Noworoczna przygoda Oksany: złamana kostka, nieoczekiwany lekarz, rodzinne zamieszanie i trudne wybory serca wśród polskich tradycji świątecznych

Zosiu, jesteś zajęta? mama zajrzała do pokoju córki.

Sekundkę, mamo. Wyślę tylko maila i już ci pomogę odpowiedziała, nie odrywając wzroku od ekranu.

Majonez mi się skończył, nie przewidziałam. No i koperku zapomniałam kupić. Dasz radę skoczyć do sklepu, zanim zamkną?

Dobrze.

Przepraszam, że cię zawracam. Już się uczesałaś, a ja cię wysyłam na mróz Mam już dosyć tego całego zamieszania przed świętami westchnęła mama.

Gotowe Zosia zamknęła laptopa i podniosła się z krzesła. Co mówiłaś?

Założyła kozaki i puchową kurtkę, ale czapki nie wzięła przecież nie zniszczy sobie fryzury na te kilka minut. Sklep miały za rogiem, przez chwilę na pewno nie zmarznie. Na dworze był lekki mróz, sypał drobny śnieżek prawdziwa, noworoczna bajka.

W sklepie było pusto oprócz kilku osób, które w pośpiechu dorzucały produkty na ostatnią chwilę. Po koprze został już tylko smętny pęczek z pietruszką i szczypiorkiem, trochę zwiędnięty. Zosia chciała zapytać mamę, czy taki może być czy lepiej odpuścić, ale zapomniała telefonu w domu. Zastanowiła się chwilkę i w końcu wsunęła do koszyka ten zestaw, do tego majonez, zapłaciła przy kasie i wyszła.

Ledwie zrobiła kilka kroków, gdy zza rogu wypadł samochód i oślepił ją światłami. Odruchowo uskoczyła w bok. Obcas kozaka poślizgnął się na lodzie przykrytym śniegiem. Kostka się wygięła, Zosia runęła na chodnik, a torba poleciała kawałek dalej.

Próbowała wstać, ale w kostce zapiekła ostry ból, aż łzy napłynęły do oczu. Pusto, nie ma żywej duszy, a telefon w domu. Co robić? Dopiero po chwili usłyszała za sobą cichy trzask drzwi samochodu.

Wszystko w porządku? Nad nią pochylił się młody mężczyzna. Dam radę pani pomóc wstać? podał jej rękę.

Chyba złamałam nogę. Jeździcie tu jak wariaci, przez takich ludzi wszystko oblodzone! syknęła Zosia przez zęby, ignorując jego pomoc.

No proszę cię Po co w szpilkach zimą chodzić?

Spadaj! prychnęła Zosia, niemal się zanosiła płaczem.

A co, planujesz tu przesiedzieć do rana? Dobra, niech ci będzie, nie jestem seryjnym zabójcą. Gdzie mieszkasz?

Tam machnęła ręką na blok za sklepem.

Chłopak odszedł bez słowa. Nagle usłyszała warkot silnika auto podjechało do niej.

Teraz cię podniosę. Staraj się nie stawać na tę nogę. Raz dwa trzy ledwie Zosia zdążyła zaprotestować, już stała na zdrowej nodze, oparta o jego ramię.

Dasz radę stać? spytał, otwierając jej drzwi auta. To teraz ostrożnie, wsiadaj.

Moja torba! zawołała, siadając na fotelu.

Chłopak się cofnął, wyjął jej zakupy i wrzucił na tylne siedzenie.

Pod blokiem pomógł jej wysiąść, potem wziął ją w ramiona i nogą zamknął drzwi.

Pod klatką przystanął.

Klucze masz w torbie? Ktoś jest w domu?

Mama.

To wybierz kod, poproś mamę, żeby otworzyła.

W windzie by się zmieścili, ale tu trzeba było wdrapać się na trzecie piętro. Musiał więc wnosić Zosię po schodach. Objęła go za szyję; słyszała jego ciężki oddech, widziała, jak po skroni spływał mu pot. Dobrze ci tak. Nie śmigaj więcej jak szaleniec pomyślała z satysfakcją.

