Oksana wraca niespodziewanie do mamy na Sylwestra – chciała zrobić wszystkim niespodziankę, więc nie uprzedziła o swoim przyjeździe. Gdy podeszła do drzwi rodzinnego domu i zapukała, otworzyła je jej szczęśliwa siostrzyczka Hania! Dzień minął w mig podczas przygotowań: z siostrą kroiły sałatki, a mama przyrządziła ulubione danie Oksany – schab po francusku. – Czułam, że przyjedziesz, ale myślałam, że nie będziesz sama. Nadal z nikim się nie spotykasz po rozstaniu z Igorem? – spytała mama. – Nie, mamo… – odpowiedziała Oksana, gdy nagle zadzwonił jej telefon. Spojrzała na ekran i aż usiadła ze zdziwienia – czyżby los podarował jej nowy początek właśnie w tę wyjątkową noc?

Magdalena przyjechała do mamy na Sylwestra. Pragnęła sprawić niespodziankę, więc nic nie wspomniała o swoim przyjeździe. Poszła przez podwórko, przeskakując przez cienie powykręcanych gałęzi, i zapukała do drzwi. Po chwili rozwarły się na oścież, a jej młodsza siostrzyczka Jagna wybiegła, śmiejąc się dźwięcznie jak zimowe dzwonki na pasterce!

Czas w ich rodzinnym domu przepływał nielogicznie jakby każda minuta krążyła w kółko i znikała. Kroiły z Jagną warzywa na sałatki, a mama w trzcinowym fartuchu szykowała ukochane magdy danie schab po parysku, zapiekany pod puszystą pierzyną sera. Coś mi podpowiadało, że przyjedziesz, mruknęła mama, przesuwając palcem po parującym oknie, ale myślałam, że może tym razem nie będziesz sama. Nadal nie spotykasz się z nikim po Piotrze?

Daj spokój, mamo syknęła Magdalena. Nagle zadźwięczał jej telefon, ekran rozjarzył się niebieską nieskończonością i Magda aż przysiadła ze zdumienia.

Boże… lubię i nie lubię Nowego Roku. Przez te rozliczenia, podsumowania, wieczne poprawki… szumiały jej myśli jak śnieżny wiatr za oknem. Jutro ostatni dzień, potem dwa tygodnie wolnego, może w końcu odpocznę i zobaczę mamę i Jagnę. Tak bardzo już mi się marzy cisza mruczała cicho do pulsującego światłem laptopa, kończąc roczny raport.

Szefka wspomniała, że jeśli komisja jutro nie znajdzie błędów wolna do 10 stycznia. Pracowała jak zahipnotyzowana; naprawdę tęskniła za domem. Musiała jeszcze tylko kupić mamie prezent dla Jagnusi już dawno wybrała nowoczesny telefon.

Na wieczór kupiła już bilet na pociąg, wybrała dolne łóżko w przedziale. W razie czego, zawsze mogę oddać, jeżeli nie puszczą, tłumaczyła sobie, przypinając klucze do kieszeni.

Tej nocy śnił się jej zagadkowy, oślizgły sen. Spotkała w śnieżnym lesie dziewczynkę maleńką, może pięcioletnią, z twarzą bladszą niż płatek śniegu. Siedziała na starym pniaku, wertowała książkę bez obrazków. Magda podeszła i spytała: Zgubiłaś się? Gdzie rodzice? A dziewczynka odpowiedziała: Nie zgubiłam się, po prostu nigdzie się jeszcze nie odnalazłam. Ty lepiej wstań, nie prześpij swojego losu tego, co dziś wieczorem spotkasz. Wstawaj szybko, bo raport jeszcze nie zdany!

Otworzyła oczy ciemność jak atrament, zegar migał czwartą trzydzieści. Przecież miałam nie zaspać, dziś ostatnia kontrola o dziewiątej… Wszystko gotowe.

Pobiegła po mieszkaniu, myśląc, że jest postacią w komiksie. Piętnaście minut później kończyła szybki makijaż. Kawę postanowiła wypić dopiero w pracy, zarzuciła wełniane palto, wybiegła na przystanek. Miała szczęście autobus przyjechał od razu, wolne miejsce kusiło jak obietnica mglistych snów.

