DZIWNI SĄSIEDZI Do mieszkania 222 w bloku nr 8 przy ulicy Mickiewicza wprowadzili się nowi sąsiedzi. Małżeństwo około pięćdziesiątki, oboje niscy, szczupli. On nosi brodę i szare palto, ona często widywana jest w długiej spódnicy i kolorowym berecie. Uprzejmi, w windzie uśmiechają się i przytrzymują drzwi, gdy trzeba dźwigać ciężkie torby. I co ważne, jak na obecne budownictwo – cisi. Tak się przynajmniej wydawało na początku. Po dwóch tygodniach państwo Smirnow z 221 oraz państwo Kwiatkowscy z 223 już bardzo wyraźnie słyszeli nowych sąsiadów. Stało się to tematem rodzinnych rozmów przy kolacji. Oto co mówili czterdziestoletni Smirnowowie, którzy pół życia przeżyli razem. — Widziałeś naszych nowych sąsiadów? — Tak, jechaliśmy wczoraj razem windą. — I jak ci się podobają? — Normalni ludzie, zwyczajni. Czemu pytasz? — Okazali się bardzo… kochliwi… — W jakim sensie? — Gdy wy wszyscy wychodzicie, robi się cicho i słychać wszystko. Oni już trzeci dzień urządzają… gry. Takie dla dorosłych… — Serio? — Tak, i to z fantazją. Prawie jak w kinie… — Haha, niezłe! — Sam kiedyś usłyszysz, to się pośmiejesz. Ale szczerze mówiąc trochę drażni i przeszkadza w pracy. — Daj spokój, nie bądź pruderyjna. Mają po pięćdziesiątce, a „grają”. — Nie to co my, pomyślał, ale nic nie powiedział. W weekend głowa rodziny niechcący stał się słuchaczem kolejnej gry sąsiadów. Tym razem była to „klasyka” – ogrodnik i pani domu. Smirnowowie słuchali i czerwienili się po uszy. ***** A to rozmowy u Kwiatkowskich – najmłodszej pary na piętrze. Mają prawie po trzydzieści lat, pięć lat po ślubie, spodziewają się pierwszego dziecka. — Kacper, widziałeś nowych sąsiadów? — Tak, spotkałem się wczoraj na klatce. Co z nimi? — Ciekawi ludzie. Ona codziennie gotuje mu coś pysznego, pachnie jak w restauracji. A on ją każdego dnia czymś obdarowuje. — Skąd wiesz? — Wychodzę codziennie na spacer, aż zapachy zwalają z nóg! Parę razy widziałam go z kwiatami, raz z torbą prezentową. I biegnie do domu jak na randkę. — Hmm. — Może oni wcale nie są małżeństwem? Może to tylko kochankowie? — Nie wiem, razem mieszkają przecież. — I w kuchni ciągle się śmieją, jeśli nie brzęczą naczyniami to wyraźnie słychać: chichoty i śmiech. Jak młodzi zakochani. — Rozumiem. Zaraz zaczynają się wiadomości, pójdę zobaczyć. W piątek Kacper spotkał sąsiada przy windzie. Ten miał kwiaty, wino i wyraźnie spore oczekiwania co do wieczoru. ***** Czas płynął. Mija miesiąc, odkąd w 222 mieszkają dziwni sąsiedzi. W 221 już się przyzwyczaili do tych dźwięków zza ściany. Tamci wciąż nie mogą się „nagrywać”. Codziennie coś nowego albo po prostu westchnienia i skrzypiący materac. Jakby żyli ostatni dzień, chcą się sobą nacieszyć. Pewnego wieczoru Weronika Smirnow, odwracając wzrok, mówi do męża: — Byłam dziś w centrum handlowym i zawędrowałam do działu z bielizną. Zobacz co kupiłam – rozchyla szlafrok. Oczy Mikołaja Smirnowa rozbłysły, oblizał mimowolnie usta. — Ja ostatnio wstąpiłem do sklepu dla dorosłych. Zobacz, co zakupiłem, nie wiem, czy ci się spodoba. — Jak nie spróbujemy, to się nie dowiemy – zarumieniła się Weronika. ***** — Ruszyli się – szepcze sąsiad z 222, stojąc z uchem przy ścianie do Smirnowych. ***** Kacper z 223 w porze lunchu poszedł do jubilera. Już dawno nie rozpieszczał żony prezentami. Kiedyś co tydzień coś wymyślał, zawsze chociaż czekoladka w teczce czekała. Nagle dostrzegł znajomą kurtkę. — Ola! – zawołał żonę – co tu robisz? Do domu daleko. — Tak się przeszłam – speszyła się – a ty? — Kupiłem ci kolczyki. Masz – nie mógł się powstrzymać. Ola rozpromieniła się: — Dziękuję, kochanie – pocałowała go – a ja na kolację postanowiłam zrobić carbonarę z krewetkami. Pamiętasz, jak dawniej gotowałam? Tu są najlepsze krewetki w mieście. — Pamiętam! Ślinka mi cieknie na samą myśl. — Nie spóźnij się dziś, na 19 wszystko gotowe. — Dobrze – odpowiedział Kacper, myśląc: kwiaty jeszcze trzeba kupić. ***** — I jak tam? – pyta mężczyzna z 222. — Szykuje coś specjalnego – uśmiecha się kobieta – i u tych proces ruszył. ***** Jeszcze miesiąc mija – Smirnowów nie można poznać. Odmłodnieli o 10 lat. Nie mogą się napatrzyć na siebie. Tylko czekają na chwilę we dwoje. Czasem uciekają od dzieci, wynajmują hotel, nie mogą się sobą nasycić. Jest o czym rozmawiać, we wszystkim się dogadują. ***** A u Kwiatkowskich lada dzień pierwsze dziecko, ale randki jak za dawnych lat. Kino, restauracja, wystawa. Ola znalazła stary zeszytach z przepisami. Kacper co tydzień ją czymś obdarowuje, a jego teczka zawsze kryje coś słodkiego dla żony. Nawet nie pamięta, kiedy ostatnio oglądał wieczorne wiadomości. ***** — I jak tam u nich? – pyta kobieta z 222. — Cicho skrzypią materacem – odpowiada mężczyzna – widać dzieci w domu. Ale ogólnie wesoło się zrobiło, cały czas ich słucham na wszelki wypadek. — I u młodych dobrze. Ćwierkają w kuchni jak gołąbki, śmieją się. W całej klatce pachnie jak w restauracji. — No i świetnie! Zgodnie z planem, trzy miesiące i gotowe. Jeszcze chwilę tu pomieszkamy, by utrwalić efekt. — Dobrze. Kto następny? — Simonowa, blok 4, mieszkanie 65. W 66 już rodzina zarośnięta rutyną, zapomnieli własnych imion. A w 64, standardowo – trochę ogarnąć sprawy w sypialni, porządek zrobić! — Rozumiem. No to twoich kaset jeszcze nie chowam, hałasuj kiedy chcesz. Dostawy z restauracji też nie odwołam. Olejki jeszcze są. A te róże, którym piąty raz zmieniałeś wodę, zwiędły. Trzeba kupić nowy bukiet. — Kupię. Masuj mi plecy i chodź spać…

