Skradzione szczęście Anna pracowała w swoim ogródku – tej wiosny przyszła ona wyjątkowo wcześnie, choć to dopiero koniec marca, śnieg już całkiem stopniał. Wiedziała, że zima jeszcze się przypomni, ale póki co słońce tak mocno przygrzewało, że aż wyszła na dwór – chciała podprostować powalony płot, naprawić drewutnię. Może powinna kupić kilka kur, prosiaka, a nawet pieska i kotka. – Starczy już tych marzeń – uśmiechnęła się do siebie Anna. Chciała już od razu przekopać ogródek, poczuć zapach ziemi jak w dzieciństwie, zdjąć buty i pobiec boso po świeżo wzruszonej ziemi, miękkiej i ciepłej jak puch. – Jeszcze pożyjemy… – rzuciła do nieznanej siły Anna. – Dzień dobry! Anna aż podskoczyła – przy furtce stała dziewczyna, nastolatka, dziecko niemal, w szarym płaszczyku z lokalnego technikum, lichych butach, cienkich rajstopach – nie na tę pogodę – pomyślała Anna. – Dzień dobry – odezwała się sucho Anna. – Przepraszam, czy mogłabym skorzystać u pani z toalety? – Oczywiście, idź prosto, potem za róg. Anna przyglądała się biegnącej dziewczynie. – Dziękuję, uratowała mi pani życie. Szukam mieszkania, nie wynajmuje pani może pokoju? – Nie myślałam o tym, a na co ci to? – Nie chcę mieszkać w bursie, tam piją, palą, chłopaki się szwendają… – I ile masz na to pieniędzy? – Pięć złotych… więcej nie mam. – Chodź do domu, no chodź już. – Mogę jeszcze do toalety? – Biegnij. – Jak masz na imię? – zapytała Anna, prowadząc dziewczynę do środka. – Ola – pisnęła cicho jak myszka. – No więc, Ola, po co tak naprawdę przyszłaś? – Ja… ja szukam pokoju… – Nie kłam, Olu… po co przyszłaś naprawdę? – Przepraszam… mogę jeszcze do toalety? – Co się z tobą dzieje, dziewczyno? – Nie wiem, nie mam już siły wytrzymać – odparła zapłakana Ola. – No to biegnij… Anna poszła za nią. – Za potrzebą biegasz, czy co? – Tak, ale… boli wszystko tam… – Zobaczymy, a na razie mów, po co przyszłaś. Dziewczyna zebrała się w sobie, milczała. – No? Słucham, jeśli przyszłaś ukraść to nie mam nic cennego. Kto cię przysłał? – Nikt, sama przyszłam. Czy pani jest Anna Pawłowa Samojłowa? – Ja? To znaczy… tak… – A pani mnie nie poznaje… mamo? To ja, Ola… twoja córka. Anna siedziała wyprostowana, na jej stwardniałej od wiatru i chłodu twarzy nie drgnął nawet jeden mięsień. – Olu… – wyszeptała – córeczko… – Tak, tak, mamusiu… To ja! W domu dziecka nie chcieli mi dać twojego adresu, mówili – nie wolno, wyobrażasz sobie? Ale udało mi się, nauczycielka, pani Anastazja, pomogła mi, odnalazłyśmy twoje imię i adres… i jestem tu. Po jej policzkach popłynęły łzy. – Olu, Olsieńko… córeczko… – Mamusia, mamusiu! – dziewczynka rzuciła się na szyję kobiety – jak długo cię szukałam, mamuniu. Anna niepewnie objęła płaczącą dziewczynę, jej twarde, zdrewniałe dłonie zacisnęły się na Olinym grubym sweterku… Trwały tak w objęciach, słów już nie trzeba było. Wszystko stało się jasne. Później Anna biegała, rozgrzewała wodę, parzyła koperek, dbała o swoją cudownie