Uncategorized

— Ile można z tobą wytrzymać!!!… I jem nie tak…, i się ubieram nie tak…, w ogóle wszystko robię źle!!! — głos Pawła przeszedł w krzyk. — Ty niczego nie potrafisz!!!… Nawet porządnych pieniędzy nie zarobisz! … W domu na ciebie nigdy nie można liczyć!… — rozpłakała się Marlena, — …I dzieci nie mamy…, — dodała szeptem. Bela — biało-ruda kotka, około dziesięciu lat, wdrapawszy się na szafę, milcząco obserwowała kolejną „tragedię” z góry. Wiedziała i czuła, że mama i tata się kochają, nawet bardzo… Więc nie rozumiała — po co rzucać tak gorzkimi słowami, skoro wszystkim od nich będzie źle. Mama, płacząc, uciekła do pokoju, a tata zaczął palić papierosa za papierosem. Bela, widząc jak rodzina się rozpada na jej oczach, zamyśliła się: „W domu musi być szczęście…, a szczęście to dzieci…, trzeba jakoś zdobyć dzieci…”. Bela nie mogła mieć maluchów — dawno została wysterylizowana, a mama… lekarze mówili, że może, ale „coś się nie składało”… Rano, kiedy rodzice wyszli do pracy, Bela pierwszy raz wyskoczyła przez okno na klatce i odwiedziła sąsiadkę Łapkę — pogadać i poradzić się. — Po co wam dzieci?! — prychnęła Łapka — u nas jak przyjdą z dziećmi, chowam się przed nimi…, to pyszczek pomadą wysmarują, to ściskają, aż odechu brak! Bela westchnęła: — Nam potrzebne normalne dzieci… Tylko gdzie je znaleźć… — No cóż… Ta uliczna Maszka znowu się okociła… pięć ich tam leży… — zamyśliła się Łapka — wybieraj… Bela, na własne ryzyko, przeskakując z balkonu na balkon, zeszła na ulicę. Nerwowo się trzęsąc, przecisnęła się przez pręty piwnicznego okna i zawołała: — Maszka, wyjdź na chwilkę, proszę… Z głębi piwnicy rozległo się rozpaczliwe piszczenie. Bela, ostrożnie pełzając i rozglądając się dookoła, ruszyła za cichymi kwileniami. Pod kaloryferem, na żwirku, leżało pięć ślepych kociąt, pchając się pyszczkami w powietrze i głośno wołając mamę. Po zapachu poznała — Maszki dawno nie było — minimum trzy dni, a maluchy głodowały… Bela, prawie płacząc, ostrożnie, ale uparcie wyniosła każde kocię pod klatkę schodową. Starając się utrzymać żałośnie popiskujące maluchy na miejscu, położyła się obok nich, z niepokojem wyglądając z końca podwórza, skąd mieli wrócić tata z mamą. Paweł, milcząc, odebrał Marlenę z pracy i tak samo milcząco wrócili do domu. Podchodząc pod blok, oniemieli — na schodkach leżała ich Bela, (która wcześniej sama nigdy nie wychodziła na dwór), a pięć kolorowych kociąt próbowało ją ssać, popiskując. — Jak to się stało?? — zdziwił się Paweł. — Cud… — przytaknęła Marlena i, chwytając kotkę z maluchami na ręce, pobiegli do mieszkania… Patrząc na mruczącą Belę w kartonowym pudełku pełnym kociąt, Paweł zapytał: — A co z nimi zrobimy? — Wykarmię z butelki… jak podrosną, rozdamy… zadzwonię do koleżanek… — odpowiedziała cicho Marlena. Trzy miesiące później „oszołomiona” nowiną Marlena siedziała, głaszcząc kocią „drużynę” i patrząc w „przestrzeń”, powtarzała w kółko: — To się nie dzieje naprawdę…, nie wierzę… A potem z Pawłem płakali ze szczęścia, on kręcił ją na rękach i rozgadali się na wyścigi: — Nie na darmo dom zbudowałem!… — Dziecku na podwórku będzie najlepiej!… — Kociaki niech też biegają! — Wszyscy się zmieścimy! — Kocham cię!!! — A ja ciebie jeszcze bardziej!!!… Mądra Bela otarła łzę — a jednak życie się układa…

Ile jeszcze można to znosić?! głos Pawła przeszedł w krzyk. Ciągle coś ci nie pasuje! Źle jem, źle się ubieram… Nic, kompletnie nic nie robię tak jak trzeba!

