Jak ona mogła?! Nawet nie zapytała! Nie poradziła się! Trzeba mieć tupet: włazić do cudzego mieszkania i rządzić się jak u siebie! Zero szacunku! Boże, za co ja to mam? Całe życie się z nią użerałam, a to jej wdzięczność! Ona mnie za człowieka nie uważa! – Nina otarła łzy. – Przeszkadza jej moje życie! Niech na swoje spojrzy! Siedzi w tej swojej kawalerce i myśli, że złapała Pana Boga za nogi. Ani porządnego męża, ani normalnej pracy: jakaś zdalna. Z czego ona żyje? A jeszcze mnie poucza! Ja już dawno zapomniałam o tym, nad czym ona dopiero zaczyna się zastanawiać! Ta myśl poderwała Ninę z fotela. Kobieta poszła do kuchni, nastawiła czajnik, podeszła do okna. Patrząc na panorama świątecznej, jarzącej się światłami Warszawy, znów się rozpłakała: „Wszyscy ludzie jak ludzie – przygotowują się do Sylwestra, a ja… Żadnego święta. Sama jak palec…”. Czajnik zagwizdał. Nina, pogrążona w wspomnieniach, nawet tego nie zauważyła… Miała dwadzieścia lat, gdy mama, mając 45, urodziła drugie dziecko. Dziewczyna była zdziwiona: po co mamie taki kłopot? – Nie chcę, żebyś została całkiem sama – wytłumaczyła mama – to cudownie mieć siostrę. Zrozumiesz kiedyś. – Ja już rozumiem – odpowiedziała wtedy obojętnie Nina – ale pamiętaj: nie będę się nią zajmować. Mam własne życie. – Nie masz już teraz własnego życia – mama się uśmiechnęła. Słowa okazały się prorocze. Malutka miała trzy lata, gdy mamy już zabrakło… Ojciec odszedł jeszcze wcześniej. Cała opieka nad siostrą spadła na Ninę, która w zasadzie stała się dla Natalii matką. Dziewczynka do dziesiątego roku życia nazywała ją „mamą”. Nina nigdy nie wyszła za mąż. Siostra nie była powodem: po prostu nie spotkała tego jedynego, który by ją oczarował. Zresztą, nie miała gdzie go spotkać – dom, praca, siostra, dom, praca, siostra… Po śmierci rodziców musiała szybko dorosnąć. Całe życie poświęciła Natalii: wychowała ją, wykształciła, zadbała o wszystko. Teraz Natalia jest już dorosła, mieszka sama. Zaręczyła się. Często bywa u Niny – są bardzo blisko, choć dzieli je różnica wieku i zupełnie inne charaktery oraz poglądy na życie. Nina jest bardzo oszczędna. Jej mieszkanie zmieniło się w skład rzeczy, których od lat nikt nie używa. Można tam znaleźć stary szlafrok sprzed dekady albo rachunki za czynsz z początku wieku. W kuchni same popękane kubki, wyszczerbione garnki i patelnie bez rączek. Nie używa ich, ale wyrzucić żal – „może się kiedyś przydadzą?”. A remontu nie robiła od lat i to nie ze względu na pieniądze – tapety przecież „jeszcze dobre”. Nawyk oszczędzania na sobie i swoim komforcie w imię siostry zrobił swoje. Natalia jest zupełnie inna: wesoła, energiczna, u niej minimum rzeczy – żadnych „magazynów”, tylko naprawdę potrzebne. Ma zasadę: „Jeśli czegoś nie użyłam przez rok – pozbywam się tego!”. Dlatego w jej mieszkaniu jest jasno, przestronnie, lekko się oddycha. Ile razy proponowała Ninie: – Zróbmy u ciebie remont. Przy okazji wyrzucimy nadmiar rzeczy, bo już niedługo dla ciebie miejsca nie będzie. – Niczego nie wyrzucam i nic nie chcę zmieniać – odpowiadała Nina – i żadnego remontu nie potrzebuję. – Jak to nie? Spójrz na swój przedpokój! Tym tapetom minął już chyba wiek! Przez to wszystko zżera cię energia! Łatwo można się rozchorować – przekonywała Natalia. Ale Nina zawsze była nieugięta. Wtedy Natalia postanowiła zrobić remont sama! Niech siostra zobaczy różnicę. Na niespodziankę wybrała przedpokój – tam najmniej mebli i rzeczy. Na tydzień przed Sylwestrem, gdy Nina była na 24-godzinnym dyżurze, Natalia z narzeczonym weszli do mieszkania (oboje miały klucze) i zmienili tapety: ciemny, fakturowany wzór zamienił się w pistacjową z złotym rysunkiem. Ustawili wszystko na miejscu i wyszli. Nina wróciła i od razu wybiegła z mieszkania – myślała, że pomyliła drzwi. Numer się zgadza… Weszła ponownie. Zrozumiała wszystko. Natalii się udało! Jak ona śmiała?! Wykręciła numer siostry, zbeształa ją i rzuciła słuchawką. Pół godziny później Natalia przyszła sama. – Kto cię prosił!? – przywitała siostrę Nina. – Ninka, chciałam ci zrobić niespodziankę. Sama zobacz, jak ładnie, jasno i przestronnie – tłumaczyła się Natalia. – Nie rządź się w moim domu! – Nina nie mogła się uspokoić. Obraźliwe słowa posypały się na Natalię. W końcu nie wytrzymała: – Dość. Żyj w swoim bałaganie, jak chcesz. Mojej nogi tu już nie będzie! – Co, prawda w oczy kole? Uciekasz? – Żal mi ciebie – odpowiedziała cicho Natalia i wyszła… Nie dzwoni od tygodnia. Nigdy jeszcze siostry tak długo się nie kłóciły. A tu jeszcze Sylwester za pasem – czy naprawdę spędzą go osobno? Nina usiadła na stołeczku w przedpokoju. „A przecież naprawdę, zrobiło się przestronniej” – pomyślała, wyobrażając sobie, jak Natalia z Szyskiem kleili tapety, jak się starali, żeby ją zaskoczyć – „I czemu ja się tak zdenerwowałam? W końcu jest lepiej. Jaśniej. I na sercu weselej. Może siostra ma rację?” Nagle zadzwonił telefon… – Ninusia – usłyszała zapłakaną Natalię, – przepraszam. Nie chciałam cię zranić. Chciałam ci sprawić radość… – Nie gniewam się już, dziecko – i Nina rozpłakała się ze wzruszenia – i nie masz mnie za co przepraszać. Tapety są świetne! Po świętach zaczniemy porządki. Jeśli się zgodzisz. – Oczywiście! Z radością! A dziś? W taki dzień… Nie wyobrażam sobie Sylwestra bez ciebie… – Ja też… – To pakuj się – Natalia aż piszczała z radości – u nas już wszystko gotowe: i prawdziwa choinka, i lampki, i świece – dokładnie tak, jak lubisz. I nie martw się: mam już wszystko, nie idź do sklepu. Wierzyłam, że się pogodzimy i wejdziemy w Nowy Rok razem. Szykuj się, Szymek po ciebie przyjedzie. Nina spojrzała znów na rozświetloną Warszawę. Patrzyła i myślała: „Dziękuję ci, mamusiu… Za siostrę…”

