Wzruszająca rozmowa przy kuchennym stole: Valeria ma dość skąpstwa Ivana, życia w mieszkaniu teściowej, odkładania na nieokreśloną przyszłość i codziennej walki o każdą złotówkę – po piętnastu latach małżeństwa postanawia odejść, by wreszcie zacząć naprawdę żyć, kupować dzieciom nowe ubrania, wynająć własne mieszkanie i przestać oszczędzać nawet na papierze toaletowym.

Weronika zmywała naczynia w kuchni, kiedy wszedł do niej Jan. Wcześniej zgasił światło.

Jeszcze jest całkiem jasno. Nie trzeba marnować prądu burknął ponuro.

Chciałam pralkę nastawić powiedziała spokojnie Weronika.

Nastawisz w nocy odparł sucho Jan. Wtedy prąd jest tańszy. I nie lej tak mocnym strumieniem, bo zużywasz za dużo wody. Bardzo dużo. Tak nie można, nie rozumiesz, że tak po prostu spuszczasz w kanalizację nasze pieniądze?

Zmniejszył strumień wody, a Weronika, patrząc zrezygnowana na męża, zakręciła kran, wytarła ręce i usiadła przy stole.

Jan, czy ty sam siebie kiedyś z boku widziałeś? zapytała cicho.

Ja codziennie się oceniam odburknął Jan.

I co o sobie myślisz? spytała Weronika.

Jako człowiek? dopytał Jan.

Jako mąż i ojciec.

Mąż jak każdy, ojciec też raczej normalny. Ani dobry, ani zły. Po prostu zwyczajny. O co ci chodzi?

Chcesz powiedzieć, że wszyscy mężowie i ojcowie są tacy jak ty? zapytała Weronika.

O co ci chodzi? Chcesz się pokłócić? rzucił Jan.

Weronika wiedziała, że nie ma odwrotu i warto ciągnąć tę rozmowę dalej aż Jan w końcu zrozumie, jak uciążliwe jest z nim życie.

Wiesz, Jan, czemu do tej pory ode mnie nie odszedłeś? zapytała.

A czemu miałbym odchodzić? odpowiedział pytaniem i uśmiechnął się krzywo.

Choćby dlatego, że mnie nie kochasz odpowiedziała Weronika. I dzieci też nie.

Jan otworzył usta, żeby jej przerwać, ale córka mówiła dalej.

Nie zaprzeczaj, dobrze wiesz, że tak jest. W ogóle nikogo nie kochasz. Nie będę się z tobą o to kłócić, bo szkoda mi czasu. Chcę powiedzieć coś innego dlaczego wciąż z nami jesteś.

No to czemu? spytał Jan.

Ze skąpstwa odpowiedziała Weronika. Z czystej chciwości. Bo dla ciebie rozstanie to ogromna strata finansowa. Ile my już razem jesteśmy? Piętnaście lat? I co osiągnęliśmy przez te lata? Mam na myśli coś więcej niż tylko nasz ślub i dzieci.

Przecież całe życie przed nami mruknął Jan.

Nie całe, Jan odpowiedziała spokojnie Weronika. Została reszta. Przez te wszystkie lata, ani razu nie pojechaliśmy nad polskie morze. Ani razu! Nawet nie wspominam o zagranicznych wakacjach, bo nie byłam nawet na Mazurach, w górach czy na Mazowszu. Zawsze spędzamy urlop w mieście. Nawet na grzyby nie jeździmy, bo uważasz, że to za drogie.

Oszczędzamy na przyszłość odpowiedział Jan.

„Oszczędzamy”? Raczej ty oszczędzasz.

Robię to dla was powiedział Jan.

Dla nas? Naprawdę? Przez piętnaście lat to niby dla mnie i dzieci zbierasz nasze pensje na jedno konto? zapytała Weronika.

A dla kogo innego? Wiesz, ile już pieniędzy mamy dzięki mojemu oszczędzaniu? odburknął Jan.

My mamy coś na koncie? Raczej ty masz. Ale może się mylę. Sprawdźmy: daj mi trochę pieniędzy, kupię sobie i dzieciom nowe ubrania. Bo noszę to samo od ślubu, a dzieci zadowalają się rzeczami po starszych kuzynach. Wiesz co? Nawet przeprowadzę się do własnego mieszkania, bo mam już dosyć mieszkania z twoją mamą.

Mama dała nam dwie osobne pokoje, nie masz prawa narzekać. A ciuchy po kuzynach są jak nowe odpowiedział Jan.

A dla mnie? Po czyich ciuchach chodzę? Po żonie twojego brata? zapytała Weronika.

A dla kogo masz się stroić? To śmieszne. Masz już trzydzieści pięć lat, masz dwójkę dzieci! Nie o ubraniach powinnaś myśleć.

A o czym? zapytała Weronika.

O sensie życia odpowiedział Jan. O duchowym rozwoju. Są sprawy ważniejsze niż ubrania, mieszkanie, rzeczy.

Rozumiem mruknęła Weronika. Dlatego cała kasa jest na twoim koncie i nic nam nie dajesz. Dla naszego szczęścia. Żebym się rozwijała duchowo, tak?

