Syn nie jest gotowy zostać ojcem… „Rozwiązła! Niewdzięczna świnia!” – wrzeszczała matka na Natalię, nie zważając na zaokrąglony brzuszek córki, który tylko potęgował jej złość. – Wynoś się z domu i nie wracaj! Nie chcę cię więcej widzieć! Matka naprawdę wyrzuciła Natalię z domu, jak już bywało wcześniej za mniejsze przewinienia. Teraz, kiedy dowiedziała się o ciąży, kazała córce nie wracać pod żaden pretekstem, chyba że „wszystko się ułoży”. Zalana łzami, z małą walizką rzeczy, Natalią powędrowała do ukochanego – zdezorientowanego Kuby. Okazało się, że Kuba nawet nie powiedział rodzicom, że Natalię będzie miał dziecko. Matka Kuby natychmiast zapytała, czy nie jest za późno na cokolwiek. Oczywiście – było już za późno, brzuszek wystawał wyraźnie. Natalię ogarnęła taka rozpacz i strach o przyszłość, że była gotowa na wszystko, byle tylko ktoś jej pomógł. Choć miesiąc wcześniej z całych sił sprzeciwiała się pomysłom matki, teraz była na granicy załamania. – Mój syn nie jest gotowy zostać ojcem – powiedziała stanowczo matka Kuby. – Jest młody, a ty zrujnujesz mu życie. Pomożemy, na ile się da, ale teraz poprosiłam znajomą, żeby załatwiła ci miejsce w ośrodku dla takich jak ty – niechcianych ciężarnych głupich dziewczyn. W ośrodku Natalii przydzielono pokoik. Tutaj w końcu mogła odetchnąć, odpocząć i zebrać siły. Miała wsparcie psychologa, przygotowywała się do porodu fizycznie i psychicznie, nikt jej nie dokuczał. Kiedy wreszcie w jej ramionach pojawił się mały zawinięty w kocyk skarb – córeczka Ewa – Natalię ogarnął strach i panika, a potem ciekawość: co to za cud – to małe życie, jej własna córka? Nadchodziły święta Bożego Narodzenia, ale zamiast dobrych wieści Natalię ostrzeżono – musi poszukać sobie miejsca, bo na jej pokój czeka już kolejka. Z miesięczną Ewą na rękach Natalia siedziała w szpitalnym pokoju i nie wiedziała, jak dalej żyć – skąd wziąć pieniądze, u kogo szukać schronienia. Serce matki Natalii nie zmiękło – nie chciała nawet spojrzeć na wnuczkę, wymazała obie ze swojego życia. – No popatrz, córeczko, jaki smutny mamy dziś wieczór wigilijny… – szepnęła Natalia do Ewy. Tak kochała ten czas! Co roku chodziła po kolędzie, znała wszystkie kolędy, zawsze sporo zarabiała, bo przebiegała całą dzielnicę z dzieciakami z podwórka. Tak bardzo chciała znowu poczuć tę radość – śpiewać kolędy od drzwi do drzwi, poczuć magię świąt. „A dlaczego nie?” – pomyślała młoda mama. – Dziecko mam spokojne, ciepło je ubiorę, przyczepię do siebie i pójdę śpiewać, duszę chociaż ogarnę świąteczną radością. Kto nie otworzy drzwi – trudno, ich strata!” Nazajutrz, w drugi dzień świąt, Natalia wybrała spokojną dzielnicę z domkami jednorodzinnymi na swoje kolędowanie. Jak przeczuwała, otwierano jej niechętnie, bo tradycyjnie czekano na chłopców – kolędników. Gdzieniegdzie udawało się jednak wejść i gdy Natalia śpiewała z całego serca, gospodarze hojnie ją nagradzali – nie tylko pieniędzmi, ale i łakociami, a najbardziej rozczulał ich widok maleńkiej Ewy. Wszyscy rozumieli, że kobieta z niemowlakiem po kolędzie nie chodzi z dobrego serca losu. Chodzenie od domu do domu było męczące. „Jeszcze tylko tamta willa – może bogaci, dadzą coś ekstra” – pomyślała Natalia, czując w kieszeni uzbieraną sumę pieniędzy, która dawała jej nareszcie namiastkę spokoju. – Pozwólcie pokolędować! – powiedziała, gdy gospodarz zaprosił ją do środka. Dalsze zachowanie mężczyzny zdziwiło Natalię. Patrzył na nią długo, potem na dziecko. Zbladł, usiadł na kanapie i wyszeptał niepewnie: – Julia? – Przepraszam? Nie, ja jestem Natalia… Chyba mnie pan z kimś pomylił… – Natalia?… Jesteś taka podobna do mojej żony… I to dziecko – to dziewczynka? – Tak. – Ja też miałem taką córkę… Ale obie zginęły w wypadku… A kilka dni temu przyśniły mi się, że wróciły… I teraz wy… Czy to możliwe? – Ja… nie wiem, co powiedzieć… – Wejdź proszę, nie krępuj się! Opowiedz mi swoją historię… Na początku Natalia przestraszyła się nieznajomego. Był dziwnie poruszony, zbyt emocjonalny. Ale potem postanowiła zostać. Weszła do dużego domu samotnego mężczyzny. Od razu zauważyła na ścianie zdjęcie kobiety i dziecka – rzeczywiście, była do nich bardzo podobna… I wtedy zaczęła opowiadać swoją historię – ze szczegółami, bez zahamowań, jakby w końcu ktoś chciał naprawdę jej wysłuchać. Mężczyzna milczał, słuchał, łapał każde słowo, a co jakiś czas patrzył na słodko śpiącą Ewę, która najwyraźniej poczuła, że wróciła do miejsca, które już niedługo stanie się jej prawdziwym domem…

