Oszczędni znajomi zaprosili mnie na urodziny – wyszłam głodna, bo porcje były na wagę złota!

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co mi się ostatnio przytrafiło! Zostałam zaproszona na urodziny przez znajomych, których nazywam oszczędnymi. Wiesz, tacy, którzy liczą każdy grosz – nawet jeśli im się dobrze powodzi. Nie powiem, mają kasę i nie muszą się martwić o finanse, ale oszczędzają dosłownie na wszystkim, od jedzenia po ubrania.

Spotykamy się raczej przy okazji, bo na co dzień to głównie do siebie dzwonimy. No i miesiąc temu zaprosili mnie na swoje urodziny. Poszłam… i wróciłam do domu głodna jak wilk.

Rano spakowałam do torebki prezent, który wcześniej kupiłam, i ruszyłam do pracy. Impreza miała się zacząć o czwartej, więc na lunch zamiast obiadu wzięłam tylko kawę i dwa ciasteczka, bo pomyślałam, że na przyjęciu się najem. Naiwna ja…

Pojawiłam się u nich punktualnie, wręczyłam prezent, złożyłam życzenia zdrowia i szczęścia, a tak między słowami rzuciłam żartem, że umieram z głodu, bo nawet nie jadłam obiadu. Gospodarz uśmiecha się i mówi spokojnie, wszystko przygotowaliśmy.

Wchodzę do salonu, a tam… zero stołu, tylko jakaś mała kanapa i kilka osób nas było razem osiem z gospodarzami. Od razu wiedziałam, że będzie bufet, a nie żadne siadanie przy stole. Swoją drogą, chciałoby się po pracy zjeść w miłych warunkach, a nie upychać się na kanapie, no ale trudno.

Na środek na mini-stoliczku wjeżdża jedzenie. Myślisz sobie będzie co zjeść! Policzysz wszystko na talerzach: osiem plasterków kiełbasy (mówię Ci, ledwo je było widać, tak cienko pokrojone), osiem plasterków mięsa, sera, po osiem plasterków pomidora i ogórka. Pięknie to wyglądało, ale ilość raczej symboliczna. Do tego dwie mikroskopijne sałatki i owoce… oczywiście dokładnie na osiem osób. Całości dopełniała jedna flaszka wina.

Siedzę, przeżuwam ten plasterek kiełbasy z serem i czuję, że żołądek mam pusty jak studnia. Nawet nie chciało mi się pić, bo przekąsek było jak na lekarstwo. W pewnym momencie gospodarz mówi: przyniosę coś na gorąco. Myślę sobie w końcu! Ale kuchnia przynosi: na talerzu po jednym pieczonym ziemniaku i udku z kurczaka dla każdego! Takie porcje, że można się śmiać przez łzy. Na szczęście tort był w normalnym rozmiarze.

Impreza trwała półtorej godziny, wszyscy byli rozbawieni, ale ja wracałam do domu z wilczym apetytem. Wstąpiłam po drodze do Żabki, kupiłam parę rzeczy i w domu urządziłam sobie prawdziwy polski obiad!

I powiem Ci, nie mogę pojąć, po co zapraszać ludzi na urodziny, jeśli nie potrafi się ich porządnie ugościć. No serio, kawa i ciastko są spoko, ale na taką imprezę to chyba wypada dać coś do zjedzenia! U nich oszczędność to styl życia nawet przy stole.