Kocie spojrzenie pełne tajemnic, skórzana kurtka jako zbroja przed pazurami puszystego gapowicza… Zmiana dobiega końca, a Ania pieczołowicie sprawdza każdy zakamarek swojego autobusu – bo czystość to podstawa, zwłaszcza gdy dom tak samo cichy i samotny, jak jej serce. „Aniu, czas już znaleźć sobie męża!” – radzą dyspozytorki, a ona z uśmiechem odpowiada: „Mąż to nie kot lub pies, żeby go sobie po prostu kupić!” Ale pewnego dnia pod siedzeniem czeka na nią niebanalny gość w obroży z napisem „Merlin”… I tak zaczyna się niezwykła opowieść o zagubionym kocie, lśniącym losie, niespodziewanej przyjaźni z sąsiadem-Kirylem, kawie lepszej niż w kawiarni i o tym, jak magiczny koci los potrafi spełniać marzenia pod polskim niebem pełnym gwiazd – nawet te cichutko wypowiedziane do spadającej gwiazdy.

Kot patrzy na nią w milczeniu. Westchnąwszy i zbierając się na odwagę, Anetka sięga po zwierzę, mając nadzieję, że rękawy skórzanej kurtki uchronią jej dłonie przed pazurami puszystego pasażera na gapę…

Zmiana dobiega końca, a Aneta idzie na tył autobusu, pilnie zaglądając pod każde siedzenie.

Autobus to dla niej jak drugi dom, a w domu Anety zawsze jest porządek. Może dlatego, że nie ma komu nabrudzić?

Aneto, czas, byś sobie męża znalazła mówią dyspozytorki z zajezdni, w większości ciotki po pięćdziesiątce. Już pod trzydziestkę podchodzisz, a nadal sama jesteś. I zawód masz niebabski, facetom tu nieraz nerwy puszczają, bo tacy czasami awanturujący się pasażerowie się trafiają!

Mnie trafiają się porządni odpowiada spokojnie. A i pracę lubię. Mąż to nie kot ani pies, żeby go sobie „załatwiać”.

Ciotki wymieniają porozumiewawcze spojrzenia. Wiedzą przecież, że problemów z facetem jest więcej niż z futrzastym pupilem.

To chociaż kota sobie weź podpowiadają. Przynajmniej nie będziesz sama!

Aneta wzdycha:

Kot na razie się nie znajduje odpowiada serdecznym ciotkom i wraca do domu, włącza muzykę, przygotowuje sobie kolację, potem czyta i kładzie się spać…

Dni są do siebie podobne jak dwie krople wody. Weekendy też jakoś nieszczególnie lubi wtedy ma za dużo wolnego czasu. W takie dni sama dla siebie siada do autobusu i jeździ po mieście.

Lubi wyobrażać sobie, że jest pasażerką, którą ktoś wiezie w szczęśliwe i piękne życie

Ten dzień nie różni się od innych. Po zakończeniu zmiany dziewczyna zaczyna przegląd i sprzątanie w autobusie.

Gdy zagląda pod ostatnie siedzenie, aż cofa się odruchowo. Patrzą na nią dwie błyszczące ślepia!

Hej, kto tam? Kici-kici! Jak ty się tu znalazłeś? Anetka przykuca. Zgubiłeś się?

Kot patrzy na nią, nie mówiąc nic.

Westchnąwszy i z odwagą wyciąga rękę, licząc, że skórzane rękawy ochronią ją przed pazurami tego puszystego autostopowicza.

Kot daje się wyciągnąć spod siedzenia i Aneta może mu się przyjrzeć.

Wygląda imponująco.

Nie zna się na rasach, ale specyficzny kształt pyszczka, wyjątkowa puszystość to musi być pers. Na szyi obroża z medalikiem.

Merlin czyta Aneta obracając kota to na jedną, to na drugą stronę. No proszę, wielki czarodziej?

Kot ziewa, jakby nie zaprzeczał.

Co z tobą zrobić, Wasza Magiczność? Aneta uznaje, że z kotem o takim imieniu trzeba rozmawiać z szacunkiem. Gdzie szukać pana?