odnalezioną córkę. Oluś, ukochana, sens życia. Znów miała powód by żyć – On zesłał, On się zlitował… Ogród, prosiaczek, nowy płaszczyk trzeba zdobyć dla małej, trochę masz na zaskórniaku. Miała już umierać, a tu córeczka… Olsieńka… *** – Mamusiu! – Ooo? – Mamuniu… – No mów, łobuziaro. Ola sięgnęła po bułeczkę upieczoną przez mamę, policzki już miała okrąglejsze; mama ubrała córkę jak laleczkę, a sama aż wypiękniała. – Mamusiuuu… – No co dzisiaj, a? – Mamo, zakochałam się. – Ojej… – Tak. Jest taki dobry. Ma na imię Janek. Bardzo chce cię poznać… – Nie wiem… Ale Anna już wiedziała – skończyły się jej najszczęśliwsze dni. Bóg dał, Bóg zabiera. – Mamusiu, co się stało? – Nic, córeczko, nic… Urosłaś mi, tak szybko… – Jak mogłaś tak pomyśleć, mamusiu? Dla mnie jesteś najważniejsza. Dam ci wnuczki z Jankiem, zobaczysz – kocham cię. Spotkanie z Jankiem się udało, chłopak porządny, pracowity – taki zięć to skarb. Czasy były biedne, niektórzy nie mieli co jeść, inni psy lepiej karmili niż ludzi. Anna, Ola i Janek mieli dobrze, Anna dobrze szyła, po zamknięciu fabryki poszła do spółdzielni, dobrze płacili, Olię ubrała w markowe ciuchy, Janka też wyposażyła. Janek nie próżnował – nowy płot postawił, dom naprawił, stodołę dla prosiaczka zbudował – wszystko błyszczało jak nowe, dom tętnił życiem. Serce Anny roztopiło się, odżyła – chciało się żyć na zapas, za stracone lata… Ale nocami czasem przeszłość wracała. – Mamusiu, boli cię coś? – Nie, dziecinko, śpij spokojnie… – Mogę spać z tobą? – Jasne – Anna przesunęła się do ściany, robiąc miejsce córce. Mała moja, córeczka, serce aż pęka z miłości. Takie to matczyne szczęście, Boże, dziękuję Ci. Wesele się odbyło, młodzi zostali z Anną, ta promieniała jak mak. Nawet w pracy wszyscy zauważyli, że Anna Pawłowa nie przestaje się uśmiechać. – Wnuk albo wnuczka będzie – szepnęła dziewczynom. Anna Pawłowa miała szczęśliwą córkę, wszyscy jej zazdrościli takiej miłości. Urodził się wnuk, Antek – na cześć swojej babci, matki Anny, surowej ale sprawiedliwej babci, jak mówiła radośnie Anna – śliczny, najwspanialszy. Nigdy wcześniej nie nosiła maleństwa na rękach… no, poza Olą, zanim ją straciła. Cały świat to był teraz Antoś. Janek zaczął stawiać nowy dom dla całej rodziny – nie wyobrażali sobie życia bez mamy. Wzięli się do pracy, Janek z braćmi założył firmę budowlaną, sklep otworzyli, żyli spokojnie… Potem kolejna radość – dziewczynka, wnuczka Marinka. Ile to sukienek Anna uszyła wnuczce, jakie stroje na szyła! Dziecięcy śmiech nie milknął w domu. Wszystko było dobrze, tylko coraz częściej piekło Annę pod mostkiem. – Mamo, mamusiu kochana, a czemu nic nie mówiłaś, gdzie cię boli? – Wszystko dobrze, kochana córeczko… *** … Za późno, jesteśmy bezsilni. – Panie doktorze, jak to?! To moja mama… – Przykro mi, proszę przyjąć wyrazy współczucia. *** – Córeczko, Olsieńko… już czas. Przepraszam, długo żyłam. Dawno mnie skreślili, ale ty mnie wtedy ocaliłaś, przyszłaś