Ty nic nie potrafisz! rozpłakała się Danuta. Nawet porządnych pieniędzy nie potrafisz zarobić… W domu pomocy od ciebie nie doczekam się… zanosiła się łzami, a potem ledwo słyszalnie dodała I dzieci też nie mamy…

Biała z rudymi łatami, dziesięcioletnia kotka Balbina, czując napięcie, wskoczyła na szafę i z góry w ciszy obserwowała kolejną domową tragedię. Dobrze wiedziała czuła to w każdym wąsie że tata i mama naprawdę się kochają… I dlatego nie rozumiała, po co te gorzkie słowa, które ranią każdego w tym domu.

Mama, zalewając się łzami, uciekła do sypialni, a tata jeden za drugim odpalał papierosy na balkoniku, próbując opanować nerwy.

Balbina widząc, jak rodzina się rozpada, rozmyślała gorączkowo: Szczęście w domu to dzieci… Muszą się jakoś pojawić dzieci… Sama nie mogła mieć kociąt była już dawno po zabiegu, a mama… Lekarze mówili, że teoretycznie może, ale za każdym razem coś szło nie tak…

Rano, gdy rodzice poszli do pracy, Balbina po raz pierwszy wydostała się przez uchylone okno na klatkę schodową i powędrowała do sąsiadki kotki Lusi by porozmawiać i zasięgnąć rady.

Po co wam dzieciaki? prychnęła Lusia. U nas to tylko się chowam przed tymi małymi szkrabami! Albo pastą do zębów posmarują mi futro, albo tarmoszą tak, że nie mam czym oddychać!

Balbina westchnęła ciężko: Ale nam potrzebne są takie… normalne dzieci… Gdzie tu takich szukać?

Hmmm… Ta dzika Myszka z podwórka się dorobiła pięciu maluchów… zamyśliła się Lusia. Idź, wybierz sobie!

Balbina, ryzykując własnym ogonem, skacząc z balkonu na balkon, w końcu znalazła się na podwórku. Drżąc lekko z niepokoju, przecisnęła się przez kraty okna do piwnicy i zawołała:

Myszka, wyjdź na chwilę, proszę cię!

Ze środka dobiegło tylko rozpaczliwe popiskiwanie.

Balbina podczołgała się bliżej, rozglądając się na boki i mimowolnie cicho płacząc. Pod starą rurą, na kłującym gruzie, leżało pięć ślepych, kolorowych kociąt, łapczywie szukających matczynych zapachów. Balbina zorientowała się, że Myszki nie było tu już od co najmniej trzech dni, a maluchy głodowały.

Prawie płacząc, ostrożnie, kocimi pazurkami, przeniosła po jednym każdego z nich pod drzwi bloku.

Położyła się przy nich, próbując zatrzymać kwilące kociaki w miejscu, i z niepokojem wypatrywała na końcu podwórka rodziców Pawła i Danutę.

Paweł, który odebrał Danutę z pracy w zupełnej ciszy, zatrzymał się wraz z nią przed blokiem i oboje stanęli jak wryci. Na schodach leżała ich Balbina, która samodzielnie nigdy nie opuszczała mieszkania, a pod nią ściskało się pięć mruczących, kolorowych kociąt.

Co tu się stało?! zdębiał Paweł.

To chyba cud… szepnęła Danuta. Pospiesznie zabrali Balbinę z kociakami i pobiegli do mieszkania.

W pokoju Balbina przytuliła się do maluchów w kartonie. Paweł, zaskoczony, spytał:

Co teraz z nimi?

Wykarmię pipetą… jak podrosną, oddam koleżankom czy sąsiadom… odpowiedziała cicho Danuta, delikatnie głaszcząc kotki.

Po trzech miesiącach Danuta siedziała na tapczanie, głaszcząc kocią rodzinę i patrząc gdzieś w dal szeptała raz po raz: To się przecież nie mogło wydarzyć… To niemożliwe…

A potem razem z Pawłem płakali ze szczęścia, kręcili się w objęciach po pokoju i przekrzykiwali:

Nie na darmo ten dom remontowałem!

Dziecku na pewno będzie tu dobrze!

Kociaki też się tu wychowają!

Wszyscy się tu zmieścimy!

Kocham cię!

A ja ciebie jeszcze bardziej!

Balbina otarła łzę aksamitną łapką. Życie znów zaczęło się układać…

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.