Puść mnie, dalej dojdę sama poprosiła, gdy doszli pod ich drzwi.

Chłopak nic nie odpowiedział, ledwo łapał oddech. Drzwi otworzyły się nagle i w nich stanęła jej mama.

Zosia? Co się stało?

Chłopak po prostu ruszył naprzód, mama musiała uskoczyć. Ostrożnie postawił Zosię, nabrał powietrza.

Przynieś krzesło rzucił do mamy, która przywarła do wieszaka.

Mama pobiegła do kuchni, zaraz wróciła ze stołkiem. Zosia z poczuciem ulgi usiadła i wyciągnęła bolącą nogę. Chłopak uklęknął przed nią.

Co tu się dzieje?! zdenerwowała się mama.

Nie zwracał uwagi. Przytrzymując jej stopę, odpiął zamek od kozaka. Zosia aż jęknęła.

Co pan robi?! To boli!

Ona cierpi! niemal jednocześnie powiedziały z mamą patrząc, jak kostka coraz bardziej puchnie i sinieje.

Zadzwonię po karetkę powiedziała mama.

To tylko zwichnięcie. Jestem lekarzem. Potrzebny lód, szybko zadecydował.

Mama poszła po zamrożonego kurczaka w woreczku.

Przyłóż do kostki zarządził, prostując się i łapiąc za klamkę.

Odchodzi pan? Zosia spanikowała.

Skoczę do auta po bandaż i torbę, zaraz wracam rzucił i zniknął za drzwiami.

Zostawiłaś torbę u niego w aucie? Kto to w ogóle? mama przykucnęła przy córce, przykładając lodowatego kurczaka do kostki.

Zosia gwałtownie nabrała powietrza.

Wypadł zza rogu samochodem, poślizgnęłam się i upadłam, a potem mnie przyniósł. Nic więcej nie wiem.

Może to oszust? Teraz zabierze twoją torbę, a tam masz kartę, pieniądze, klucze. Może zadzwonić na policję?

Mama, oszalałaś? Jakby chciał mnie okraść, zostawiłby mnie pod sklepem. Przecież mnie wniósł do domu!

Sama już nie wiem

Wtedy zabrzęczał domofon.

To on. Otwórz mu, mamo poprosiła Zosia.

Mężczyzna wszedł, rzucił okiem na obie kobiety i postawił torbę na komodzie.

Może pani sprawdzić, czy wszystko jest powiedział, zsunął kurtkę i klęknął na podłodze.

Teraz będzie bolało uprzedził, łapiąc jej stopę. Trzymaj się krzesła.

Złapał stopę, zgiął lekko. Zosia aż zaciągnęła zęby z bólu.

Coś się chyba pali powiedział, rzucając okiem na mamę.

Mama pobiegła do kuchni.

W tej chwili przeszyła Zosię taka fala bólu w kostce, że aż zrobiło się ciemno przed oczami.

Spokojnie. Za chwilę będzie lepiej powiedział cicho.

Mama stanęła w drzwiach, gdy już Zosia ocierała łzy.

Nic mi się nie przypaliło zaczęła, ale mężczyzna jej przerwał.

Zwichnięcie nastawione. Zaboli jeszcze kilka dni, ale chodzić można. Proszę nie przeciążać nogi podniósł się i sięgnął po kurtkę.

Dziękuję panu. Przepraszam, głupio mi, że tak źle o panu pomyślałam zaczęła mama Może zostanie pan na kolacji? Do północy niedługo, nie zdąży pan do siebie, a stół już zastawiony

Chłopak się wahał.

Jeżeli wam nie przeszkadzam

Skądże. Może szampana pan otworzy…

Mamo! Zosia karcąco spojrzała na mamę.

Dobra, idę po mięso, a wy idźcie do pokoju powiedziała mama.

