WSZYSCY JĄ OCENIALIŚMY: Mieliśmy swoje dzieci i zmęczone twarze, ona spacerowała z trzema psami i uśmiechem – aż zobaczyłam ją płaczącą w kościele i zrozumiałam, że nie wszystko jest takie, jak się wydaje

WSZYSCY JĄ OCENIALIŚMY

Milena stała w kościele i płakała. Już od dobrego kwadransa. Dla mnie to był szok. „Co ona tu robi, ta lalka?” przelatywało mi przez myśl. Jej się właśnie tutaj najmniej spodziewałem.

Osobiście się z Mileną nie znałem, ale widywałem ją często. Mieszkamy w tym samym bloku, spotykamy się na tym samym placu zabaw. Ja z moimi czterema córkami, ona ze swoimi trzema psami.

Wszyscy zawsze ją ocenialiśmy. My czyli ja, inne matki z dzieciakami, emeryci na ławkach, sąsiedzi, a pewnie nawet przechodnie, których nie znam z widzenia.

Milena była bardzo atrakcyjna, zawsze modnie ubrana, z pozoru beztroska i pewna siebie.

Patrz, znowu zmieniła chłopa mruczała za nią pani Jadwiga, rezydująca na ławeczce pod klatką.

Już trzeci w tym roku.

Może sobie pozwolić, kasy jej nie brakuje wtrącała z zazdrością jej koleżanka, pani Halina, śledząc, jak Milena znów wsiada do drogiego auta w towarzystwie nowego faceta.

Syn pani Haliny, czterdziestopięcioletni Mirek, nie dorobił się nawet starego Poloneza.

Lepiej niech dzieci rodzi, zegar tyka wtórował im pan Tadeusz, choć zwykle im się sprzeciwiał, to w tej sprawie wszyscy się zgadzali.

Później cała ławeczka złośliwie komentowała, że i ten Milenin facet uciekł. I wyciągała głębokie wnioski: „Bo to z niej musi być latawica! I na pewno w domu śmierdzi psami!”

Jednak najbardziej Milenę nie lubiliśmy my matki.

Podczas gdy my wykończeni ganialiśmy za naszym potomstwem po drabinkach, huśtawkach, krzakach, śmietnikach i Bóg wie gdzie, ona przechadzała się spacerkiem z tymi swoimi burkami, całkowicie wyluzowana. A nawet czasem zerkała na nas z czymś w rodzaju drwiącego uśmiechu. Jakby chciała powiedzieć: „Narobiłyście dzieci, to teraz nie macie spokoju. A ja żyję dla siebie.” A wy liczycie, czy starczy na kurtkę dla Kasi, czy lepiej kupić buty.

Widać od razu bezdzietni zawsze tacy są, mówiła moja koleżanka Anka, mama trzech rozbrykanych synów.

Bogatym się w głowie przewraca psy, koty, świnki morskie, wtórowała jej ciężarna bliźniakami Marzena, próbując z drzewa ściągnąć swoją najstarszą córkę-awanturnicę.

Po prostu samolubka, nie chce sobie życia komplikować, woli jeździć po świecie westchnęła pięciokrotna mama, Ewa. Ja już siódmy rok nawet morza nie widziałam

Tak, tak! zgadzałem się ze wszystkimi, nawet z tymi babciami, których zazwyczaj nie cierpiałem. I biegłem podnieść z ziemi Tonkę, wyjącą po raz setny w parku po rozbiciu kolana.

Lepiej by dziecko urodziła, a nie psów się dorobiła podniosła głos którejś babcia z wnukiem.

To nie pańska sprawa! ostro odcięła się Milena. Chciała powiedzieć coś więcej, ale się pohamowała i poszła dalej ze swoimi, jak je nazywaliśmy, „wrednymi psami”.

Bezczelna krzyknęła za nią starsza pani.

…Jeszcze chwilę patrzyłem na płaczącą Milenę, zanim wyszedłem z kościoła.

Zaczekajcie! nagle usłyszałem za sobą. Proszę, zatrzymajcie się!

Milena szła za mną przez plac przykościelny.

To pan zawsze spaceruje z czterema dziewczynkami w parku?

Tak A pani z trzema psami.

Tak Czy możemy porozmawiać? Wie pan, zawsze obserwuję pana z córkami, inne mamy Zawsze mnie to zachwyca powiedziała i zarumieniła się.