Kot patrzy na nią i znowu ziewa. Znaczy: skąd mam wiedzieć? Może byśmy coś zjedli i poszli spać?

Aneta widzi, że nie ma wyjścia. A tak naprawdę są dwa, ale kto by zostawił zwierzaka na zewnątrz?

No dobrze mówi zdecydowanie. Dzisiejszą noc spędzisz u mnie, a jutro wydrukuję ogłoszenie z twoim zdjęciem. Ktoś pewnie cię szuka i się martwi!

Kot nie protestuje. Ale kiedy Aneta rusza w stronę drzwi, zaczyna się wywijać i wyswobadzać.

Co się dzieje? pyta, nie rozumiejąc, ale kot sam zeskakuje na podłogę i wraca pod tylne siedzenie. Wraca, trzymając coś w pysku.

Co masz? Aneta nachyla się ciekawie.

Kot wypuszcza z zębów los na loterię.

No proszę! Aneta zaskoczona ogląda znalezisko. Czyli twój właściciel zgubił i ciebie, i szczęście?

Kot patrzy wymownie: no to może już chodźmy do domu?

Aneta zamierza rozważyć, czy wspomnieć o losie w ogłoszeniu. A nuż ktoś spróbuje przejąć nagrodę i podać się za właściciela?

Trzeba działać z głową. A póki co warto kupić coś na poczęstunek.

Na co masz ochotę? pyta w sklepie, rozglądając się po półkach z karmą.

Merlin ostrożnie ogląda saszetki, po czym sięga łapką po jedną z nich.

Na tę na pewno? upewnia się Aneta.

Merlin chwyta ją zębami, więc sprawa jasna.

Mądry z ciebie kot! chwali go.

Kot wydaje dźwięk, jakby mówił Wiem!. Aneta kupuje też coś dla siebie i wraca do domu.

Rozgość się! zaprasza, stawiając kota na podłodze.

Merlin od razu zaczyna obchód mieszkania. Aneta idzie szykować kolację. Miski nie ma, więc przeznacza dwa talerzyki na wodę i jedzenie.

Kiedy kot zje, Aneta robi mu zdjęcie, drukuje ogłoszenie. Nie ma tam ani słowa o imieniu ani o losie.

Pokazuje ogłoszenie Merlinowi.

Popatrz, jak ładnie wyszedłeś! mówi. Jutro powieszę w autobusie, może znajdzie się właściciel. Ojej…

Zastyga, bo uświadamia sobie, że jutro znów ma zmianę, a nie ma gdzie zostawić kota.

Zabrać ze sobą? Odpada rozpraszałby ją, a nieuważny kierowca to zagrożenie. Zostawić samego? Tyle już przeżył, byłoby mu ciężko.

Wtedy przypomina sobie o Cyprianie, sąsiedzie z naprzeciwka. Pracuje z domu, potrzebuje tylko laptopa i Internetu.

Czasem mijała go na klatce schodowej, gdy kończyło mu się jedzenie. Wysoki, nieco niezdarny, w okularach.

Zwykle kiwali sobie głową i każdy szedł w swoją stronę. Ale Cyprian na pewno umiałby zająć się kotem.

Zebrała się na odwagę i zadzwoniła do jego drzwi. Otworzył zaspany, w rozszerzonych dresach i kapciach.

Wyjaśniła prośbę, starając się brzmieć przekonująco. Ale nie musiała Cyprian skinął głową i przyjął zapasowy klucz.

Przez moment Aneta poczuła się dziwnie sąsiad ledwo zwrócił na nią uwagę. Westchnęła i wróciła po kota:

Kici-kici! Merlin, gdzie jesteś?

Kot był przy drzwiach balkonowych, całą postawą pokazując, że właśnie tam chce!

Aneta chwilę się waha, ale wie, że tak inteligentny kot nie wyskoczy z ósmego piętra, więc otwiera drzwi i wychodzą razem na balkon.

Merlin lekko wskakuje na barierkę, Aneta aż krzyczy i rzuca się, by go przytrzymać.