do mnie… – Mamusiu, nie mów tak. – Olu, muszę ci coś powiedzieć… jestem zmęczona, nie przerywaj. Nie jestem twoją mamą. Przebacz mi… – Mamusiu! Nie waż się nikomu czegoś takiego powiedzieć! Jesteś moją mamą, rozumiesz? Nikogo innego nie mam! Mamusiu! – Tak, córeczko… W szafce jest mój zeszyt, przeczytaj… Wybacz, Olu. Kocham cię, dziecko. – I ja ciebie, mamo… *** – Olu, zjadłabyś coś… – Tak, Janku… Idź już. Ola siedziała w pokoju matki, czytała jej zeszyt – jej życie, Anny. Bez litości, krzywe, szalone, wesołe. Surowa matka, Antonina, ojciec zginął na wojnie. Ania, Anusia, kwiatek Aniuśka. W zakochała się w złodzieju… życie – ryzyko, emocje, młodość. Odeszła z nim… i przepadła na wiele lat. Życie jak sen, a potem nagle starość. Złodziej zginął w więzieniu, nikogo jej nie zostało. Byłoby dziecko, ale podczas ucieczki zmarzła na śniegu, młodość, głupota. Wszystko straciła, kobiecość też… Nie miała nic, tylko dom odziedziczony po matce, tam się zaszyła, trochę odżyła. Lekarze kazali czekać, modliła się – aż wreszcie Bóg zesłał niespodziewaną radość. Chciała choć przez chwilę być mamą, zobaczyć, jak to jest. Ola, córeczka, światło życia. Nie wiedziała, że tak długo pożyje. Szczęście, jak innych ludzi. Córa jest, dusza jest, choroba minęła… Bała się, żeby Ola nie poznała prawdy – że nie jest jej matką, tylko przypadkową Anią, może pomylili się w papierach… A potem przestała się bać, zaczęła żyć zwyczajnym, ludzkim życiem. Uwierzyła, że na to zasługuje. Wybacz mi, córeczko, wybacz, że ukradłam cię twojej prawdziwej mamie. Takie jest moje, ukradzione szczęście… – Mamusiu, – płakała Ola – mamusiu moja ukochana… mam nadzieję, że mnie słyszysz. Wiedziałam, prawie od razu. Gdy do ciebie trafiłam, powiedzieli mi, że dane były nieprawdziwe. Prawdziwa matka, Anna Iwanowna, znalazłam ją z ciekawości – sama się mnie wyrzekła, wyszła za mąż, byłam dla niej przeszkodą… Żyje, ma rodzinę, nie zależało jej na mnie. Bała się spotkań ze mną, bała się plotek… Dawała pieniądze… Odeszłam, wtedy ciężko zachorowałam. Pamiętasz, mamusiu, gorączkę? Wtedy dziękowałam Bogu, że mnie do ciebie przysłał. Szukałam cię latami. Ty jesteś moją mamą. Dobrze, że się wtedy pomylili, a może to nie pomyłka – tam na górze wiedzą, kto do kogo powinien trafić. Jak ja mam bez ciebie żyć, mamusiu… – Ola, Oleńko… – Janku, niech wypłacze się, matkę pochowała… *** – Babciu, a czy babcia Ania była dobra? – Bardzo, skarbie. – A ładna była? – Najpiękniejsza, Aniu. – A kto ją tak nazwał? – Nie wiem, może tata, może babcia. – Twój dziadek albo twoja babcia? – Tak, mój dziadek albo moja babcia. – A mnie też nazwałaś po prababci? – Tak, z twoim tatą bardzo kochaliśmy babcię. – Czy ona mnie widzi? – Oczywiście, widzi i zawsze będzie cię wspierać. – Kocham cię, prababciu Aniu, – dziewczynka kładzie wianuszek z mleczy na grób prababci. – I ja ciebie, dziecinko – szumi brzózka – i my cię kochamy, wtóruje wiatr. WOROWANE SZCZĘŚCIE