Pani?!? aż się zdziwiłem. I aż mnie kusiło, żeby powiedzieć: „Pani, bezdzietna samolubka, lalka!” I przypomniałem sobie jej „złośliwe spojrzenia” w naszą stronę

Tak się poznaliśmy. Usiadłem z nią na ławce. Milena mówiła mówiła długo. I płakała. Widać było, że bardzo potrzebuje się komuś wygadać

Milena wychowywała się w kochającej, zgranej rodzinie. Od zawsze marzyła o własnym, liczniejszym potomstwie. Wyszła za mąż z miłości. Ale po dwóch nieudanych ciążach i wyroku lekarzy: „bezpłodność” ukochany mąż odszedł bardzo szybko.

Z tego samego powodu zniknął drugi. I zanim zniknął, długo się leczyła. O mało nie umarła przy ciąży pozamacicznej.

Potem pojawił się trzeci facet. I znów ciąża pozamaciczna. Ale ten uciekł już na wieść o możliwości dziecka. Lubił samochód Mileny, zasobne konto, ale dzieci nie mieściły się w jego planach.

Oddałabym wszystko, żeby tylko mieć dziecko! powiedziała Milena, łkając.

Myślałem, że pani kocha psy wyjąkałem niezręcznie.

Tak, kocham psy uśmiechnęła się. Ale to nie znaczy, że nie kocham dzieci.

By nie czuć się tak samotnie, Milena przygarnęła Tepę. Potem sąsiedzi poprosili, by przez remont przytrzymała Majka i już z nią został. Fenia to była znaleziona zziębnięta psina z ulicy, żal było nie pomóc.

„Po co jej tyle psów? Lepiej dziecko by urodziła”, wspominałem słowa tamtej babci.
„Zegar tyka”, syczał wtedy pan Tadeusz.

Zegar rzeczywiście tykał. Milena miała już czterdzieści jeden lat. Chociaż wyglądała góra na trzydzieści.

Zdecydowała się, że adoptuje dziecko z domu dziecka. Nie ważne małe czy duże. Szczególnie polubiła sześcioletniego Kacpra. Właściwie to Kacper ją wybrał. Podszedł i zapytał: „Zostaniesz moją mamą?” „Tak!” odpowiedziała.

„Samolubka, nie chce się przemęczać”, wracały mi w pamięć słowa Ewy.

Ale Kacpra Milenie nie dali. Okazało się, że jego mama, chora na schizofrenię, nie ma odebranych praw rodzicielskich.

To był dla mnie cios wspominała Milena. Nie rozumiałam, jak można nic nie zrobić, gdy dziecko cierpi i potrzebuje domu.

A potem pojawiła się czteroletnia Lenka. Nikt jej nie chciał, była wszędobylska i niesforna dwie rodziny już ją zwróciły, nie radziły sobie.

W domu dziecka opowiadano, że kiedy druga „mama” odwoziła ją z powrotem, Lenka szła za nią na kolanach, łapała za spódnicę i błagała: „Mamusiu, nie oddawaj mnie, proszę! Już będę grzeczna!”

Kiedy Milena ją poznała, Lenka od razu spytała: „Ty mnie też oddasz?” „Nie oddam!” z ledwością wyszeptała Milena.

Ale z adopcją Lenki także pojawiły się trudności. Milena nie chciała wchodzić w szczegóły. „Ale to moja córka i będę walczyć!” przyznała.

Tego dnia Milena po raz pierwszy w życiu przyszła do kościoła. „Nie miałam już gdzie pójść” powiedziała.

Przyszedł ksiądz, Milena podeszła, długo rozmawiali, coś sobie notowała.

Wszystko jeszcze będzie dobrze! Z Bogiem! usłyszałem na pożegnanie. I Milena się rozpogodziła

Wracaliśmy razem.

Pewnie myślicie, że jestem wyniosła i dumna westchnęła Milena. Ale ja już nie mam siły wszystkiego wszystkim tłumaczyć. Tyle już złego usłyszałam

Milczałem.

Milena zaprosiła mnie z córkami, żeby wpadły się pobawić z psami. Obiecałem, że przyjdziemy. Ale trochę później.

Bo wstyd mi było. Bardzo.

I ciągle myślę: skąd w nas tyle jadu? Skąd we mnie tyle jadu? Dlaczego tak łatwo osądzamy innych najgorzej jak się da?

Bardzo bym chciał, by Milenie tej niezwykłej kobiecie, którą wszyscy ocenialiśmy w końcu się wszystko poukładało. Żeby Lenka przytuliła się do niej i powiedziała: „Mamusiu!” Wiedząc, że już nikt nigdy jej nie odda. I żeby wokół nich wiernie biegały radosne, kochane psy Tepa, Majki i Fenia.

A może zdarzy się cud i w życiu Mileny pojawi się dobry, prawdziwy mąż. A Lenka zyska brata lub siostrzyczkę. Przecież tak się czasem dzieje, prawda?

I aby już nikt, nigdy nie powiedział im nawet jednego złego słowa.