Syn niegotowy zostać ojcem

Ladacznica! Niewdzięczna świnia! wrzeszczała moja mama, jakby chciała wydrzeć mi duszę. Nawet widocznie zaokrąglony brzuch nie łagodził jej wściekłości wręcz przeciwnie, potęgował ją z każdym dniem. Wynoś się z domu i nie pokazuj się moim oczom! Nie chcę cię już więcej widzieć!

Rzeczywiście, tym razem mama wyrzuciła mnie z mieszkania w Warszawie. Wcześniej zdarzało się jej wyganiać mnie za różne przewinienia, ale za to, że zaszłam, powiedziała, żebym już nigdy się nie pokazywała. Chyba że wszystko się skończy.

Zapłakana, z małą walizką i nadzieją, że ktoś mnie jeszcze zechce, poszłam do ukochanego zagubionego Jakuba. Okazało się, że Kuba w ogóle nie powiedział rodzicom, że to on jest ojcem mojego dziecka. Jego mama od razu zapytała, czy nie jest za późno, żeby coś z tym zrobić. Było oczywiście za późno, mój brzuch był już naprawdę duży. Byłam w takim szoku, że zrobiłabym wszystko, byle ktoś mnie wsparł. Jeszcze miesiąc temu buntowałam się przeciwko pomysłom mojej mamy, teraz zaś bałam się o przyszłość i czułam się zupełnie bezradna.

Mój syn nie jest gotowy, żeby zostać ojcem powiedziała stanowczo mama Jakuba. Jest młody, zmarnujesz mu życie. Oczywiście jakoś ci pomożemy, ale teraz postarałam się, byś dostała miejsce w ośrodku dla takich jak ty niechcianych, samotnych ciężarnych dziewczyn.

W ośrodku w Krakowie przydzielono mi niewielki pokoik. W końcu mogłam złapać oddech, uspokoić nerwy i pomyśleć o sobie. Nikt mnie nie poniżał, pomagali mi mentalnie przygotować się do porodu, a psycholog wspierał rozmowami. Kiedy w końcu przyszedł ten najważniejszy dzień i w ramionach trzymałam swój mały kocyk z córeczką, ogarnął mnie strach zaczęła się panika. Dopiero po chwili odważyłam się spojrzeć na to maleństwo i pomyśleć: Kim jesteś, cudzie mój, moja mała Zosiu?

Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia, ale dla mnie radosnej nowiny nie było dostałam powiadomienie, że muszę szukać nowego schronienia, bo na moje miejsce czeka już kolejna dziewczyna.

Z miesięczną Zosią na rękach siedziałam w pokoju i zastanawiałam się, jak przetrwamy. Nie miałam pieniędzy na życie, nie wiedziałam, gdzie się zwrócić o nocleg. Serce mojej matki całkiem skamieniało, nawet nie chciała zobaczyć własnej wnuczki skreśliła nas obie ze swojego życia.

Popatrz, córeczko, jaki smutny nasz wigilijny wieczór szepnęłam do Zosi. Tak bardzo kochałam te święta. Od dziecka biegałam z innymi dziećmi po dzielnicy, śpiewałam kolędy wszystkie znałam na pamięć. Zawsze z kolędowania przynosiłam niezłą sumkę złotych monet i całą torbę cukierków. Nagle zatęskniłam za tym uczuciem pójść od domu do domu, śpiewać, poczuć magię Bożego Narodzenia. A dlaczego nie? pomyślałam. Zosia taka spokojna, otulę ją, przyczepię do siebie i pójdę kolędować. Co mi tam komu się nie spodoba i nie otworzy drzwi, trudno.

Następnego dnia wybrałam na kolędowanie spokojną uliczkę pod Warszawą. Czułam, że nie będą chętnie wpuszczać samotnej kolędniczki z niemowlęciem, bo tradycyjnie czekano na grupki chłopaków. Mimo wszystko parę rodzin otworzyło mi drzwi. Gdy śpiewałam z serca stare kolędy, domownicy dawali mi i pieniędzmi, i piernikami czy kompotem z suszu. Szczególnie rozczulali się widząc Zosię. Wiedzieli przecież, że żadna matka z małym dzieckiem nie chodzi po domach dla zabawy.

Chodzenie od domu do domu nie było łatwe. Zajrzę jeszcze do tej willi tam na rogu i wystarczy. Może dobrze dadzą, widać po płocie, że bogaci pomyślałam i mocniej ścisnęłam chustkę z pieniędzmi uzbierałam już sporą sumę, a to przyniosło ulgę.

Mogę zakolędować? spytałam, kiedy właściciel zaprosił mnie do środka. Ale nagłe zachowanie mężczyzny zbiło mnie z tropu. Puścił mnie do salonu, ale zaraz się zatrzymał, wpatrzony w moją twarz. Spojrzał na dziecko. Zbladł, zachwiał się, osunął na kanapę.

Nadzieja? wyszeptał cicho.

Przepraszam? Nie, jestem Natalia Musi mnie pan z kimś pomylił.

Natalia ale jak ty podobna do mojej żony powiedział ledwie słyszalnym głosem. I to dziecko Dziewczynka?

Tak.

Też miałem taką córkę Ale zginęły żona i córka, w wypadku samochodowym. A śniło mi się ostatnio, że wróciły A tu pani Jak to możliwe?

Ja nie wiem, co powiedzieć

Proszę usiąść, niech się pani nie krępuje. Proszę mi opowiedzieć swoją historię

Przestraszyłam się tego nieznajomego był taki poruszony, wręcz dziwny. Ale nie miałam gdzie iść, więc weszłam do dużego, jasnego pokoju. Od razu spostrzegłam na ścianie zdjęcie kobiety z dzieckiem rzeczywiście była bardzo do mnie podobna

Opowiedziałam więc moją historię: o dzieciństwie, o matce, o Jakubie, o Zosi, o samotności. Słuchał bez przerywania, czasem zerkał na moją córkę spała i uśmiechała się we śnie. Czułam, jak w tym domu powoli wraca do mnie spokój. Może naprawdę razem zaczniemy tu nowe życie, gdzie w końcu ktoś chce nas wysłuchać, przyjąć i być rodziną.