Obce szczęście

Ania grzebała w swoim ogródku, w tym roku wiosna przyszła szybko. Ledwo marzec się kończy, a już cała zima dawno stopniała. Wiadomo, jeszcze pewnie wrócą przymrozki, ale póki co słonko tak miło grzeje, że aż człowiekowi chce się wyjść na dwór i coś porobić podreperować przekrzywiony płotek, poprawić drewutnię. Myśli Ania, że może by jednak kury jakieś wziąć, prosiaczka też A jeszcze pieska by się przygarnęło, może i kotka. Ale zaraz się uśmiecha do swoich myśli dość, wystarczy już tej krzątaniny, swoje się już nalatała.

Ciągnie ją żeby ziemię już ruszyć, grządki obsiać, jak za dawnych lat porządnie się opalić, poczuć ten swojski zapach ziemi, a może nawet znów pobiegać boso po świeżo przekopanym ogrodzie, zatapiając stopy w ciepłej, miękkiej ziemi. Jeszcze pożyjemy rzuciła sama do siebie półgłosem, nie wiedząc nawet do kogo.

Dobry wieczór! Ania aż się wzdrygnęła. Przy furtce stała dziewczynka, góra piętnaście lat. Ubrana w szary płaszczyk, dobrze znany Ani z pobliskiego technikum tych samych rozdawanych przez szkołę. Na nogach cienkie rajstopy i ledwie trzymające się buty, zupełnie nie na tę pogodę. Ania pomyślała młoda jeszcze, przeziębi się tak, te buciki to żadna ochrona, tylko papierowe podeszwy, szkoda patrzeć.

Dziewczyna stała niepewnie, przebierała zmarzniętymi nogami.

Dobry wieczór rzuciła sucho Ania.

Przepraszam, czy mogłabym skorzystać u pani z toalety?

No proszę, tam prosto, za rogiem.

Ania patrzyła jak dziewczyna biegnie, raczej już dziewczyna niż dziecko, chociaż kto tam wie.

Dziękuję, uratowała mnie pani wróciła po chwili. Szukam pokoju na wynajem nie wie pani, czy by się coś znalazło?

Nie zamierzałam nikomu nic wynajmować, po co ci pokój?

Wie pani, nie chcę mieszkać w akademiku Tam piją, palą, chłopaki się kręcą.

Tak? A ile byś zapłaciła?

Dwieście złotych więcej nie mam.

Wchodź już do domu, chodź.

Oj, przepraszam, mogę jeszcze raz do toalety?

Idź, idź.

Jak masz na imię? spytała Ania wprowadzając ją do środka.

Zosia pisnęła cieniutko.

No dobrze, Zosiu, ale powiedz z jakiego powodu tu przyszłaś?

Ja… ja naprawdę szukam pokoju…

Nie zmyślaj. Słuchaj, po co przyszłaś, powiedz prosto.

Oj, przepraszam, mogę jeszcze do łazienki…

Co z tobą, dziewczyno?

Nie wiem ze łzami odpowiedziała nie mam już siły…

To biegnij…

Ania poszła za nią.

Co, biegasz, bo siku, czy coś poważniejszego?

Nie, tylko siku, wszystko boli krzywi się. Ale mów, czego chcesz.

Cisza, dziewczyna zbiera się na odwagę.

No? Czekam. Jeśli myślisz, że coś tu ukradniesz, to nic nie mam. Kto cię przysłał?

Nikt… sama przyszłam. Pani… Ty jesteś Anna Wysocka?

Ja… No tak.

Nie poznajesz mnie… mamo? To ja, Zosia… Twoja córka.

Ania usiadła wyprostowana, na jej twarzy, stwardniałej od wiatru i zimy, nie drgnął żaden mięsień.

Zosia wyszeptała kobieta. Córeczka

Tak, mamusiu, to ja Wyobrażasz sobie? W domu dziecka nie chcieli mi dać twojego adresu, mówili: nie wolno, mamusiu Ale ja uprosiłam naszą nauczycielkę z technikum, panią Anastazję Sieradzką, pomogła mi, podpytała, znalazłyśmy twoje imię i nazwisko, potem adres i tak jestem tu.

Ania siedziała bez ruchu, łzy ciekły jej po policzkach.

Zosieńka córeczko

Mamusia, mamusiu! zapiszczała dziewczyna rzucając się jej na szyję. Jak ja cię długo szukałam, mamusiu. Pisałam listy, a oni śmiali się, gnębili mnie, mówili, że mnie porzuciłaś, jak rzecz A ja zawsze wierzyłam, mamusiu wierzyłam.

Ania nieśmiało objęła płaczącą dziewczynę, jej szorstkie ręce kurczowo trzymały się za grubą, robioną ręcznie sweter jej córki, Zosi Zosieńki

Siedziały tak przytulone, bez słów, nie było potrzeby mówić cokolwiek wszystko było jasne.

Później, gdy Ania już ochłonęła i przypomniała sobie to, czego nauczyła ją własna babcia, biegała, przygotowywała kąpiel, zaparzała rumianek, dogadzała swojej Zosi córeczce, promyczkowi.

Zosieńka, moje dziecko, mój sens życia.

Teraz mam dla kogo żyć, mam Pan Bóg mi ją zesłał, nic nie jest stracone

Trzeba ogródek zaorać, kożuszek poprawić, coś nowego kupić na wiosnę, bo Zosi przyjdzie się tu zadomowić No bo i po co już się żegnać z tym światem? A tu córeczka Zosieńka

***
Mamusiu.

No?