Opierając się na jego ramieniu, Zosia podskakiwała na jednej nodze do kanapy. Spróbowała ostrożnie stanąć bolało, ale dało się wytrzymać. Najfajniejsze było jednak, że czuła jego dłoń na swojej talii.

Dzięki powiedziała, siadając z nogą wyciągniętą.

Nie ma za co, to ja zawiniłem odparł.

To nie twoja wina, poślizgnęłam się sama A jak masz na imię?

Marek. Przejdźmy może na ty, co?

Jasne… Jesteś naprawdę lekarzem?

Chirurgiem. Chciałem tylko podjechać na chwilę do sklepu usiadł obok niej.

Ale żona pewnie zaraz się upomni, że cię nie ma w domu

Odeszła pół roku temu. Miała dosyć mojej pracy, ciągle dyżury i szpital. Zabrała córkę, wróciła do swojej mamy.

Pewnie wyglądam okropnie zawstydziła się Zosia.

Wręcz przeciwnie.

I tak we trójkę weszli w Nowy Rok. A jak Nowy Rok, tak cały rok. Kiedy Marek wyszedł, Zosia i mama położyły się spać. Zosia długo nie mogła zasnąć. Wciąż czuła na sobie dotyk Marka, wspominała jak niósł ją po schodach tego się nie zapomina.

Rano już mogła stawać na stopę kostka była bardziej opuchnięta, bandaż mocno uciskał, ale chodzić się dało.

Nie mogła ukryć radości, gdy Marek znowu zajrzał. Zdjął bandaż, obejrzał stopę, obandażował ponownie.

Wszystko ok. Dasz radę stanąć?

Przecież jesteśmy już na ty. Jasne, mogę odparła.

Może herbaty? spytała mama.

Innym razem, muszę lecieć na dyżur.

Wpadniesz jeszcze? rzuciła Zosia.

Uśmiechnął się.

Dwa miesiące później Zosia się do niego wprowadziła.

On się nawet nie rozwiódł! Jak wróci żona? pokręciła głową mama, gdy Zosia pakowała walizkę.

Nie wróci. Marek mówi, że ona już sobie kogoś znalazła. Zosia wzruszyła ramionami.

Ja tam nie wiem, chyba ci się spieszy.

To był szczęśliwy rok. Zosia bywała zazdrosna, kiedy odwiedzał córkę. Wciąż miewał kontakt z żoną, widziała jej zdjęcie była śliczna.

Mieszkając z Markiem, coraz lepiej rozumiała jego byłą. Ciągłe dyżury, wieczny brak w domu nawet w święta. Praca w szpitalu, cały czas młode pielęgniarki dookoła. Facet, którego nie sposób nie polubić. Ale kiedy był w domu, Zosia czuła się najszczęśliwsza na świecie.

Minął rok. Pomimo wszystko, to był dobry czas. Tylko jedno dręczyło Zosię: Marek nadal nie miał rozwodu. A mama nieustannie trzepała jej głowę, żeby w końcu przeprowadziła poważną rozmowę. Zosia zwlekała.

Sylwestrowy poranek. W kuchni warczy piekarnik z mięsem, w pokoju mieni się choinka, na łóżku czeka nowa sukienka. Zosia sprawdziła pieczeń, w tym czasie zadzwonił telefon. Wchodząc do pokoju, usłyszała, jak Marek rozmawia przez telefon, patrząc przez okno.

Dobrze, zaraz będę powiedział i spojrzał na nią.

Znowu do szpitala cię wzywają? zapytała przygaszonym głosem.

Nie, to żona. Córka płacze, nie pójdzie spać dopóki nie przyjadę. Pojadę szybko i zaraz wrócę.

Marek, do Nowego Roku zostało niecałe trzy godziny głos Zosi ledwo się nie załamał.

Uspokój się, zdążę! Położę ją tylko spać, dam prezent i wrócę pocałował ją w policzek i wyszedł.

