Wiera wracała do domu obładowana ciężkimi siatkami z zakupami, myśląc o obiedzie, chłopcach i pracy domowej z młodszym. Już z daleka zobaczyła karetkę pod blokiem i przestraszyła się o męża-chorowitka, ale okazało się, że pogotowie przyjechało do schorowanej sąsiadki, pani Niny Aleksandrownej. Starsza pani, zanim zawieźli ją do szpitala, poprosiła Wierę o opiekę nad swoim kotem oraz o przekazanie wiadomości córce, jeśli stanie się coś złego – choć od lat były skłócone. Wiera zadzwoniła do córki, ale spotkała się z chłodną odmową i brakiem serca. Zbliżał się Nowy Rok, Wiera odwiedzała kotkę i martwiła się o sąsiadkę. W końcu, tuż przed świętami, pani Nina wróciła ze szpitala razem z córką, która – poruszona słowami W iery – zrozumiała, jak bardzo potrzebuje matki. Wspólna rozmowa przy cieście przyniosła pojednanie, a Wiera uświadomiła sobie, że prawda i dobre serce mają moc łączyć to, co wydawało się niemożliwe do naprawy.

28 grudnia

Wracałem szybko do domu, dźwigając ciężkie siatki z zakupami jeszcze dwa dni do Sylwestra, a u nas sporo do zrobienia. Z głowy nie schodziła mi myśl: trzeba przygotować kolację, nakarmić chłopaków, z młodszym jeszcze odrobić lekcje.

Już z daleka zobaczyłem karetkę stojącą pod naszym blokiem. Serce zabiło mocniej. Przecież Antek ostatnio miał problemy ze zdrowiem może go aż tak zgięło, że musieli wzywać pogotowie?

Pan do piętnastki? zapytałem niepewnie kierowcy, kiedy podszedłem bliżej.

Nie, do czternastki. Starszej pani coś się nagle pogorszyło odpowiedział kierowca.

Kamień spadł mi z serca. Czyli to do sąsiadki, do pani Henryki. Też szkoda, bo kobieta samotna, lat już za osiemdziesiąt.

Pomyślałem wtedy o jej kotce jeśli panią Henrykę zabiorą do szpitala, ktoś będzie musiał zająć się Łatką. Pewnie poproszą o to któregoś z sąsiadów. Powoli wspinałem się na swoje piętro, rozważając, co trzeba byłoby zrobić.

Przy drzwiach Henryki zebrało się już kilka osób. Drzwi szeroko otwarte, sanitariusz z noszami, a mój Antek właśnie pomagał prowadzić starszą panią do windy.

Jeszcze kierowca zaraz przyjdzie, razem damy radę mówił sanitariusz.

Henryka spojrzała na mnie i uśmiechnęła się blado:

Panie Wojciechu, mnie zabierają do szpitala. Zostawię panu klucz poproszę, niech pan przypilnuje mojej Łatki. Karmę ma na stole w kuchni, żwirek już wyczyszczony, tylko raz dziennie proszę wymienić. Mam nadzieję, że do Sylwestra wrócę.

Wcisnęła mi do ręki pęk kluczy.

Oczywiście, będę doglądał Łatki, pani tylko szybko dochodzi do siebie zapewniłem ją, kładąc swoją dłoń na jej dłoni.

Proszę leżeć spokojnie, już nie można się ruszać upomniał ją sanitariusz i zaraz już schodzili do karetki.

Panie Wojciechu, jeszcze jedna sprawa. Na szafce w korytarzu jest kartka z numerem telefonu. Jeśli coś złego mi się stanie, proszę zadzwonić pod ten numer tam jest mój drugi człowiek córka, Jagoda. Pokłóciłyśmy się kiedyś i od lat nie mamy kontaktu

Zapewniłem Henrykę, że wszystko będzie dobrze. Gdy zabrali sąsiadkę, zabrałem zostawioną kartkę z numerem, sprawdziłem, czy Łatka ma wszystko, zamknąłem mieszkanie i wróciłem do siebie.

Wyobraź sobie, Antek, tyle lat mieszkania na jednym piętrze, a ja nie wiedziałem, że Henryka ma córkę! powiedziałem do żony, gdy wróciła.

Rzeczywiście, u niej nigdy nikogo nie widziałam odparła.