Kot patrzy na nią zdumiony i dumny, odwraca głowę w górę. Aneta głaszcze go po sierści i też patrzy… i widzi gwiazdy.

Niebo wygląda na nich tysiącem jasnych oczu. Jedna z gwiazd odrywa się i opada jak łza.

Kot ociera się o jej dłoń, jakby podpowiadał: No, pomyśl życzenie! I życzy sobie

Zasnęła, ledwie się położyła, nie czekając na film czy książkę. Może dlatego, że obok kot Merlin mruczał jej do snu?

Rano, jeszcze raz instruując zaspanym głosem Cypriana, wychodzi do pracy.

Cały dzień jeździ po mieście z ogłoszeniem w autobusie, ale nikt nie zgłasza się po kota.

Aneta czuje lekki wstyd, ale jednak ogromną radość. Do domu wraca na skrzydłach, bo czeka tam na nią…

W mieszkaniu pachnie kawą. Prawdziwą, świeżo parzoną. Zwykle pija rozpuszczalną, więc różnica uderza od progu.

Trochę się tu rozgościłem przyznaje Cyprian. Bez urazy, ale twoja kawa to dno. Swoją przyniosłem, zaparzyłem. Chcesz?

Pewnie! cieszy się Aneta. A gdzie Merlin?

Kot pojawia się natychmiast w korytarzu, zadowolony. Przeciąga się i ociera o nogę Anety, okazując najwyższą sympatię.

Twój Merlin w doskonałej formie Cyprian spuszcza się, by go pogłaskać. Dawno tak nie odpoczywałem. Myślałem, że popracuję, a komputer tylko stał

Przypomniałem sobie, że dawniej pisałem bajki. I palce same zaczęły wystukiwać tekst rozkłada ręce. Napisałem bajkę o kocie.

Pokażesz? pyta zaciekawiona Aneta.

E tam, taka głupota Cyprian niby się wzbrania, ale widać, że chce jej pokazać. Naprawdę chcesz?

Oczywiście! Kocham bajki! Właściwie to fantasy, ale to prawie to samo! przekonuje żarliwie.

I Cyprian się poddaje.

Potem piją pyszną kawę, czytają bajkę, a kot Merlin patrzy na nich łaskawie, jakby byli małymi kociętami.

Aneta jest zachwycona bajką. Gdy Cyprian wraca do siebie, robi się jej trochę smutno. Tylko trochę bo przecież kot został.

Wtedy dzwoni ktoś do drzwi. Merlin się wzdryga i ważnie idzie do wejścia. Aneta pyta:

Kto tam?

W sprawie ogłoszenia słychać zza drzwi. Aneta zamiera.

Pierwsza myśl: nie otwierać. Ale to byłoby nieuczciwe. Otwiera. Na progu stoi wysoki staruszek w czarnym płaszczu. Uśmiecha się:

Proszę się nie martwić, panno. Przyszedłem naprawdę po kota i od razu powiem ma na imię Merlin. O, już jest.

Kot faktycznie wyskakuje mu na ręce i nie ma wątpliwości, do kogo należy.

Proszę wejść mówi cicho Aneta.

Nagle ma ochotę płakać. Niesamowite, jak można przywiązać się do kota w jeden dzień! Staruszek wchodzi, wącha powietrze, uśmiecha się. Wygląda, jakby z kotem wymieniali spojrzenia.

Może zaprosi mnie pani na kawę? proponuje.

Aneta parzy kawę, na szczęście Cyprian zostawił zapas w ładnej puszce. Przez cały czas staruszek i kot patrzą sobie w oczy, jakby prowadzili nieme rozmowy.

A przy okazji przerywa ciszę staruszek nic pani przypadkiem jeszcze nie znalazła?

Policzki Anety robią się czerwone. Przynosi los i podaje staruszkowi. On jednak odsuwa jej rękę.

To dla pani uśmiecha się.

Ale to przecież pański los! protestuje Aneta.

Znaleziony przez panią, Merlin nie ma nic przeciwko staruszek dalej się uśmiecha.

A jeśli trafiłam wygraną? pyta niepewnie.