Zosia powtarzała sobie, żeby nie być zazdrosną, żeby nie denerwować się, ale nie mogła się uspokoić. Wszystko już gotowe, ubrała nową sukienkę, a zegar coraz bliżej północy, a Marka nie ma. Nie chciała dzwonić może prowadzi. Napisała wiadomość, ale nie odpisał.

Zmęczona i rozżalona zgasiła świeczki i posprzątała świąteczny stół. Teraz lepiej rozumiała jego żonę. Co jeśli mama miała rację i ona do niego wróci? Przecież Zosia naprawdę kochała Marka.

Czekać bez końca nie miała już siły. Przypomniała sobie o starszej pani z parteru. Żyła sama, Marek wspominał, że nigdy nie wyszła za mąż, nie miała dzieci. Zosia też była właśnie sama. Spędzać Sylwestra samotnie to koszmar. Wzięła dwa pojemniki do jednego sałatka, do drugiego kawałek ciasta i zeszła na dół.

Stara pani długo nie otwierała. Zosia trochę się jąkała, tłumacząc się, po co przyszła. W końcu usłyszała przekręcanie zamka, staruszka spojrzała na nią niepewnie.

Przyniosłam pani trochę sałatki i torcika. Sama robiłam. Nie pogniewa się pani?

Wchodź powiedziała i poprowadziła do kuchni.

Była drobna, zgarbiona, ale w domu ład i ciepło. Nie miała nawet choinki, telewizor cicho brzęczał.

Proszę, tu są jedzenie postawiła Zosia pojemniki.

Dziękuję, usiądź, ja już wodę nastawię powiedziała staruszka i poszła do kuchni.

Ty z Markiem Dąbrowskim mieszkasz? spytała po herbacie.

Tak.

Staruszka skinęła głową z aprobatą.

Jego żona nikogo nie zauważała, nawet dzień dobry nie powiedziała, tylko o sobie myślała. Ty jesteś inna. A on znowu w pracy?

Nie, do córki pojechał.

Ponownie kiwnęła głową.

Wróci, nie martw się. To porządny facet.

A pani jest sama?

Zawsze byłam. Mogłam mieć dziecko, ale już nie będę o tym mówić. Była miłość, to i zdrada. Koleżanka mi chłopaka zabrała.

Jak to?

Po liceum poszłam do medycznego w mieście. Mój Franek został na wsi. Trzydziestego pierwszego po zajęciach pojechałam do niego. Chciałam z nim powitać Nowy Rok. Ale autobus się zepsuł, koło pękło. Już było ciemno, komórek nie było. Kierowca poszedł po pomoc do najbliższej wsi. My zostaliśmy w autobusie, a Nowy Rok się zbliżał.

Przeszłam się pieszo, chciałam zdążyć na czas. Zaczęła się zamieć, śnieg, zawierucha. Zmarzłam, ale szłam. Kiedy dotarłam, miałam odmrożone palce i nos, cztery dni leżałam z gorączką. Jak oprzytomniałam, koleżanka mi powiedziała, że ona jest w ciąży z Frankiem.

On próbował ze mną porozmawiać, ale byłam dumna, nie wybaczyłam mu. Wyjechałam do miasta, już go nigdy nie widziałam. Nigdy nie przestałam o nim myśleć. Dopiero po wielu latach dowiedziałam się, że ona zmyśliła tę ciążę. A Franek zaczął pić i zamarzł na progu własnego domu. Fajny był z niego chłopak westchnęła.

Tak już zostałam sama. Jego jedynego kochałam. Wystarczyło wtedy porozmawiać i wybaczyć. Całe życie mogło być inne Staruszka otarła łzy.

Widziałam was czasem przez okno. Marek nigdy nie był taki szczęśliwy z tą pierwszą, jak z tobą. Jak kochasz, wybacz mu, nie zadręczaj się. Albo najlepiej, wyjedźcie gdzieś razem. Ona wam tylko popsuje życie. Nie rób moich błędów. Słuchaj serca.