Kochana mamusiu…

No mów, podlizu.

Zosia sięga po pączka, którego upiekła jej mama. Policzki już jej nabrały rumieńców, mama ubrała Zosieńkę jak laleczkę, sama przy tym jakby odmłodniała.

Mamusiuuuu…

Co z tobą, kochanie?

Mamo, zakochałam się!

A to dopiero…

Tak! Mamo, to taki fajny chłopak, Bartek ma na imię Chciałby cię poznać

No, nie wiem

Ale Ania w duchu pomyślała, że chyba kończą się szczęśliwe dni Pan Bóg daje i odbiera.

Mamusiu, co z tobą?

Nic, moje dziecko, nic, kochana. Tak szybko doroślałaś Nie zdążyłam się tobą nacieszyć wybacz, Zosiu

Mamusiu, najukochańsza Jak mogłabyś tak mówić? My z Bartkiem Ci jeszcze wnuki damy, zobaczysz Kocham cię, mamusiu!

I poznanie z Bartkiem przeszło świetnie. Chłopak swojski, gospodarny, rozsądny. Ani się spodobał, myśli nie wstyd byłoby dać mu córkę.

Czasy były trudne, dużo się ledwo wiązało koniec z końcem, ale Ania i Zosia z Bartkiem radzili sobie dobrze. Ania szyła świetnie, po tym jak zamknęli jej fabrykę poszła do spółdzielni, tam miała dobrą wypłatę, ubrała Zosię „jak spod igły”, Bartkowi też się coś zawsze znalazło.

Bartek nie mógł usiedzieć w miejscu, zrobił nowy płot, z braćmi podniósł podmurówkę, naprawił stodołę, wybudował chlewik dla prosiaka cały dom rozkwitł jeszcze bardziej niż wtedy, gdy odnalazła Zosię.

Serca Ani rozgrzały się na nowo, chciała żyć jeszcze intensywniej, za wszystkie te stracone lata, za przeszłość, którą wolałaby zapomnieć. Dopiero nocą bywało, że stare błędy ścinały ją z nóg, łzy same ciekły.

Mamusiu, boli cię coś?

Nie, córeczko, idź spać, dobrze, kochanie

Mogę spać z tobą?

Pewnie Ania przesuwa się, robi miejsce Zosi.

Moje dziecko, moje serce rozrywa się z miłości. Oto taka jest matczyna miłość Dziękuję Ci, Boże. Dziękuję, że pozwoliłeś jej doświadczyć.

Odbyło się też skromne wesele, młodzi zostali przy Ani, cała rozpromieniała jak mak polny. W pracy też zauważyli, że nawet zimna zazwyczaj Anna Wysocka promienieje, uśmiech nie schodzi jej z twarzy.

Będzie wnuczek albo wnuczka szeptała koleżankom na przerwie aż się denerwuję!

Szczęśliwa córka u pani Ani wzdychają koleżanki jak ona ją kocha.

Wnuk! Wnuk się urodził, Antoś! Na cześć babci Ani, Antoniny, która była surowa, ale sprawiedliwa opowiada z dumą Ania ależ śliczny chłopaczek!

Nigdy przecież Ania nie trzymała niemowlaków na rękach No, poza Zosią, tyle lat temu. Teraz trzyma Antosia i serce jej wali, tu jest, całe szczęście.

Wszystkie myśli zajmuje teraz tylko Antoś najpiękniejszy, najmądrzejszy. I on, kochany wnuczek, od babci już się nie odklei.

Bartek ruszył budowę, postawił piękny, duży dom, Ania też ma tam swoje miejsce bo jak bez mamy?

Chłopaki, Bartek i bracia, założyli firmę budowlaną, otworzyli sklep z materiałami żyje im się dobrze.

A tu kolejna nowina, dziewczyneczka będzie, wnuczka!

Jakich to sukienek Ania się nie naszyła dla swojej wnusi, strojów się nie naliczy. Marysia dziewczynka, ślicznotka. Dziecięcy śmiech rozbrzmiewa w domu nieustannie.

A jednak, coś zaczęło Ani coraz częściej doskwierać, palić w piersi, boli coraz mocniej

Mamo, moja ukochana, czemu nie mówiłaś, gdzie boli, powiedz?

Wszystko dobrze, Zosiu, naprawdę

***

… Za późno, nic nie da się zrobić.

