DZIWNI SĄSIEDZI Do mieszkania nr 222 w bloku przy ul. Mickiewicza 8 wprowadzili się nowi sąsiedzi. Około pięćdziesięcioletnie małżeństwo, oboje niscy, szczupli. On – z brodą, w szarym płaszczu, ona – w długiej spódnicy i kolorowym berecie. Uprzejmi – w windzie uśmiechają się i przytrzymują drzwi, jeśli ktoś niesie ciężkie torby. Co ważne w nowych blokach – są bardzo cisi… Przynajmniej tak się wszystkim wydawało. Po dwóch tygodniach państwo Smirnow z 221. i Kazałowie z 223. usłyszeli swoich nowych sąsiadów wyraźnie – i to stało się tematem obiadowych rozmów. Takie komentarze padały u Smirnowów, czterdziestolatków z połową wspólnego życia za sobą: – Widziałeś tych nowych? – Tak, jechaliśmy windą. – I jak wrażenia? – Zwyczajni, mili, czemu pytasz? – Oj, są bardzo kochliwi… – Jak to? – Gdy wychodzicie, wszystko słychać. Trzeci dzień urządzają… takie, ekhm, dorosłe gry. – Serio? – Z fantazją! Jak z filmu… – He, he! – Posłuchasz i sam ocenisz. Ale trochę drażni, pracować trudno. – Oj, nie przesadzaj, mają pięćdziesiątkę, a „bawią się”. W weekend głowa rodziny także nie była już tylko biernym słuchaczem – tym razem klasyczna scenka: ogrodnik i pani domu. Smirnowowie słuchali i czerwienili się. ***** Tymczasem młodzi Kazałowie, niedługo po trzydziestce, rok po ślubie, spodziewają się pierwszego dziecka: – Kostek, widziałeś nowych sąsiadów? – Mignęli mi w klatce, dlaczego pytasz? – Jacy oni są! Ona mu gotuje jak w restauracji, on ją prezentami zasypuje – codziennie coś nowego! – Skąd wiesz? – Chodzę codziennie na spacer, z mieszkania tak pachnie, że aż ślinka cieknie! A często go widzę z kwiatami, albo z torbą prezentów, do domu pędzi jak na randkę! – Ciekawe. – Może oni wcale nie są małżeństwem? – Żyją razem. – W kuchni śmieszkują, jakby byli zakochani… W piątek Kostek spotkał sąsiada z kwiatami i winem pod windą… ***** Mijał czas. Dziwni sąsiedzi z mieszkania 222 mieszkali już miesiąc. W 221. przywykli do odgłosów zza ściany – sąsiedzi wciąż „grają” i żyją, jakby każdy dzień był ostatni. Pewnego wieczoru, Viera Smirnowa powiedziała mężowi: – Poszłam dziś do centrum handlowego, a tam – stoisko z bielizną… Zobacz, co kupiłam! Oczy Smirnowa rozbłysły. – A ja niedawno wstąpiłem… do sklepu dla dorosłych. Zobacz, co wybrałem – nie wiem, czy ci się spodoba. – Cóż, nie spróbujesz, nie dowiesz się – zarumieniła się Viera. ***** – Ruszyło się! – szepnął sąsiad z 222., przykładając ucho do ściany sąsiadów. ***** Kostek z 223. postanowił kupić żonie biżuterię – dawno nie sprawiał jej prezentów. W sklepie dostrzegł znajomą kurtkę: – Oksana! Co ty tu robisz? – Chciałam się przejść… A ty? – Kupiłem ci kolczyki. Proszę! Oksana rozpromienia się: – Dziękuję, kochanie! A ja na kolację zrobię twoją ulubioną carbonarę z krewetkami, tak jak kiedyś. – Pyszności. To nie spóźnię się! ***** – I co tam u nich? – pyta mężczyzna z 222. – Gotuje coś wyjątkowego, a tamci ledwo przeprowadzili dzieci, już w kuchni ćwierkają jak gołąbki. – Cudownie! ***** Mija kolejny miesiąc – Smirnowowie odmienieni, wyraźnie odmłodnieli, na siebie patrzeć nie mogą się napatrzeć. Odkryli na nowo wspólne tematy, kryjówki przed dziećmi i nawet hotele na weekend wynajmują. U Kazałów lada dzień powiększy się rodzina, ale randki wróciły – wyjścia do kina, na wystawy, pieczenie według dawno zapomnianych przepisów. Kostek kupuje prezenty, nie myśli już o wiadomościach w telewizji… ***** – I co tam u nich? – dopytuje kobieta z 222. – W porządku, skrzypią materacem po cichu. Widocznie dzieci w domu. A u młodych? Też dobrze – śmiechy, zapachy jak z restauracji wypływają na korytarz. – To świetnie! Plan wykonany w trzy miesiące. Pochodzimy tu jeszcze z dwa tygodnie. – Dobrze, a kto następny? – Pani Simoniuk, klatka IV, mieszkanie 65. W 66. rodzina znużona życiem, już nie pamiętają własnych imion. W 64. trzeba priorytetowo zadbać o sypialnię! – Ok. Twoje kasety niech jeszcze trochę pograją, ja swoich olejków nie chowam. Róże, którym wodę zmieniałeś co tydzień, zwiędły – musisz nowe kupić. – Kupię. Masuj mi proszę plecy, potem idziemy spać…