Zająłem się obowiązkami domowymi, a gdy zrobiło się cicho i chłopcy poszli spać, znów pomyślałem o tamtej kartce z numerem. Patrzyłem na nią dłuższą chwilę i zastanawiałem się, czy dzwonić do tej Jagody.

Później uznałem, że jest już za późno, a i tak do szpitala wieczorem nie wpuszczą nikogo poza rodziną.

Następnego dnia, doglądając Łatki, wciąż rozważałem, co zrobić. Kotka wyglądała na zadowoloną, mruczała rozkosznie na moich kolanach, a ja sumiałem się dzwonić czy nie?

W końcu się przemogłem.

Dzień dobry, pani Jagodo, powiedziałem, gdy usłyszałem kobietę w słuchawce. Jestem sąsiadem pani mamy. Zabrano ją wczoraj do szpitala, powinna pani ją odwiedzić.

Nic mnie już nie obchodzi ta kobieta odpowiedziała lodowatym tonem. Od lat nie jest moją matką.

Pani Jagodo! oburzyłem się. Nieważne, co zaszło między wami! Może pani matka już nie wróci do domu Czy Pani naprawdę nie chce jej zobaczyć nawet teraz?

Proszę się nie wtrącać! odburknęła i rozłączyła się.

Było mi przykro i złościłem się na jej obojętność. Sam, gdybym mógł jeszcze choć chwilę porozmawiać ze swoją mamą, oddałbym za to pół życia

Wiesz co, Łatko powiedziałem do kotki. Jeśli twoja pani nie wróci, to zabierzemy cię do siebie. Z naszym Figlem pewnie się zaprzyjaźnicie.

Dzwoniłem potem do szpitala pani Henryka, niestety, dalej słaba.

Zbliżał się Sylwester. Z Anką wracaliśmy z zakupów, niosłem piękną, pachnącą choinkę, aż drapała mnie igłami przez kurtkę.

Przy wejściu do klatki zobaczyliśmy dwie kobiety, które właśnie wchodziły do środka. Gdy spojrzałem dokładniej, aż zaniemówiłem!

To pani?! wykrztusiłem do starszej z nich. Pani Henryko, już w domu?

Tak, wypuścili mnie na święta, trochę mi się polepszyło uśmiechnęła się szeroko. Poznajcie, to moja córka, Jagoda!

A my się już znamy zaśmiała się młodsza, wyciągając do mnie rękę. Przynajmniej przez telefon.

Razem wjechaliśmy windą. Jagoda troskliwie podtrzymywała matkę pod ramię. Gdy zostali już na swoim piętrze, podeszła do mnie i szepnęła:

Dziękuję, że mi pan oczy otworzył. Może wpadnę później na herbatę?

Pokiwałem głową zaskoczony.

Po pół godzinie Jagoda zjawiła się u nas z sernikiem. Usiadła na kuchennym taborecie i zaczęła opowiadać:

Z mamą pokłóciłam się dziesięć lat temu o jakąś bzdurę, już nawet nie pamiętam jaką Była nauczycielką, całe życie mnie wychowywała, może wtedy przesadziła, a ja się uniosłam. Obraziłyśmy się na siebie. Rok w ogóle nie rozmawiałyśmy, potem tylko na święta składaliśmy sobie życzenia telefonicznie. Tak bardzo kiedyś powiedziałam lepiej by jej nie było, niż by miała mnie ciągle pouczać A gdy zadzwonił pan wczoraj, w pierwszej chwili poczułam ulgę. Dopiero później, gdy wspomniał pan o swojej mamie, zrozumiałam, żenigdy już jej nie zobaczę. Przez dwa dni chodziłam jak struta i wreszcie poszłam do mamy do szpitala.

Nie wie pan nawet, jak szybko po mojej wizycie wróciła jej siła. Już jej nigdy nie zostawię! Jagoda pożegnała się z nami ciepło i wróciła do matki.

Co ty jej tam powiedziałeś? zdziwiła się Anka po jej wyjściu.

Chyba po prostu prawdę odpowiedziałem cicho. Wiesz, trzeba zawsze mówić ludziom prawdę, nawet jeśli jest trudna. A ty pamiętaj dziś zadzwoń do swojej mamy. Albo może pójdziemy razem do niej świętować Nowy Rok? Bo wiesz teraz została nam już tylko jedna mama na dwoje.

Dziś zrozumiałem, że nie warto pielęgnować żalów życie za krótkie, by marnować je na gniew. Trzeba być razem, dopóki jeszcze można.