Czy zawsze musi się pani wyrzekać szczęścia, zanim się przekona, że może być choć odrobinę szczęśliwsza? pyta staruszek.

Aneta spuszcza wzrok. Właśnie tego życzyła sobie patrząc na spadającą gwiazdę.

Pozwól, by szczęście przyszło, droga pani uśmiecha się staruszek. Nie smuć się! Jeszcze się na pewno spotkamy. Gdy wrócisz…

Skąd wrócę? chciałaby zapytać, ale staruszek już wychodzi, cicho zamykając drzwi.

Zamek sam się przykręca, a Aneta czuje, że robi się jej senna i ledwie dociera do łóżka… Śnią jej się bajkowe opowieści wymyślone przez Cypriana.

O potężnym czarodzieju, który całe życie myślał tylko o sobie. Jego czary nigdy nikogo nie uszczęśliwiły, i za karę został zamieniony w kota.

Ma tak błąkać się po świecie, aż jego magia się nie rozproszy

Rano znów idzie do pracy ale tym razem wydaje się, że słońce świeci jaśniej, pasażerowie się uśmiechają, autobus lekko sunie po ulicach.

I właśnie wtedy sprawdza los i prawie się nie dziwi, wygrywając wycieczkę nad Bałtyk. Bardziej ją zaskakuje to, że szef pozwala na urlop:

Odpocznij, Aneto. Już czas. Chłopaki za ciebie pojeżdżą!

Potem było morze, gwiazdy i uczucie upragnionego odpoczynku.

Wróciła do domu radosna i szczęśliwa, przywiozła muszelki i kawałek morza, który teraz szumił w jej wnętrzu.

Gdy otwiera drzwi, na klatce pojawia się Cyprian. Wysoki, lekko rozczochrany i niezdarny.

Ktoś do ciebie wczoraj był mówi. Kazał przekazać… nagle mruży oczy i dodaje: Jesteś jakoś… inna. I bardzo ładna.

Dziękuję uśmiecha się Aneta. A co miał przekazać?

Cyprian klepie się po czole, znika w swoim mieszkaniu i wraca… z szarym puchatym kociakiem. Ma bardzo znajome spojrzenie.

Ale persy już tak mają, zawsze trochę wyniosłe.

To syn twojego kota… W sensie Merlina z autobusu. Nazywa się Artur.

Staruszek powiedział, że tylko tobie poprawia się. Tzn., że mogą go powierzyć tylko nam…

Nam? w sercu Anety szybciej bije serce.

Miau! potwierdza kociak Artur, wyciągając łapki do swojej pani.

Aneta wyciąga dłoń i spotyka drugą dłoń Cypriana. I świat robi się cieplejszy, lepszy i zwyczajnie szczęśliwyZ Arturem wtulonym między nich, chwila trwała, jakby czas zatrzymał się tylko dla nich trojga. Po raz pierwszy Aneta nie czuła ani samotności, ani niepokoju o przyszłość właśnie tu, na klatce schodowej, z Cyprianem blisko i z Arturem mruczącym z zachwytu.

Myślę… zaczęła cicho że chyba dobrze, iż nie znalazłam męża wtedy, gdy o tym mówiły ciotki z zajezdni. Bo najwyraźniej miał być kot i sąsiad. I magia.

Cyprian uśmiechnął się szeroko, a Artur przeciągnął się i zamrugał, jakby dawał znak, że akceptuje układ, który właśnie zawiązywał się w powietrzu.

Aneta zamknęła drzwi za nimi, a przez uchylone okno dobiegł cichy dźwięk dzwoneczka. Gdzieś daleko, wśród gwiazd, Merlin mrugnął do nich porozumiewawczo, przekazując odrobinę swojej magii na nowy początek.

A w domu Anety od tego dnia zawsze już ktoś nabrudził i zawsze był ktoś, kto posprząta, ugotuje kawę i przeczyta bajkę o kocie, który uczy, jak pozwolić sobie na szczęście.

Bo, jak się okazało, naprawdę warto uwierzyć w spełniające się życzenia zwłaszcza, gdy w ich spełnianiu pomaga odrobina kociej magii i czyjeś wyciągnięte do nas ręce.