Zosia wróciła i schowała jedzenie do lodówki. Marek wrócił dopiero nad ranem.

Przepraszam. Nie wiem, jak to się stało. Może coś miałem w herbacie? Obudziłem się dopiero teraz, z potwornym bólem głowy.

Dlaczego się z nią nie rozwiedziesz? Wciąż ją kochasz? spytała z żalem.

Nie, skądże. Gdybyś ją znała lepiej, nie pytałabyś. Kocham tylko córkę. Wiem, że się martwiłaś, myślałaś różne rzeczy Ale nic się tam nie wydarzyło. Wierzysz mi?

Zosia podeszła i objęła go.

Wyjedźmy gdzieś razem. Przecież szpitali wszędzie pełno, jesteś świetnym chirurgiem

Teraz nie mam siły na rozmowy. Może później Kocham cię.

Usnął. Zosia patrzyła na niego długo, wracały jej słowa staruszki.

Córka jest jeszcze mała. Dzieci szybko zapominają. Oni razem nie mieszkają już od pół roku. To żona specjalnie wszystko ustawia. Może ją tylko o to chodzi, żebym się poddała i odeszła. Nic z tego. Będę walczyć o Marka. Obudzi się, porozmawiamy

Zosia wyłączyła światełka na choince, położyła się obok Marka i mocno się do niego przytuliła.

Kocham. Jedno słowo a tyle znaczy. Kocham cię. Kocham Ciebie. Można to powiedzieć na wiele sposobów. Ale kocham cię.

Annie Hall

Gdy naprawdę kochasz, możesz wybaczyć wszystko Oprócz jednego kiedy ktoś przestaje cię kochać.Zosia zasnęła, obejmując Marka. Przez uchylone okno szeptał poranek tylko czasem z klatki schodowej dobiegał czyjś szybki krok, jakby życie w budynku zaczynało się od nowa. Kiedy obudziła się koło południa, Marek już krzątał się w kuchni. Pachniała kawa prawdziwa, nie rozpuszczalna. Bez słowa podsunął jej kubek i usiadł obok, lekko muskając jej dłoń palcami.

Myślałem nad tym, co mówiłaś zaczął, wpatrując się w parę unoszącą się znad kawy. Potrzebujemy czegoś naszego. Wyjeżdżamy za dwa tygodnie mam kilka dni urlopu, potem poszukam nowej pracy. Tam, gdzie nikt nie zna ani mnie, ani jej.

Zosia nie wiedziała, czy śmiać się, płakać, czy go obejmować więc zrobiła wszystko naraz. Potem, cicho, dodała:

Już zawsze chcesz tak ze mną?

Jeśli tylko ty będziesz chciała. Wziął jej dłoń i przytulił policzkiem.

Gdy dwa tygodnie później wsiadali do samochodu z walizkami, ich bloki zasypał drobny, cichy śnieg taki sam jak wtedy, gdy pierwszy raz Marek niósł ją na rękach po schodach. Na dole staruszka z parteru otworzyła drzwi i tylko cicho pomachała im na pożegnanie. Mama Zosi stała w oknie, przecierając dyskretnie oczy.

Zosia spojrzała przez ramię na wąską ścieżkę prowadzącą do klatki. Już wiedziała, dokąd idzie jej życie i z kim. Jej serce biło spokojnie, bez gorączkowego lęku.

W radiu dzwoneczki wygrywały jakąś melodię na Nowy Rok. Marek ściszył i odwrócił się do niej z uśmiechem.

Gotowa, Zośka?

Gotowa. I nie zostawiaj mnie już nigdy na schodach rzuciła żartem.

Marek ruszył, a ona poczuła, że świat naprawdę może zaczynać się od nowa nawet od zimowego mrozu, od poślizgniętej kostki i od słowa kocham. Bo czasami szczęście po prostu trzeba donieść tam, gdzie czeka nawet po schodach.

A może właśnie zwłaszcza po schodach.