Sergiusz kupił najpiękniejszy bukiet kwiatów i ruszył na randkę. W doskonałym humorze czekał przy fontannie, trzymając kwiaty w rękach. Nigdzie nie było widać Lesi. Rozejrzał się i wybrał jej numer. Nikt nie odebrał. – Może się spóźnia – pomyślał i zadzwonił ponownie. Tym razem Lesia odebrała. – Już jestem na miejscu, gdzie jesteś? – zapytał od razu Sergiusz. – Między nami wszystko skończone! – powiedziała nagle Lesia. – Co? Dlaczego? – oniemiał Sergiusz. – To przez twój bukiet! – odpowiedziała niespodziewanie dziewczyna. – A co z nim nie tak? – zdziwił się chłopak, zupełnie nie rozumiejąc, o co chodzi

Szymon kupił najpiękniejszy bukiet kwiatów i wyruszył na randkę. W doskonałym nastroju stał przy fontannie, ściskając w dłoni bukiet. Jagny nigdzie nie było. Rozejrzał się i wykręcił jej numer. Nie odebrała. Może się spóźnia pomyślał i jeszcze raz zadzwonił. Tym razem Jagna odebrała. Jestem już w miejscu spotkania, gdzie jesteś? zapytał od razu Szymon. Między nami koniec powiedziała nagle Jagna. Co? Dlaczego? Szymon zamarł. Przez ten twój bukiet! zdziwiła chłopaka odpowiedź. Co jest nie tak z bukietem? zapytał zdezorientowany.

Szymon od dłuższej już chwili krążył po kwiaciarni. Bordowe róże, żółte tulipany, białe lilie, kwiaty w doniczkach i wazonach, zebrane w przepiękne, starannie przystrojone bukiety na każdą okazję. Ale Szymon czuł się zagubiony.

Pamiętał, że rozmawiał z Jagną o kwiatach, ale ciężko było mu sobie przypomnieć szczegóły.

Zdecydowanie mówiła, że niektórych nie znosi, a inne wręcz uwielbia i mogłaby na nie patrzeć godzinami.

Ale to było przy pierwszym spotkaniu, rozmów wtedy było mnóstwo, emocji niemało nowa znajomość, kieliszek wina w kawiarni i urok Jagny.

Zwykle był rozmowny, a wtedy tylko przytakiwał i patrzył na piękną dziewczynę: gładkie, proste włosy, delikatny łuk szyi, dołeczki w policzkach. Może to była miłość?

I czy naprawdę tak ważne, co wtedy mówiła Wieczór był cudowny.

Teraz jednak, ile by nie próbował, nie mógł sobie przypomnieć jej preferencji.

Proszę zobaczyć, jakie mamy gerbery! Takich pan nigdzie nie znajdzie! To rzadki gatunek, poza sezonem zachwalała ekspedientka.

Czas gonił, musiał podjąć decyzję.

W tej samej chwili zadzwoniła mama. Ostatnio dzwoniła wyjątkowo często.

No i co, Szymon, zdecydowałeś? Może przyjedziesz na weekend? dopytywała.

Nie, mamo, mam sprawy…

Babcia bardzo na ciebie czeka, wypatruje za oknem, dopytuje

Przepraszam, mamo, naprawdę mam dużo obowiązków

Szybko się pożegnał.

Mama prosiła, by przyjechał do rodzinnej wsi, gdzie mieszkała z babcią. To nie pierwszy już raz, Szymona zaczynało drażnić.

Co z babcią? Od dawna schorowana Nie można przecież rzucić wszystkiego, ma się swoje sprawy!

A sprawy och!

Dotyczyły właśnie nowej znajomości. Szymon marzył, starał się i robił wszystko, by się udało.

Jeśli dzisiejsza randka pójdzie dobrze, może jutro zaprosi Jagnę za miasto.

Szymon już wiedział dokąd niedaleko, w pięknym gospodarstwie agroturystycznym.

Zresztą mama dawno marzyła, by Szymon ułożył sobie życie. Teraz miał się tym zająć.

Gdyby tylko pamiętał, jakie kwiaty lubi Jagna! Co za pamięć

W ogóle te damskie upodobania były dla niego nieco obojętne czy to naprawdę takie ważne?

Sprzedawczyni już zrezygnowana, tylko obserwowała Szymona.

„Wydaje mi się, że Jagna coś mówiła o kolcach róż… Może lepiej ich unikać!” pomyślał.

Wybrał więc bukiet okazałych gerberów w różowo-białych odcieniach. To przecież tylko gest, nie cała deklaracja miłości. Musiał wracać do pracy przerwa się kończyła.

Umówili się przy nowej miejskiej fontannie. Szymon się spóźniał, szefowa niespodziewanie zatrzymała go dłużej. Wyglądało na to, że szykuje się awans.