DZIWNI SĄSIEDZI

Do mieszkania nr 222 w bloku przy ulicy Mickiewicza 8 wprowadzili się nowi sąsiedzi. Małżeństwo około pięćdziesiątki, oboje drobnej postury. On z siwą brodą, nosi szary płaszcz. Ona często widziana w długiej spódnicy i kolorowym berecie. Uprzejmi, uśmiechają się w windzie, zawsze przytrzymają drzwi, jeśli ktoś taszczy ciężkie zakupy.
Co ważne we współczesnym budownictwie są też cisi.
Ale to było tylko na początku. Po dwóch tygodniach państwo Kowalowie z 221 i Nowakowie z 223 mieszkania usłyszeli nowych sąsiadów już bardzo wyraźnie.
To przez kolejne dni stało się głównym tematem rozmów przy kolacji.
Tak rozmawiali Kowalowie, czterdziestoletni, od połowy życia noszą wspólne nazwisko.
Widziałeś tych naszych nowych sąsiadów?
Tak, wczoraj w windzie jechaliśmy razem.
I jak ci się wydają?
Zupełnie zwyczajni, normalni ludzie. A co?
A widzisz, a tacy kochliwi…
Ale jak to?
Jak was nie ma w domu, to u nich się zaczyna… już trzeci dzień z rzędu. Takie… dorosłe zabawy.
Serio?
Oj, i to z wyobraźnią. Jak w filmie, nie życie…
No piękne rzeczy!
Jak sam usłyszysz, to zrozumiesz. Ale powiem ci, że potrafi zirytować, do pracy się zabrać trudno.
Oj, nie bądź taka. Ludzie mają pięćdziesiątkę na karku, a jeszcze bawią się.
Nie to co my pomyślał, lecz nie powiedział już nic.
W weekend głowa domu sam stał się mimowolnym słuchaczem ich zabaw. Tym razem odegrali klasyczną scenę z ogrodnikiem i gospodynią. Kowalowie siedzieli zasłuchani i czerwienili się ze wstydu.

*****

A tak rozmawiali Nowakowie, najmłodsze małżeństwo na klatce, oboje pod trzydziestkę, pięć lat po ślubie, w oczekiwaniu na pierwsze dziecko.
Michał, widziałeś nowych sąsiadów?
Tak, wczoraj na klatce się mijaliśmy. Czemu pytasz?
Wydają się tacy ciekawi. Ona codziennie gotuje mu coś pysznego, prawie jak w restauracji. On ją nieustannie czymś obdarowuje, każdego dnia jakiś prezent.
Skąd ty to wiesz?
Na spacery wychodzę codziennie, od nich z mieszkania tak pachnie, że można zwariować! A raz widziałam go z kwiatami i z prezentową torbą. Do domu biegnie jak na randkę.
Hmm…
Może oni nawet nie są małżeństwem? Może po prostu kochankowie?
Kto wie… ale mieszkają razem.
A jak się krzątają w kuchni, to jak nie hałasują naczyniami, to wszystko słychać: hi-hi-hi, ha-ha-ha. Jakby zakochani nastolatkowie.
Okej, zaczynają się Wiadomości, idę obejrzeć.
A w piątek Michał Nowak spotkał sąsiada przy windzie. Tamten z kwiatami, butelką czerwonego, aż gotowy do szampańskiego wieczoru.

