Małżeństwo z rozsądku – czyli jak Irina, kapryśna córka zmarłej żony szefa, otrzymała nietypową propozycję od Sergiusza Wiktorowicza: “Zostań moją żoną dla kontraktu biznesowego, a spełnię wszystkie Twoje marzenia” – opowieść o fikcyjnym związku, który odmienił ich życie na zawsze

Panie Stanisławie, mogę z panem porozmawiać? W drzwiach gabinetu pojawiła się głowa jasnowłosej dziewczyny o imieniu Kinga. Zawsze była kapryśna i zbyt głośna, lecz dziś podejrzanie grzeczna i spokojna.

Czego chcesz? Stanisław przerwał pracę przy komputerze i spojrzał spod brwi na pasierbicę.

Mam do pana wielką prośbę, Kinga nie czekała na zaproszenie do środka. Bezczelnie przekroczyła próg, zamknęła drzwi i usiadła naprzeciw zdezorientowanego mężczyzny.

Nie dostaniesz podwyżki! powiedział stanowczo Stanisław, jakby od razu wiedział, po co tu przyszła. Nawet nie próbuj pytać. Kompletnie nie radzisz sobie z obowiązkami. Ciągle się spóźniasz, wszystkie terminy spadają przez ciebie. Zawiodłaś mnie nie raz nieraz już rozmawiał z nią o tej nieodpowiedzialności. Nie podobało mu się, że Kinga stale kłóciła się z innymi pracownikami i wszczynała intrygi, gdziekolwiek się dało.

Już od miesięcy miał zamiar zwolnić upartą pasierbicę, ale brakowało mu odwagi. Kinga była córką jego ukochanej Barbary. Stanisław poznał Barbarę piętnaście lat temu i żyli szczęśliwie, dopóki nie wykryto u niej raka. Kobieta zmarła dwa lata temu, a on sam litował się nad rozkapryszoną pasierbicą, która tak przypominała mu dawną żonę.

Z podwyżką już się pogodziłam, prychnęła Kinga. Przychodzę do pana zupełnie z inną sprawą.

Jaką? Stanisław uniósł brew, nachylając się nieco w jej stronę.

Panie Stanisławie zaczęła żałośnie, wie pan dobrze, jak ciężko mi było po śmierci mamy? Była jedyną osobą, która mnie naprawdę kochała Wspierała.

A więc dlatego ciągle ją zamęczałaś, co? zmarszczył brwi mężczyzna. Dobrze pamiętał te relacje; Barbara kochała córkę, ale Kinga była nieposłuszna i doprowadzała matkę do łez. Po co mi to wszystko mówisz, chcesz wzbudzić litość? Przechodź do rzeczy. Mam pełne ręce roboty.

Kinga wierciła się na krześle, nie mogąc się zebrać. Potrzebuję wsparcia finansowego… Chcę spróbować swoich sił w biznesie, ale muszę zapłacić za kurs…

Nie. Stanisław przerwał jej ostro. Z twoim podejściem do pracy nie dość, że biznes ci się nie uda, to nie skończysz nawet kursu. Mówiłem ci sto razy czas dorosnąć! Zawsze byłaś trudna i taka zostałaś.

Obiecuję, jeśli mi pan pomoże, zmienię się. Mam dosyć tej niepewności. Chcę normalnego życia, pracy, kariery, chcę wyjść za mąż, mieć dzieci…

Hm… Stanisław wciągnął powietrze i spojrzał na Kingę z podejrzliwością. Masz kogoś? Jakiś adorator ci się trafił?

Nie mam nikogo, machnęła ręką Kinga. Gdyby był, nie musiałabym tu siedzieć. Łatwiej się żyje, mając kogoś u boku.

To prawda, ale różni są partnerzy, Stanisław wystukał palcami rytm na blacie. Ewidentnie zmagał się z jakąś myślą. Wiesz co? Mam dla ciebie propozycję, dzięki której będziesz mogła żyć na swoim poziomie.

Propozycję? powtórzyła zaskoczona Kinga. Nie wiedziała, do czego zmierza ojczym.

Dam ci pieniądze, ale pod jednym warunkiem, uśmiechnął się zagadkowo Stanisław, odchylając się na fotelu.

Jakim warunkiem? Kinga wyraźnie spięła się. Nawet w najgorszych snach nie oczekiwała takiego obrotu.