Jak ona mogła?! Nawet nie zapytała! Nie poradziła się! Jak można wpaść na taki pomysł: wejść do czyjegoś mieszkania i rządzić się jak u siebie! Zero szacunku! Boże, za co mi to? Całe życie się nią zajmowałam i tak mi dziękuje! Ona po prostu nie traktuje mnie poważnie Nina otarła łzy z policzka. Jej zdaniem moje życie jest nie takie, jak powinno! A niech spojrzy na swoje! Tkwi w tej swojej kawalerce i wydaje się jej, że złapała szczęście za nogi. Męża porządnego nie ma, pracy normalnej też nie, tylko coś zdalnie robi. Z czego ona żyje, ja się pytam? A jeszcze wytyka mi błędy, poucza mnie! Ja już dawno zapomniałam rzeczy, o których ona dopiero zaczyna myśleć!

To ostatnie zdanie podniosło Ninę z fotela. Poszła do kuchni, nastawiła czajnik i podeszła do okna.

Spojrzała na Kraków oświetlony kolorowymi światełkami na święta i znowu się rozpłakała:
Wszyscy ludzie jak ludzie, szykują się na Sylwestra, a u mnie nawet odrobiny świątecznego nastroju… Sama jak palec

Czajnik zaczął gwizdać, a Nina tak się zamyśliła, że nawet tego nie słyszała

Miała dwadzieścia lat, kiedy mama, w wieku czterdziestu pięciu lat, urodziła drugie dziecko.

