On nienawidził swojej żony. Nienawidził… Przeżyli razem 15 lat. Całe 15 lat widywał ją codziennie rano, lecz dopiero ostatni rok zaczął go irytować jej nawyki. Zwłaszcza jeden: wyciągała ręce, leżąc jeszcze w łóżku, i mówiła: „Dzień dobry, słoneczko! Dziś będzie piękny dzień”. Niby zwykłe słowa, ale jej chude ręce, jej zaspana twarz budziły w nim niechęć. Wstawała, przechodziła do okna i patrzyła przez chwilę w dal. Potem zdejmowała piżamę i szła do łazienki. Kiedyś, na początku małżeństwa, podziwiał jej ciało, jej swobodę na granicy przyzwoitości. I chociaż nadal miała piękną figurę, widok jej nagości wzbudzał w nim gniew. Raz nawet chciał ją popchnąć, by przyspieszyć poranne „przebudzenie”, ale zebrał się w sobie i tylko szorstko powiedział: – Pośpiesz się, już mam dość! Ona nie śpieszyła się z życiem – wiedziała o jego zdradzie, znała dziewczynę, z którą spotykał się od trzech lat. Czas zabliźnił rany dumy i zostawił tylko smutny cień zbędności. Wybaczała mężowi agresję, obojętność, chęć przeżycia młodości na nowo. Ale nie pozwalała mu wpływać na swoją powolną egzystencję, rozumiejąc każdą chwilę. Tak zdecydowała żyć od dnia, gdy dowiedziała się o chorobie. Choroba pożerała ją z miesiąca na miesiąc i lada moment przeważy szalę. Pierwszym odruchem była potrzeba, by powiedzieć wszystkim prawdę o swej chorobie, by podzielić jej ciężar z rodziną. Jednak najtrudniejsze dni przetrwała w samotności, z przeczuciem rychłego końca – i potem już postanowiła milczeć. Życie spływało jej przez palce, a z każdym dniem rodziła się w niej mądrość kogoś, kto naprawdę potrafi patrzeć. Odnajdywała samotność w małej, wiejskiej bibliotece, dokąd dojeżdżała półtorej godziny. Każdego dnia wchodziła w wąski korytarz między regałami z napisem „Tajemnice życia i śmierci” i szukała książki, w której – jak się zdawało – znajdzie odpowiedzi na wszystko. On przychodził do mieszkania kochanki. Tam wszystko było jasne, ciepłe, swojskie. Spotykali się trzy lata – przez cały ten czas kochał ją obsesyjnie, zazdrościł, upokarzał i sam pozwalał się upokarzać. Wydawało się, że nie może oddychać bez jej młodego ciała. Tego dnia przyszedł z decyzją: rozwieść się. Po co trzymać w napięciu wszystkich troje, przecież nie kocha żony – więcej: nienawidzi jej. A tutaj zacznie nowe życie, na nowo będzie szczęśliwy. Próbował sobie przypomnieć, co kiedyś czuł do żony – na próżno. Ogarnęło go wrażenie, że od pierwszego dnia spotkania tylko ją znosił. Wyciągnął z portfela jej zdjęcie i, na znak stanowczości, podarł je na drobne kawałki. Umówili się w restauracji – tej samej, gdzie pół roku temu świętowali piętnastolecie ślubu. Ona przyjechała pierwsza. On wcześniej wstąpił do domu, by znaleźć dokumenty potrzebne do rozwodu. Nerwowo przeszukiwał szafy, wyrzucał zawartość szuflad na podłogę. W jednej z nich leżała ciemnogranatowa, zapieczętowana teczka – nigdy wcześniej jej nie widział. Przysiadł na piętach i jednym ruchem zerwał taśmę. Spodziewał się tam wszystkiego – nawet kompromitujących zdjęć. Znalazł jednak jedynie wyniki badań, zaświadczenia, dokumenty lekarskie, wszędzie jej imię i nazwisko. Myśl przeszyła go jak prąd: chora! Wpisał jej diagnozę w wyszukiwarkę i zobaczył przerażające słowa: „od 6 do 18 miesięcy”. Spojrzał na daty badań – minęło już pół roku. Dalej pamiętał mało. W głowie brzmiało mu tylko: „6-18 miesięcy”! Czekała na niego czterdzieści minut. Telefon milczał. Zapłaciła rachunek i wyszła. Pogoda była piękna, jesienna, słońce już nie grzało, ale ogrzewało duszę. „Jak piękne jest życie, jak dobrze być na tym świecie, blisko słońca, lasu”. Po raz pierwszy, od kiedy się dowiedziała o chorobie, poczuła żal do siebie. Starczyło jej sił, by dochować strasznej tajemnicy przed mężem, rodzicami, przyjaciółkami. Chciała im oszczędzić bólu – nawet kosztem własnego spokoju. Tym bardziej, że z jej życia zostaną już tylko wspomnienia. Szła ulicą, widziała radość w oczach ludzi – przed nimi zima, a po niej znów wiosna! Ona nie zazna już tej nadziei. Złość narastała w niej – w końcu wypłynęła niekończącym się strumieniem łez… On błąkał się po domu. Po raz pierwszy fizycznie poczuł krótkotrwałość życia. Przypominał sobie o młodej żonie – gdy byli szczęśliwi, pełni nadziei. Przecież kiedyś ją kochał. Przez chwilę wydawało mu się, jakby tych piętnastu lat nie było. Jakby wszystko jeszcze było możliwe: szczęście, młodość, życie… Ostatnie dni był przy niej 24 godziny na dobę, dbał o nią, odczuwał niezwykłe szczęście. Bał się, że odejdzie, gotów był oddać za nią życie. Gdyby ktoś mu przypomniał, że jeszcze miesiąc temu jej nienawidził i marzył o rozwodzie, odpowiedziałby: „To nie byłem ja”. Widział jak ciężko jest jej żegnać się z życiem, jak płacze po nocach, myśląc, że śpi. Rozumiał – nie ma straszniejszego wyroku niż znać datę swojej śmierci. Widział jej walkę o każdy dzień, o każdą najmniejszą nadzieję. Odeszła po dwóch miesiącach. Drogę z domu na cmentarz zasypał kwiatami. Płakał jak dziecko przy trumnie, postarzał się o tysiąc lat… W domu, pod jej poduszką, znalazł karteczkę z noworocznym życzeniem: „Być szczęśliwą z Nim do końca swoich dni”. Mówią, że życzenia noworoczne się spełniają. Najwyraźniej to prawda, bo w tym samym roku on napisał: „Odzyskać wolność”. Każdy dostał to, czego – jak się wydawało – pragnął…

