Witold siedział wygodnie przy biurku z laptopem i kubkiem kawy, kończąc zaległe sprawy, gdy nagle przerwał mu nieznany numer telefonu. – Halo, słucham? – Pan Witold Dymitrowicz? Dzwonię z oddziału noworodków. Zna pan Annę Michałównę Izotow? – odezwał się starszy mężczyzna. – Nie znam żadnej Anny Michałówny. O co chodzi? – zdziwił się Witold. – Anna zmarła wczoraj przy porodzie. Skontaktowaliśmy się z jej matką. Powiedziała, że jest pan ojcem dziecka, – głos umilkł, czekając na odpowiedź. – Jakiego dziecka? Jakim ojcem? Nic nie rozumiem! – Witold zaczynał się denerwować. – Anna urodziła dziewczynkę. Wczoraj. A pan jest ojcem tej dziewczynki. Jeśli pan to Witold Dymitrowicz Larianow. Proszę jutro zgłosić się do szpitala na Inflanckiej. Trzeba podjąć decyzję…

Dziś usiadłem wygodnie przy swoim biurku, laptop otwarty, obok kubek gorącej kawy. Trzeba było wreszcie dokończyć zaległe sprawy w pracy, ale nagle przerwał mi dzwoniący telefon. Obcy numer.

Halo, słucham.
Czy rozmawiam z panem Witoldem Dąbrowskim? rozległ się głos starszego mężczyzny.
Tak, przy telefonie. O co chodzi? zapytałem zaskoczony, bo nie rozpoznawałem rozmówcy.
Dzwonię z oddziału położniczego. Czy zna pan może Zofię Kowalczyk? padło kolejne, zupełnie mi obce, imię i nazwisko.
Nie, nie kojarzę żadnej Zofii Kowalczyk. O czym w ogóle mowa?
Otóż, Zofia zmarła wczoraj przy porodzie. Skontaktowaliśmy się z jej matką, powiedziała, że to pan jest ojcem dziecka rozmówca przerwał, jakby czekał na moją odpowiedź.
Jakiego dziecka? Co to znaczy, ojcem? Nic nie rozumiem! zdenerwowałem się.
Zofia urodziła wczoraj córkę. Jeżeli rzeczywiście jest pan Witoldem Dąbrowskim, to pan jest ojcem. Musi pan przyjechać jutro do szpitala na ulicy Nowowiejskiej i podjąć decyzję… mówił spokojnie i wyraźnie.
Jaką decyzję? nie rozumiałem nic z tej rozmowy.
Przyjedzie pan, zapyta o doktora Michała Sokołowskiego to ja. Wszystko wyjaśnimy.

Zostałem ze słuchawką w ręku, słuchając przerywanego sygnału. Odłożyłem telefon i próbowałem jakoś ogarnąć to, co usłyszałem.

Zofia… Jaka Zofia? powtarzałem szeptem, chodząc po pokoju. Nie znam żadnej Zofii… Chwila, ile jest ciąża? Dziewięć miesięcy… Mamy maj, więc wrzesień… Co robiłem we wrześniu?

Spojrzałem na kubek kawy, który trzymałem, skrzywiłem się i odstawiłem go na biurko. Teraz przydałoby się coś mocniejszego…

Wrzesień… Przecież wtedy byłem nad morzem, w Trójmieście, dwa tygodnie… To było to! Zosia!

Coraz gorzej przypominałem sobie jej twarz. Jasne włosy, niebieskie oczy… Ile już takich Zosiek poznałem? Przecież nie jestem typem, który wiąże się na stałe. Nigdy nie miałem dzieci, nie planowałem rodziny. Moje życie jest takie, jakie miało być ułożone, przewidywalne. I wcale nie zamierzam tego zmieniać przez jakąś Zosię…

Ale przecież ona nie żyje… zadźwięczało w mojej głowie.

Jak ona mogła umrzeć? powtórzyłem głośno, patrząc bezradnie w sufit. Ile ona mogła mieć lat? Może dwadzieścia…

Naszła mnie chęć na papierosa, ale przecież rzuciłem. W środku coś się ruszyło. Żal? Zagubienie? Może smutek?

Dziecko… wymówiłem na głos, jakby ktoś siedział obok Przecież matka Zosi może zabrać to dziecko do siebie. Jest babcią. Zresztą, kto wie, może to wcale nie moje?

Podjąłem decyzję pojadę, spotkam się z lekarzem, podpiszę rezygnację, pomogę finansowo, jeśli trzeba, ale chcę dalej żyć swoim życiem.

