porządki do zrobienia!
Rozumiem. To co, kaset twoich jeszcze nie sprzątam, hałasuj dalej. I nie odwołuję dostawy z restauracji, bo olejków aromatycznych też jeszcze trochę jest. A i róże, którym co tydzień wody zmieniałeś, jednak zwiędły czas po nowy bukiet.
Kupię. Pomasuj mi proszę jeszcze plecy i idziemy spać…