Uprzedził Jagnę i wyciszył telefon. W trakcie zebrania dzwoniła mama, lecz nie odebrał.

Potem pędził na spotkanie, z bukietem gerberów w ręku, pełen dobrego humoru.

Jagna nie przyszła. Rozejrzał się, przeszedł się po placu i zadzwonił. Nic.

Usiadł na ławce. Może i ona się spóźnia?

Przyszło mu do głowy, że wciąż nie oddzwonił do mamy. Ale nie wybrał numeru może Jagna zaraz zadzwoni. Mijało dziesięć minut, sam wykręcił numer.

Tym razem odebrała.

Jagna, gdzie jesteś? Już na ciebie czekam.

Wiem. Widzę cię z kawiarni naprzeciwko, z drugiego piętra.

Naprawdę? Szymon intensywnie wyglądał w okna, lecz nie zauważył jej. Może zejdziesz? Albo

Spóźniłeś się… przerwała mu.

Przepraszam, Jagno. Dzwoniłem, utknąłem w pracy, szefowa mnie zatrzymała.

I jeszcze te kwiaty!

Co z nimi? nie zrozumiał Szymon.

Nawet nie pamiętasz, jakie lubię!

Jagnę, ich po prostu nie było!

Róż? Przecież mówiłam ci tyle razy, że uwielbiam róże. Są wszędzie! A ty

Poprawię się… Już idę do ciebie i znajdę cię.

Szymon wszedł do kawiarni. Jagna siedziała na końcu sali, odwrócona do okna.

Podeszedł nieśmiało i, nie śmiąc podarować już bukietu, położył go na stole. Jagna nawet nie zerknęła.

Zawsze był wygadany, użył więc całej swej urody i przebiegłości, by załagodzić sytuację.

Wydawało mu się, że się udało Jagna zaczęła się łagodnie uśmiechać.

Wypili razem kawę i ruszyli w kierunku wyjścia. Jagna nawet nie spojrzała na bukiet.

Zapomnieli państwo kwiatów! dogoniła ich młoda kelnerka.

Proszę, to dla pani! rzucił Szymon z uśmiechem.

Ojej, dziękuję! była wyraźnie zadowolona.

A Jagna znowu posmutniała.

Jagno, zaraz kupię ci piękny bukiet róż!

Dziękuję powiedziała chłodno Dziś już wystarczy tych kwiatów.

Zeszli razem po schodach. Szymon szedł za urażoną Jagną. I znów zadzwoniła mama.

Przepraszam, znowu nie w porę?

Jagna nie słyszała.

Nie, mamo, w sam raz. Przyjadę. Jutro przyjadę.

Tego wieczoru rozeszli się bez żalu. Szymon już wiedział więcej się nie spotkają.

Nazajutrz prowadził auto przez rozległe pola dobrze znanej okolicy.

Tam, aż po horyzont paleta barw, żywioł życia, szum wiatru i zapach lata.

Szymon zatrzymał się i wszedł w kwietny ocean.

Jak uważny florysta, wybierał z kwietnej łąki kwiaty, które najbardziej mu się podobały.

Wiedział, że tym razem, dokądkolwiek jedzie, uda mu się sprawić komuś radość, tu nie może się pomylić.

Przekraczając próg rodzinnego domu, bukiet podzielił na dwie części.

Mama rzuciła mu się na szyję, całując w oba policzki, a babci…

Babci pomogli się podnieść. Chwiejną dłonią odebrała kwiaty, dotykając ich z namaszczeniem oczy już słabo widziały.

Jak dawno nikt jej nie wręczał kwiatów!

Delikatnie wtuliła twarz w bukiet i z całych sił, młodym jeszcze duchem, wdychała ten zapomniany zapach pól, który przywołał wspomnienia młodości.

To nie były tylko wspomnienia, to było prawdziwe poczucie szczęścia oczekiwanie nowego, lepszego dnia, radość istnienia.

Życie trwa, bo trwa w nim miłość i pamięć, przekazywane dalej.

Szymon usiadł przy babci i położył głowę na jej kolanach. Ona głaskała go, ostrożnie, by nie zgnieść bukietu

Szymon pomyślał wtedy, że na pewno spotka kiedyś dziewczynę podobną do tych dwóch bliskich sercu kobiet. I będą się kochać, tak jak kochali się jego dziadkowie, jak jego rodzice. Najważniejsze dostrzec to i docenić w porę.

Babcia długo nie chciała oddać kwiatów mamie.

Zaczekaj Najpierw nalej wody, tylko ze studni weź szeroką wazę postaw tu żebym mogła patrzeć

Wnuk podarował kwiaty.

Kwiaty, które można znaleźć na każdej łące… ale te były wyjątkowe: to wnuk je przyniósł. I to jest najważniejsze nie bukiet, a pamięć i serce, które za nim stoją.