Usiadła, rozglądnęła się i… zobaczyła naprzeciwko dziewczynkę ze snu! Ta zmrużyła do niej oko, a w tej samej chwili jakiś chłopak niemal podarł jej kurtkę, szarpiąc plecak z ramienia. Magda spojrzała na niego surowo, lecz gdy zerknęła w przód, dziewczynki już nie było.

Dziwne sny, nieskładne majaki, pewnie przez zmęczenie, pomyślała.

W pracy wszyscy już byli. Magda wtopiła się w laserowe światła biurowego zgiełku. Udało się raport zaliczony bez pomyłek, szef postawił kciuk do góry i wręczył jej kopertę.

No to jak obiecałem masz wolne i za ciężką pracę dodał, uśmiechając się poważnie. Wesołych Świąt!

Panu również, panie Edwardzie odparła, skłaniając głowę jak na balu sylwestrowym.

Kupiła mamie piękny wełniany szal, Jagnie aksamitną bluzkę. Smakołyki i musujące prosecco ułożyła w plecaku. O dziewiętnastej trzydzieści wbiegła do wagonu potknęła się o czyjś plecak, rozciągnęła się jak akordeon na przejściu.

Magda niemal rozpłakała się z frustracji, lecz nagle poczuła ciepłe dłonie. Przepraszam, to moja wina, nie zdążyłem schować plecaka… usłyszała przyjemny głos.

Chłopak, który podał jej rękę, miał łagodny uśmiech i jasne oczy nazywał się Marek. Jechał do jej rodzinnego miasta na jeden dzień, jakieś interesy. Całą noc w pociągu, jutro wracam, żeby na Sylwestra zdążyć do siebie. A pani dokąd?

Do mamy i siostry. Udało mi się dostać kilka dni urlopu. Święta spędzę w domu.

A chłopak… albo mąż?

Nie mam nikogo, Magda uśmiechnęła się jeszcze nie spotkałam tego jedynego, z którym chciałabym wspólnie przeżyć Nowy Rok. A u pana ktoś czeka?

Jestem samotny jak pani. Wciąż szukam tej właściwej.

Jesteś moim przeznaczeniem, powiedziała dziewczynka ze snu Magda aż poczerwieniała od tej myśli.

Ale pani jak się rumieni, to zaraz taka piękna, jak jabłuszko w sadzie Marek uśmiechnął się śmiało.

Zawstydzona Magda skubała rękaw. Tak mam, rumienię się przy byle okazji. Teraz trochę pan mnie zbił z tropu.

To może napijemy się herbaty? Mama upiekła dla mnie jabłecznik, kazała poczęstować sąsiadkę z przedziału.

Akurat wtedy do przedziału weszła starsza pani z małym chłopcem. Wycofali się z Markiem do korytarza pociąg sunął przez omglone stacje rozświetlone białymi girlandami.

Później pili razem z sąsiadami herbatę, jedli ciasto. Starsza pani, pani Waleria, jechała z wnuczkiem do córki musiała pracować w innym mieście, więc chciała spędzić choć święta z rodziną.

Magda i Marek patrzyli przez szybę na kolorowe dekoracje przepełnione światłem. Czy mogłaby pani zostawić mi swój numer? Jeżeli nie ma pani nic przeciwko… powiedział Marek niepewnie.

Chętnie… szepnęła.

A kiedy pani wraca?

Dziesiątego.

To długo. Powiem pani szczerze jeszcze chyba nie rozmawiałem z nikim tak swobodnie jak z panią. Czuję się, jakbym znał panią całe życie.

Może po prostu tak już mają podróże pociągiem rozmowy, wyjawianie kawałków duszy, a potem każdy idzie w swoją stronę.

Może i tak. To co? Idziemy spać?

Pociąg dotarł rano, punktualnie o dziesiątej. Magda nie specjalnie mówiła rodzinie o przyjeździe to miał być prezent. Wiedziała, gdzie chowają zapasowe klucze na taką okazję.