Panie doktorze, jak to to moja mama…

Rozumiem, przykro mi…

***

Córeczko… Zosieńko czas już na mnie. Wybacz mi, za długo już żyję… Oni mnie dawno już skreślili, ale ty mnie uratowałaś, przyszłaś, córeczko

Mamusiu, nie mów tak

Chciałabym ci tylko powiedzieć Ciężko mi Nie przerywaj, proszę Ja nie jestem twoją mamą, Zosia. Wybacz

Mamo! Mamusiu! Nigdy więcej tego nie mów i nikomu! Jesteś moją mamą, nie chcę tego nawet słuchać. Mamusiu, rozumiesz?

Tak, tak córeczko Tam zeszyt leży, mój pamiętnik Przepraszam, Zosieńko. Kocham cię, dziecko…

Kocham cię, mamusiu mamo mamo…

***

Zosiu, zjadłabyś coś…

Tak Bartku zaraz Ty idź…

Zosia siedziała w pokoju matki, czytała jej zeszyt. Tam była cała historia Ani szczera, trudna, bolesna, śmieszna.

Matka była surowa, Antonina Karwowska, ojciec zginął na wojnie. Anusia, Ania, Anulka taki rodzinny kwiat.

Zakochała się w chłopaku z marginesu, żyła szalonym życiem. Ryzyko, niepokój, zabawa.

W końcu wszystko się zawaliło chłopak zniknął w więzieniu, została sama Przygarnęła by dziecko, ale w młodości popełniła błąd i przez to już nigdy nie mogła mieć swoich dzieci. Dom po matce został, osiadła, trochę odtajała.

Lekarze mówili już tylko czekać. Chodziła do kościoła, prosiła o wybaczenie

I wtedy Pan dał Ani niespodziewaną radość Zosię. Nie mogła przepuścić tej szansy.

Chciała choć odrobinę posmakować macierzyństwa, zobaczyć jak to jest.

Zosia, światło jej życia. Nie myślała, że tak długo pożyje pisała o sobie w trzeciej osobie. Szczęście, jak wszyscy inni, pracuje, żyje.

Z biegiem czasu przestała się bać, że Zosia pozna prawdę, że nie jest jej biologiczną matką. Zaczęła żyć zwyczajnie, bez lęku.

Wybacz mi Zosiu wybacz kochana, że ukradłam cię twojej prawdziwej mamie. Oto takie moje kradzione szczęście

Mamusiu płacze Zosieńka mamusiu, mam nadzieję, że mnie słyszysz.

Wiedziałam, prawie od razu wiedziałam. Mówili mi, że dane się nie zgadzają, Anna była Iwanowna, znalazłam ją. Odszukałam ją z czystej ciekawości.

Ona mnie nie chciała, wyszła za mąż, byłam dla niej problemem, mamo. Ma rodzinę, nie chciała mieć ze mną kontaktu, bała się, że się dowiedzą o mnie. Sypała mi pieniądze, chciała się odczepić. Odeszłam, uciekłam.

Pamiętasz, mamusiu, jak wtedy bardzo zachorowałam? Pamiętasz, mamusiu? Dziękuję Bogu, że mi cię dał. Tak długo cię szukałam. Ty jesteś moją mamą

Jak dobrze, że wtedy się pomylili, a może to nie pomyłka wcale? Tam na górze dobrze wiedzą, kto do kogo powinien trafić.

Jak mam żyć bez ciebie znowu, mamo

Zosiu, Zosieńko…

Bartku, daj jej popłakać, mamę pochowała, przecież

***

Babciu, a babcia Ania była dobra?

Bardzo, kochanie.

A była ładna?

Najładniejsza, Aniu.

A kto jej tak dał na imię?

Nie wiem, może dziadek lub babcia.

Twój dziadek, czy twoja babcia?

Tak, mój dziadek albo moja babcia.

A mnie też nazwałaś po prababci? Po swojej mamie?

Tak, ja i twój tata bardzo kochał swoją babcię.

A ona mnie widzi?

Pewnie, że widzi… patrzy na ciebie i zawsze będzie ci pomagać.

Ko-cham cię, prababciu Aniu mówi dziewczynka, kładąc wianuszek z mleczy na nagrobku prababci.

I ja ciebie szumi brzoza i my ciebie niesie echo wiatr.