Bo wam nie można ufać. Od razu wszystko wydacie. A jak coś się stanie? Z czego wtedy będziemy żyć? Pomyślałaś? wykrzyczał Jan.

Z czego będziemy żyć, jak się coś stanie? powtórzyła Weronika. Powiedz mi, Janie, a kiedy w ogóle zaczniemy żyć? Bo mam wrażenie, że już teraz żyjemy dokładnie tak, jakby to „coś” już się wydarzyło.

Jan milczał, patrząc gniewnym wzrokiem na żonę.

Oszczędzasz nawet na mydle, papierze toaletowym i serwetkach, mydło i krem do rąk przynosisz robiąc zaopatrzenie z pracy.

Grosz do grosza uciął Jan. Wszystko zaczyna się od drobiazgów. Wydawać na drogie mydła, kremy albo papier toaletowy to głupota.

To może określ, ile jeszcze mamy tak żyć? Dziesięć lat? Piętnaście? Dwadzieścia? Ile potrzeba, żebyśmy mogli poczuć, że żyjemy normalnie? Kiedy doczekam się dobrej rolki papieru? Mam trzydzieści pięć lat, a końca nie widać, prawda?

Jan milczał.

Zgaduje. Czterdzieści? To już? To wtedy zaczniemy żyć naprawdę?

Jan milczał.

Rozumiem. Pięćdziesiąt, tak? Może wtedy? Kiedy już wystarczająco dużo odłożysz, to pozwolisz mi wydać na siebie i dzieci?

Cisza.

Za wcześnie. Masz rację. W tym wieku jeszcze coś się może wydarzyć, a my zostaniemy z niczym, bo wydaliśmy na coś luksusowego. A może w sześćdziesiątce? Może w końcu wtedy? Nabijemy konta, będziesz szczęśliwy i wreszcie poczujemy się wolni?

Jan nie odzywał się.

Wiesz, Jan dodała Weronika z niepokojem a co, jeśli nie doczekamy tych sześćdziesięciu lat? Przecież przy tej twojej „oszczędności” jemy byle co, takie jedzenie, które można ładować bez opamiętania. My jemy tanio, ale byle jak. Nie sądzisz, że to się odbije na zdrowiu? Ale to nie jest najważniejsze. Najgorsze jest to, że nie mamy radości z życia. Ciągle jesteśmy smutni. I z takim nastrojem długo nie pociągniemy.

A jeśli wyprowadzimy się od mojej mamy i zaczniemy dobrze jeść, nie będziemy mieć z czego odkładać oponował Jan.

Tym bardziej odchodzę powiedziała spokojnie Weronika. Mam dość życia zyskami. Nie chcę już więcej odkładać. Ty lubisz to zbieractwo, ja nie.

Jak ty sobie poradzisz? Jan nie ukrywał przerażenia.

Poradzę sobie lepiej niż teraz odpowiedziała z uśmiechem. Wynajmę dla siebie i dzieci mieszkanie. Moja pensja jest taka jak twoja. Starczy na najem, na ubrania, na porządną żywność. Najważniejsze nie muszę już słuchać twoich kazań o prądzie, gazie czy wodzie. Będę prała w dzień, nie w nocy. I nie będę przejmować się, jeśli zostawię na chwilę światło w kuchni. I będę kupować najlepszy papier toaletowy i papierowe serwetki. I będę kupować w sklepach to, na co mam ochotę, a nie wyczekiwać do promocji.

Przecież nie zaoszczędzisz nic! Jan był naprawdę przestraszony.

Oczywiście, że nie odparła Weronika. Wydam wszystko, razem z twoimi alimentami na dzieci. Do ostatniego grosza. Będę żyć od pierwszego do pierwszego. A w weekendy będziesz miał dzieci u siebie z mamą, a ja pójdę do teatru, do restauracji czy na wystawę. A latem pojadę nad morze. Jeszcze nie wiem, gdzie dokładnie, ale na pewno gdzieś pojadę. Wystarczy, że się uwolnię.

Janowi aż ściemniało przed oczami. Przeliczył w głowie, ile zostanie mu po alimentach i ile będzie musiał wydawać, kiedy dzieci będą u niego. Ale najbardziej bolały go wyobrażone wydatki Weroniki na podróże nad morze. To jego pieniądze uważał.

Jeszcze jedno. Ten rachunek, na którym tak skrupulatnie zbierałeś przez piętnaście lat, podzielimy powiedziała cicho Weronika.

Jak to podzielimy? nie zrozumiał Jan.

Po połowie odpowiedziała spokojnie Weronika. I te pieniądze też wydam. Wszystko, co uzbierałeś przez piętnaście lat, wydam na życie. Nie zamierzam już dłużej odkładać na życie. Zamierzam zacząć nim żyć.

Jan otworzył usta, ale nie był w stanie nic powiedzieć. Strach kompletnie go sparaliżował.

Wiesz, o czym marzę, Janie? spytała jeszcze Weronika. Żeby na końcu życia nie zostało mi na koncie ani złotówki. Żebym wiedziała, że każdą zainwestowałam w siebie i swoje życie.

Po dwóch miesiącach Jan i Weronika rozstali się.

Czasem najlepszą inwestycją nie jest trzymanie pieniędzy na koncie, tylko umiejętność żyć pełnią życia tu i teraz.