Wyjdź za mnie za mąż. Wtedy otrzymasz tyle, ile tylko zechcesz, powiedział, splatając palce i patrząc na nią poważnie.

Za pana?! Kinga była w szoku, ale po chwili uznała, że to żart i wybuchła śmiechem. Panie Stanisławie, czy to żarty?

Myślisz, że żartuję? zmarszczył brwi. Jesteśmy dorośli, Kinga. Różnica wieku nie ma tu znaczenia. Możemy być szczęśliwi.

Szczęśliwi?! Przecież jest pan w wieku mojego ojca! Dlaczego akurat ja? zapłonęła gniewem Kinga. Stanisław miał 45 lat, wyglądał młodo i był zadbany, jednak propozycja wydawała się jej kompletnie absurdalna.

Wiesz pewnie, że chcę rozszerzyć działalność i podpisać kontrakt z dużą firmą? Wychwycił pytanie na jej twarzy i odpowiedział wyjaśniająco: Wymagają, bym był żonaty. Uważają, że osoba z rodziną wzbudza większe zaufanie.

A nie mógłby pan ożenić się z kimś innym?

Po pierwsze, znam cię od lat i wiesz, jak bardzo kochałem twoją matkę. Po drugie, wiem, że nie rozpowiesz nikomu o tej fikcji. Po trzecie potrzebujesz pieniędzy. Jeśli wyjdziesz za mnie, dostaniesz własny biznes. Stanisław nie rzucał słów na wiatr; mówił rzeczowo jak do wspólnika.

Chodzi o fikcyjny ślub? Żadnych uczuć? Kinga zmiękła.

Tylko fikcja. Zgadzasz się czy nie? zapytał stanowczo.

Muszę pomyśleć.

To przemyśl, wskazał jej wyjście Stanisław.

Zamykając za nią drzwi, przez chwilę żałował swojego wybiegu. Znał Kingę mogła zgodzić się bez wahania, by tuż przed ślubem zniknąć. Ale nie było już odwrotu.

Kinga nigdy nie myślała o ojczymie jak o mężczyźnie. Jednak nie widziała w nim też ojca ani nie nosiła jego nazwiska. Zawsze unikali się nawzajem.

Po tej rozmowie coś w niej pękło. Zaczęła patrzeć na Stanisława inaczej. Był przystojny, miał charyzmę. Najważniejsze jednak był bogaty.

W końcu zgodziła się przyjąć propozycję. Ustalili, że pobiorą się tylko dla papierka i zamieszkają osobno.

Po ślubie Stanisław od razu dotrzymał słowa: kupił Kindze nowoczesne mieszkanie w Warszawie, dał kapitał na firmę, opłacił kursy i utrzymywał ją całkowicie.

Kinga również wywiązywała się z umowy towarzyszyła mu na spotkaniach, udając szczęśliwą żonę.

Zapomniała o szalonym życiu sprzed małżeństwa. Powoli spoważniała, patrzyła już na Stanisława zupełnie inaczej. Okazał się mądrym, troskliwym i szczodrym człowiekiem. Wspólne podróże sprawiały jej coraz większą radość. Dopiero teraz zrozumiała, za co jej matka pokochała tego mężczyznę.

Po roku nie żałowała swojego wyboru ani razu.

Po roku, gdy Stanisław miał już zamknięty kontrakt, postanowili się rozwieść. Już nie musiał udawać przykładnego męża. Ale przez ten rok ich relacja całkiem się zmieniła. Stanisław przestał widzieć w Kindze rozkapryszoną dziewczynę, a ona coraz mocniej się do niego przywiązała.

Dziękuję ci, teraz świetnie sobie poradzisz, powiedział Stanisław. Tak jak obiecałem, masz wolność.

A ty naprawdę chcesz rozwodu? zapytała Kinga, stojąc przed Urzędem Stanu Cywilnego.

A ty nie? spojrzał na nią przenikliwie i zobaczył autentyczny żal w jej oczach.

Nie chcę, przyznała otwarcie.

Ani ja, uśmiechnął się Stanisław i przyciągnął ją do siebie, patrząc z powagą. Ale jeśli zostaniesz moją żoną, to już naprawdę.

Zgadzam się.

Do urzędu już nie weszli. Na schodach rozmyślili się i zaczęli swoje życie razem na nowo.