On jej nienawidził. Naprawdę nienawidził
Przeżyli razem piętnaście lat. Piętnaście lat codziennych poranków, choć dopiero od roku zaczął go irytować każdy jej gest, każde słowo. Szczególnie jeden rytuał: kiedy jeszcze będąc w łóżku, wyciągała chude ręce, przeciągała się i mówiła: Dzień dobry, słoneczko! To będzie piękny dzień. Niby zwykłe słowa, lecz jej zmęczona twarz i ospały głos budziły w nim niechęć.

Wstawała, przechodziła powoli do okna i przez moment patrzyła gdzieś w dal. Następnie zdejmowała swoją nocną koszulę i szła do łazienki. Kiedyś, na początku małżeństwa, był pod wrażeniem jej ciała była swobodna, niemal prowokująca. Jej figura ciągle była nienaganna, ale teraz jej nagość wywoływała w nim tylko złość. Zdarzyło się, że miał ochotę ją popchnąć, by się pospieszyła, lecz zebrał w sobie resztki opanowania i rzucił szorstko:
Pośpiesz się, ile można czekać!

Ona jednak nigdy się nie spieszyła. Dobrze wiedziała o jego romansie, znała nawet tę młodą kobietę, z którą jej mąż spotykał się od prawie trzech lat. Czas zatarł w niej ból, zostawiając jedynie smutne poczucie niepotrzebności. Przebaczyła mu wybuchy złości, obojętność, pragnienie odzyskania młodości. Ale nie pozwoliła, by to przeszkadzało jej żyć po swojemu, świadomie i spokojnie, doceniając każdą chwilę.

Zdecydowała się tak żyć, odkąd poznała diagnozę. Choroba pożerała ją miesiąc po miesiącu i wiedziała, że wkrótce przegra. Najpierw chciała krzyczeć o tym całemu światu rodzicom, przyjaciółkom, jemu. Myślała, że to złagodzi ból. Jednak najtrudniejsze dni przeżyła w samotności i wtedy postanowiła milczeć. Życie powoli się z niej wymykało, ale z każdym dniem nabierała spokoju i dojrzałości kogoś, kto umie kontemplować drobiazgi.

Znalazła ucieczkę w wiejskiej bibliotece, do której szła codziennie półtorej godziny piechotą. Tam, w wąskim korytarzu między regałami z napisem Tajemnice życia i śmierci, wyszukiwała książki, które zdawały się zawierać odpowiedzi na wszystko.