To ją nieźle zdziwiło po co mamie takie zamieszanie?

Nie chcę, żebyś została zupełnie sama tłumaczyła wtedy mama. Pomyśl, jak fajnie mieć siostrę. Jeszcze zrozumiesz. Kiedyś.

Teraz już rozumiem odparła wtedy bez entuzjazmu Nina ale nie licz, że będę się nią zajmować. Mam swoje życie.

Nie masz już swojego życia uśmiechnęła się mama.

Jakby przewidziała przyszłość. Miałała rację mama zmarła, gdy mała miała zaledwie trzy lata Tata odszedł jeszcze wcześniej.

Cała odpowiedzialność za młodszą siostrę Marcelinę spadła na Ninę, która prawie została jej matką. Przez wiele lat Marcelina naprawdę mówiła do niej mamo.

Nina nie wyszła za mąż. Nie dlatego, że musiała zajmować się siostrą po prostu nikt szczególny się nie pojawił, nikt nie skruszył jej serca. Zresztą, ona nigdzie nie chodziła, nie szukała zabawy dom, praca, siostra, dom, praca, siostra

Straciwszy rodziców, bardzo szybko musiała dorosnąć. Poświęciła wszystko, by Marcelinę wychować i wykształcić.

Teraz Marcelina jest już dorosła, mieszka sama, planuje ślub.

Często wpada do Niny są sobie bardzo bliskie, choć dzieli je spora różnica wieku i mają zupełnie inne charaktery.

Nina na przykład jest bardzo oszczędna i trzyma wszystko na wszelki wypadek. Jej mieszkanie powoli zamieniło się w skład rzeczy: gdzieś w szafie leży szlafrok sprzed dziesięciu lat, gdy była o wiele szczuplejsza, rachunki za czynsz z lat dziewięćdziesiątych, wszystko skrzętnie przechowywane.

Na kuchennych półkach stoją obtłuczone kubki, rondle z odpryskiem, patelnie bez rączki. Nina już dawno ich nie używa, ale wyrzucić żal może się jeszcze przydadzą?

Remontu, nawet malowania ścian, nie robiła od lat. Wcale nie przez brak pieniędzy po prostu tapeta jeszcze się trzyma.

Przywykła do oszczędzania na sobie, żeby Marcelina niczego nie musiała sobie odmawiać.

Marcelina jest zupełnie inna: wesoła, pełna energii, ciągle w ruchu. U niej w mieszkaniu porządek, zero gratów, tylko to, co naprawdę potrzebne.

Wyznaje zasadę: Jeśli czegoś przez rok nie dotknęłam, wyrzucam!.

Dlatego u Marceliny jest jasno i przestronnie i od razu oddycha się lepiej.

Tyle razy proponowała Ninie:
Zróbmy remont u ciebie. Przy okazji przejrzymy rzeczy, bo zaraz sama się tu nie zmieścisz.

Nic nie chcę wyrzucać ani zmieniać, upierała się Nina i żadnego remontu nie potrzebuję.

Jak to nie potrzebujesz? Popatrz na swój przedpokój! Te tapety pamiętają czasy Gierka! Wchodzisz i od razu chce się uciekać. A to wszystko ci energię zabiera, nawet nie wiesz jak bardzo! Łatwo cię może przez to coś dopaść przekonywała Marcelina.

Ale Nina za każdym razem była nieugięta.

W końcu Marcelina postanowiła zrobić jej niespodziankę! Może jak zobaczy różnicę, to zrozumie, o czym mówi.

Wybrała przedpokój, bo było tam najmniej mebli i rzeczy.

Tydzień przed Sylwestrem, kiedy Nina miała dyżur nocny w szpitalu (pracowała zmianowo), Marcelina ze swoim narzeczonym, Wojtkiem, przyszli do jej mieszkania (obie miały klucze do siebie) i położyli nowe tapety: z brzydkiego szaro-beżu zrobiło się jasno, jasnozielone ściany z delikatnym złotem.

Potem wszystko poukładali na swoje miejsce nie tknęli rzeczy Niny, bo bała się, że się obrazi i stamtąd wyszli.

Nina, niczego nie podejrzewając, wróciła, zajrzała i wyszła, myśląc, że pomyliła drzwi.

Spojrzała na numer mieszkania.

Wszystko się zgadzało

Weszła jeszcze raz.