Mimo to ciężko mi było zasnąć tej nocy. Myśli kłębiły się w głowie, a w piersi rosło dziwne uczucie, którego nie potrafiłem nazwać…

To martwe ciało przecież to nie może być Zosia! Próbowałem przełknąć powracający do gardła ścisk nie mogłem. Ten ścisk rozchodził się po całym ciele, aż oczy zaszły łzami. Przypomniałem sobie ją. Jak się śmiała. Jak biegała boso po plaży. Jak patrzyła mi w oczy z czułością. Ta zabawna, młoda dziewczyna, o której po powrocie z urlopu zupełnie zapomniałem. A teraz leży w kostnicy… Patrzę na nią po raz ostatni…

Wybiegłem na korytarz. Dałem znak doktorowi Sokołowskiemu, by poczekał chwilę…

Od pierwszego napotkanego człowieka pożyczyłem papierosa i zaciągnąłem się na schodach wejściowych do szpitala, potem wrzuciłem peta i szerokim krokiem wróciłem do gabinetu ordynatora.

Chce pan zobaczyć córkę? zapytał doktor.
Najpierw chcę rozmawiać z matką Zosi. Gdzie jest?
Czeka na korytarzu. Minął ją pan przed chwilą.
Zaraz wrócę rzuciłem szybko i wyszedłem.

Zobaczyłem ją od razu: szczupła kobieta w czarnym szalu, siedziała na krześle. W trzech krokach podszedłem do niej.

Dzień dobry zdołałem powiedzieć z trudem.
Podniosła na mnie oczy. Wsiąkłem w tę rozpacz, którą w nich zobaczyłem…

Ale podobna do Zosi przemknęło mi przez myśl.

Nazywam się Weronika. Weronika Kowalczyk powiedziała cicho Jestem mamą Zosi.
Witold. Także Dąbrowski dodałem niezręcznie.
Wiem. Zosia mi o panu opowiadała. Teraz już… już nie opowie Weronika rozpłakała się.

Stałem tam jak słup. Zupełnie nie wiedziałem, co robić, co powiedzieć, jak się zachować…

Weronika otarła łzy i powiedziała:
Proszę, nie odmawiaj córki. Błagam! Nie mogę pozwolić, by moja wnuczka trafiła do domu dziecka! Rozumie pan?
Ale przecież to pani jest babcią. Powinni ją oddać pani! próbowałem ją uspokoić, choć sam myślałem: Jaką babcią? Przecież wyglądamy na rówieśników…
Nie pozwolą mi. Mam grupę inwalidzką, serce… Wystarczy, że pan uzna dziecko, a ja sama je wychowam. Nie będziemy panu przeszkadzać! wyciągnęła do mnie ręce w niemym błaganiu.

Bez słowa pociągnąłem ją z powrotem do gabinetu ordynatora.

Doktor Sokołowski przerwał pracę.
Co potrzeba, by uznać dziecko? zapytałem z trudem.
Badanie DNA odpowiedział i spojrzał na mnie uważnie. Jak chcecie ją nazwać?
Nazwać? znowu mnie zbił z tropu.
Jak damy na imię dziewczynce? uśmiechnął się łagodnie.
Chce pan zobaczyć córeczkę? zapytał raz jeszcze.
Spojrzałem na Weronikę i powiedziałem cicho:
Nie. Nie chcę.

Formalne sprawy poszły dość szybko. Wynik był jasny to moje dziecko. Nie wiedziałem, co dalej, jak sobie z tym wszystkim poradzić. Zupełnie nie byłem gotów na obecność dziecka w moim życiu. Ale też i zostawić ją Weronice, wymazać z życia nie mogłem. Słowo córka nie chciało mi przejść przez usta. To dla mnie po prostu… dziecko.

Będę im pomagał przeleję pieniądze, kupię wózek, zapewnię, co trzeba postanowiłem tuż przed wypisem dziecka ze szpitala.

Gdy zobaczyłem pielęgniarkę niosącą zawiniątko w różowych falbankach, aż mi zaschło w gardle.

Weronika wzięła pakunek w ręce, odwinęła kawałek kokardki i zapytała:
Chcesz zobaczyć malutką?

Nie zdążyłem odpowiedzieć. Drzwi gabinetu się otworzyły, ordynator poprosił Weronikę na chwilę do środka.

Weronika podała mi zawiniątko i weszła do gabinetu.

Zamurowało mnie. Nic nie mówiłem, nawet nie mogłem się ruszyć. Mały pakiecik w moich ramionach był ciepły i cudownie pachniał. Nagle zawiniątko się poruszyło, wydało dźwięk, jakby mruczenie kociaka, i rozpłakało się rozpaczliwie. Ze strachem spojrzałem na dziecko… i zobaczyłem własne odbicie. Moja córka była moją kopią! Zapatrzyłem się na malutką i nie poznałem samego siebie…

Poczułem, jakbym osuwał się z nóg, więc przysiadłem na krześle, chwileczkę pokołysałem ją lekko i ucichła. Spojrzała mi prosto w oczy i… chyba się uśmiechnęła.

Weronika wyszła z gabinetu po chwili.
Daj, wezmę ją wyciągnęła ręce po wnuczkę.
Ja sam! wypaliłem. Przed chwilą się do mnie uśmiechnęła! i uśmiechnąłem się szeroko, może po raz pierwszy w życiu tak szczerze. Chodźmy do domu, Weroniko powiedziałem cicho i dodałem z przekonaniem: Razem wracamy do domu.