On odwiedzał swoją kochankę w Krakowie. Tam wszystko było nowe, ciepłe, domowe. Spotykali się od trzech lat, a jego uczucie było obsesyjne. Był zazdrosny, potrafił ją ranić, poniżać, błagać. Bez niej czuł, jakby brakowało mu tlenu.

Tego dnia podjął decyzję: rozwód. Po co męczyć siebie, żonę i kochankę nie kochał żony, teraz nawet ją nienawidził. Tutaj zacząłby od nowa, wreszcie szczęśliwie. Próbował przypomnieć sobie pierwsze uczucia do żony, ale nie potrafił. Wydawało mu się, że od zawsze budziła w nim irytację. Wyjął z portfela jej zdjęcie i na znak determinacji podrze je na drobne kawałki.

Umówili się w warszawskiej restauracji, tam, gdzie pół roku wcześniej świętowali piętnastolecie małżeństwa. Ona przyjechała pierwsza. On przed spotkaniem wrócił do domu, żeby odnaleźć akta niezbędne do rozwodu. Znerwicowany wywalał zawartość szuflad i rozrzucał dokumenty po podłodze.

W jednej z szuflad znalazł granatową, zapieczętowaną teczkę. Nigdy wcześniej jej nie widział. Kucnął i rozerwał taśmę jednym ruchem. Spodziewał się tam wszystkiego, może nawet jakiegoś kompromitującego zdjęcia. Zamiast tego były tam dziesiątki wyników badań, pieczątki szpitali, wypisy. Wszędzie widniało jej nazwisko.

Prawda uderzyła go jak grom z jasnego nieba, poczuł zimno na plecach. Chora! Otworzył laptopa, wpisał nazwę choroby i zobaczył na ekranie przerażające słowa: Od 6 do 18 miesięcy życia. Sprawdził datę badań minęło pół roku. Resztę pamięta słabo. W głowie dudniło tylko: 6-18 miesięcy.

Czekała na niego czterdzieści minut. Telefon milczał. Zapłaciła rachunek (64 złote) i opuściła restaurację. Był piękny, jesienny dzień słońce nie paliło, lecz przyjemnie ogrzewało duszę. Jakże piękne jest życie, jaka Polska urocza, gdy złoci się liść i wszystko pachnie wilgocią.

Po raz pierwszy, od kiedy znała prawdę o chorobie, zalała ją fala litości do siebie. Wystarczyło jej sił na milczenie na to, by ukryć wszystko przed mężem, rodzicami, przyjaciółkami. Chciała oszczędzić im bólu, choć ją samą to wykańczało. W końcu z jej życia i tak zostaną tylko wspomnienia.

Szła ulicą i widziała uśmiechy ludzi cieszyli się, że przed nimi długa zima, a potem wiosna! Ona już tego nie doświadczy. Żal rozrastał się w sercu i wybuchnął łzami…

On miotał się po mieszkaniu. Pierwszy raz w życiu poczuł z całą siłą, jak bardzo życie jest ulotne. Wspominał ją młodą, rozmarzoną, gdy dopiero się poznali. Kiedyś ją przecież kochał. Wydawało mu się, że te piętnaście lat minęło jak sekunda, jakby wszystko mogłoby zacząć się od nowa: szczęście, młodość, miłość.

W ostatnich tygodniach był przy niej nieustannie, otoczony cichym szczęściem. Bał się każdego dnia, że ją straci. Oddałby wszystko, żeby mogła żyć dłużej. Gdyby ktoś przypomniał mu, jak niedawno jeszcze jej nienawidził i planował rozwód, odpowiedziałby: To nie byłem ja.

Widział jej ból, gdy żegnała się z życiem. Słyszał jej ciche łkania nocą, gdy myślała, że śpi. Wiedział, że nie ma gorszego cierpienia niż czekanie na własny koniec. Przyglądał się jej walce, jej uporowi chwytała się najdrobniejszej nadziei.

Odeszła dwa miesiące później. Drogę od domu do cmentarza pokrył morzem kwiatów. Płakał jak dziecko, kiedy opuszczano trumnę. Stał się starszy o tysiąc lat

W domu, pod jej poduszką, znalazł kartkę z noworocznym życzeniem: Być z Nim szczęśliwą do końca swoich dni. Mówią, że życzenia spisane w Sylwestra się spełniają może naprawdę, bo on tego samego roku napisał: Odzyskać wolność.

Każdy z nich dostał to, co, jak myślał, jest mu potrzebne. Ale życie pokazało, że szczęście i wolność to nie zawsze to samo. Prawdziwe szczęście często doceniamy dopiero w chwili, gdy je tracimy.