I dotarło do niej, o co chodzi.

To Marcelina!

Jak ona mogła?!

Od razu do niej zadzwoniła, wygarnęła, co myśli i rzuciła słuchawką.

Po pół godzinie Marcelina już stała w drzwiach.

Kto cię o to prosił?! naskoczyła Nina.

Ninka, ja chciałam ci zrobić niespodziankę. Zobacz, jak ładnie wyszło: czysto, jasno, przestronnie! tłumaczyła się Marcelina.

Nawet mi się nie waż szarogęsić w moim domu! Nina nie mogła się uspokoić.

Raniące słowa sypały się na Marcelinę jak grad.

W końcu nie wytrzymała:

Dość. Mieszkaj w tym bałaganie, jak chcesz. Ja już tu nie przyjdę!

Tak, prawda zabolała?! Uciekasz?

Szkoda mi cię szepnęła Marcelina i wyszła

Nie dzwoniła przez cały tydzień. Nigdy wcześniej nie pokłóciły się na tak długo. A zaraz był Sylwester. Czy naprawdę miały go spędzić osobno?

Nina wyszła na przedpokój i przysiadła na stołeczku.

A w sumie jest jaśniej, przestronniej pomyślała, wyobraziła sobie, jak Marcelina z Wojtkiem kleją te tapety, żeby ją zaskoczyć, jak się starali, żeby nie było nawet jednej fałdy. I w sumie po co się tak uniosłam? Dużo lepiej niż było. I na sercu jakoś lżej… Może Marcelina ma rację?

Nagle zadzwonił telefon

Ninka… Nina usłyszała, że Marcelina płacze przepraszam cię. Nie chciałam cię zranić. Chciałam, żeby ci było milej

Daj spokój, moja kochana, nie gniewam się już wcale Nina też zaczęła pochlipywać nie masz nawet za co mnie przepraszać! Miałaś rację tapety są cudowne! Po Nowym Roku zaczniemy razem porządki. Jeśli tylko masz ochotę.

Oczywiście, że mam! Z przyjemnością pomogę. A może jeszcze dzisiaj? Taki dzień… Nie wyobrażam sobie Sylwestra bez ciebie

Ja też nie

No to pakuj się! radośnie zagadała Marcelina U nas wszystko gotowe: żywa choinka, lampki, świeczki jak lubisz. I nie martw się niczym, ja już prawie wszystko przygotowałam. Bo wiem, jak cię znam, wpadłabyś do sklepów w ostatniej chwili! Do końca wierzyłam, że się pogodzimy i spędzimy Sylwestra razem. Spokojnie się szykuj, Wojtek po ciebie przyjedzie.

Nina jeszcze trochę postała przy oknie. Ale teraz patrzyła na świąteczny Kraków zupełnie innym wzrokiem.

Patrzyła i myślała: Dziękuję ci, mamo… za MarcelinęObróciła się powoli, rzuciła okiem na lśniący, odmieniony przedpokój. Uśmiechnęła się pod nosem i ruszyła do sypialni. Z szafy, z samej góry, wyjęła torebkę, o której niemal zapomniała prezent dla Marceliny, schowany wiele miesięcy temu. Przez chwilę obracała ją w dłoniach, rozmyślając, jak niewiele trzeba, by świat nabrał barw czasem wystarczy odrobina światła albo czyjeś ciepłe słowo.

Kiedy w końcu usłyszała dzwonek do drzwi, serce jej zabiło szybciej. Całą złość, urazę i smutek zostawiła za sobą, a na twarzy pojawił się szczery, dziecięcy uśmiech. Uścisk, którym przywitała Marcelinę, był silniejszy niż kiedykolwiek jakby obie rozumiały, że ze wszystkich rzeczy w tym świecie tylko miłość potrafi naprawdę zrobić porządek w życiu.

Wspólnie wyszły w chłodną grudniową noc, śmiejąc się i rozmawiając jak dawniej, niespiesznie idąc przez miasto pełne rozświetlonych okien i świątecznych dekoracji. Tej nocy Nina poczuła, że jej serce, choć przez tyle lat schowane pod warstwą ostrożności i codziennych trosk, znowu bije pełnią życia. A śmiech Marceliny niósł się po krakowskich uliczkach razem z dźwiękiem sylwestrowych fajerwerków obietnicą nowych początków i prawdziwego szczęścia.