*****

Czas mijał. Miesiąc minął, odkąd dziwni sąsiedzi zamieszkali pod 222.
W 221 już przywykli do odgłosów zza ściany. A tamci jakby nie mogli się nagrać codziennie coś nowego, westchnienia i skrzypienie materaca, jakby jutra nie było i korzystać z siebie trzeba puki czas.
Pewnego wieczora Wera Kowal, patrząc w bok, wyznała mężowi:
Byłam dziś w galerii, nie wiem jak, ale weszłam do działu z bielizną. Zobacz, co kupiłam rozchyliła szlafrok.
Oczy Kowala Piotra aż zabłysły, oblizał się mimowolnie.
A ja ostatnio wstąpiłem do sklepu… dla dorosłych. Zobacz, nie wiem, czy ci się spodoba.
Jak się nie spróbuje, to się nie przekona Wera zarumieniła się aż po uszy.

*****

Zaczęli szepnął sąsiad spod 222, stojąc przy ścianie, przykładając ucho do wspólnej z Kowalami ściany.

*****

Michał z 223 postanowił w przerwie obiadowej zajrzeć do jubilera. Dawno nie sprawił żonie żadnej niespodzianki. Kiedyś co tydzień czymś ją obdarowywał. Gdziekolwiek był, szukał, czymby ją zaskoczyć. Przynajmniej czekoladkę zawsze miał dla niej w teczce.
Nagle zobaczył znajomą kurtkę.
Kinga! zawołał żonę Co ty tu robisz? Daleko do domu.
A tak, wyskoczyłam na spacer zmieszała się żona A ty?
Kupiłem ci kolczyki, proszę nie wytrzymał Michał.
Kinga rozpromieniła się:
Dzięki, kochanie pocałowała męża A ja dzisiaj na kolację zrobię makaron z krewetkami, pamiętasz jak dawniej? Tu mają najlepsze owoce morza.
Oj pamiętam! Aż mi ślinka cieknie na samą myśl.
Tylko postaraj się nie spóźnić na siódmą mam gotowe, żebym nie musiała podgrzewać.
Jasne odpowiedział Michał, a w duszy pomyślał: kupię jej jeszcze kwiaty.

*****

I jak tam? zapytał mężczyzna z 222.
Coś wyjątkowego szykuje, uśmiechnęła się kobieta i u tamtych też już ruszyło.

*****

Minęły kolejne tygodnie. Kowalowie aż młodsi o dziesięć lat. Ciągle patrzą na siebie z zachwytem, byle tylko znaleźć chwilę dla siebie. Nawet wyjeżdżają czasem od dzieci, biorą pokój w hotelu i nie mogą się sobą nasycić. Tematy do rozmów się znalazły, w codzienności wszystko idzie lepiej.

*****

U Nowaków lada moment pojawi się pierwsze dziecko, a oni znów chodzą na randki. Raz do kina, raz do restauracji, raz na wystawę. Kinga wyciągnęła stary przepiśnik. Michał każdej niedzieli obdarowuje ją drobiazgiem, czekoladką, kwiatkiem, już nawet nie wiedzą, kiedy ostatnio oglądali wieczorne Wiadomości.

*****

Co u nich? dopytywała kobieta z 222.
Całkiem dobrze. Materac lekko skrzypi, dzieci w domu. Ale ogólnie wesoło się zrobiło, uwielbiam ich podsłuchiwać, żeby mieć pewność, że wszystko działa.
I u drugich też dobrze. W kuchni jak dwa gołąbki, śmiech, żarty… A z mieszkania pachnie jak z dobrej restauracji.
No i pięknie! Trzy miesiące wystarczyły. Jeszcze kilka tygodni dla utrwalenia rezultatu.
Dobrze. Kto następny?
Simoniukowie, ul. Słowackiego 4, mieszkanie 65. W 66 mieszka rodzina, która już zapomniała, jak się nazywają. W 64 klasyka, trzeba się zająć sypialnią i zrobić porządek!
Rozumiem. Na razie twoich kaset nie chowam, jeszcze trochę pohałasuj. Dostawę z restauracji zostawiam. Aromatyczne olejki są. Tylko te róże, co im zmieniałeś wodę, zwiędły. Trzeba kolejny bukiet zamówić.
Zrobię. Pomasuj mi jeszcze kręgosłup i chodźmy spać…