Pożegnała się z Markiem pod dworcem. Życzył jej cudownego Sylwestra, ona jemu by znalazł osobę, z którą zechce zostać na zawsze. Uśmiechnęli się do siebie, każde powędrowało w inną stronę.

Magda polubiła Marka, nawet bardzo, ale nigdy nie przywiązywała się zbyt szybko jednak tak bardzo chciało się jej powiedzieć: Zostań… Ale odpędziła myśli jak natrętne muchy i ruszyła w rodzinne strony.

***

Magda przyjechała do mamy i Jagnusi na Nowy Rok. Znów niespodzianka. Przeszła przez zmarznięte podwórko i zapukała do drzwi. Drzwi rozwarły się szeroko, a Jagna rzuciła się jej na szyję.

Dzień przeminął w dziwacznym pośpiechu. Kroiły z Jagną sałatki, mama robiła ulubione danie Magdy schab zapiekany z serem. Coś czułam, że przyjedziesz, wczoraj kupiłam dwa opakowania jajek. Tak czułam w powietrzu. Ale a może myślałam, że przyjedziesz z kimś? Nadal nie spotykasz się z nikim po Piotrze?

Nie, mamo Nie zaczynajmy nawet.

I wtedy znów zadzwonił telefon a Magda aż podskoczyła z zaskoczenia! To był Marek. Serce zabiło jej mocniej.

Cześć, jesteś już u siebie? zapytała.

Niezupełnie! Dzwonię, bo w tym mieście oprócz ciebie nikogo nie znam Czy gościsz samotnego podróżnika podczas waszego świętowania?

Magda roześmiała się radośnie. Zapytam mamę Mamo, nie masz nic przeciwko, jeśli mój znajomy, który przyjechał w delegację, dołączy do nas na Sylwestra?

Oczywiście, że nie! Rozrusza naszą babską imprezę!

Słyszysz? Notuj adres rzuciła ciepło.

Dziewczynka ze snu miała rację w samą porę ją obudziła, pozwoliła złożyć raport i tego wieczoru Magda naprawdę spotkała swoje przeznaczenieWieczorem Marek zjawił się, trochę zawstydzony, z papierową torbą pełną węgierskich ciastek. Mama od razu poczuła do niego sympatię, Jagna przedstawiła mu swój telefon, pokazując aplikację z ruchomymi fajerwerkami. Wspólnie jedli, śmiali się, opowiadali głupie anegdoty i dzielili się wspomnieniami. Tuż przed północą wyszli na podwórko; śnieg skrzypiał, a niebo rozbłysło kolorami.

Magda patrzyła na Jagnę, tańczyła z mamą wśród białych wirujących płatków. Marek stał obok niej i przez chwilę, w tej zwyczajnej, cichej chwili, Magda poczuła, że gdzieś w tym nocnym rozdrożu znalazła nie tyle nowy początek, ile dawno wyczekiwany spokój.

Zegary zaczęły wybijać północ dźwięk dzwonków, śmiech Jagnusi, okrzyk mamy: Szczęśliwego Nowego Roku! Marek objął Magdę delikatnie, nieśmiało jakby wciąż nie wierzył, że tutaj nie jest już tylko gościem. Magdalena uśmiechnęła się do niego i w tej chwili przypomniała sobie słowa dziewczynki ze snu: Nie prześpij swojego losu. Przestała czekać już była na miejscu.

Nowy Rok zaczął się od cichych słów i ciepła płynącego z serc. Tego wieczoru, między okruchem jabłecznika a błyskiem fajerwerków, Magda odważyła się chwycić Marka za dłoń i poczuć, jak doskonale pasuje do jej własnej.

Może na świecie niewiele rzeczy da się zaplanować, ale czasem szczęście znajduje cię dokładnie tam, gdzie wracasz do domu, do bliskich, do nadziei. Szczęście, które wybrzmiewa zwyczajnym Jestem, kiedy na zamarzniętym progu stoją już wszyscy, na których czekałaś przez cały rok.