Dziwaczni sąsiedzi

W pewne stare kamienicy, przy Mickiewicza 8, do mieszkania numer 222 wprowadzili się nowi sąsiedzi. Było to małżeństwo po pięćdziesiątce, oboje dość niscy i szczupli. On nosił brodę i szare palto, ona zawsze w długiej spódnicy i kolorowym berecie. Grzeczni, w windzie uśmiechali się, przytrzymywali drzwi, gdy ktoś gonił z ciężkimi torbami.
Co ważne w dzisiejszych czasach i przy polskim budownictwie bardzo cisi.

Przynajmniej początkowo na takich wyglądali. Dopiero po dwóch tygodniach państwo Smirnow, z mieszkania 221, oraz państwo Kazakowscy z 223, usłyszeli nowych sąsiadów bardzo wyraźnie.

To stało się potem nieodłącznym tematem ich rozmów przy wspólnej kolacji.

Tak wspominały Smirnowy małżeństwo grubo po czterdziestce, pół życia pod jednym nazwiskiem.
Widziałeś już tych nowych sąsiadów?
Widziałem, jechaliśmy razem windą wczoraj.
I co powiesz?
Wydają się w porządku, przeciętna para. A czemu pytasz?
Okazali się bardzo kochliwi.
Jak to rozumiesz?
Kiedy każdy wychodzi do pracy, robi się cicho. I wszystko słychać. Od trzech dni urządzają jakieś zabawy. Takie dorosłe…
Powaga?
Tak, i z wyobraźnią, nie powiem! Jak w filmie, nie w życiu
Ha, niezłe.
Sam kiedyś posłuchasz i się pośmiejesz, ale drażni, nie mogę się przez to skupić na pracy.
Oj tam, nie przesadzaj. Ludzie po pięćdziesiątce a jeszcze bawią się.
A nie to co my pomyślał, ale już na głos tego nie powiedział.

W sobotę i głowa rodziny została mimowolnym słuchaczem. Tym razem odgrywali klasyczną scenę ogrodnik i pani domu. Państwo Smirnow aż się rumienili.

***

U Kazakowskich, młodego małżeństwa z piątym rokiem wspólnego życia i spodziewających się pierwszego dziecka, rozmowa toczyła się inaczej:
Kostek, widziałeś nowych sąsiadów?
Widziałem, wczoraj na klatce się minęliśmy. Dlaczego pytasz?
A bo oni tacy ciekawi. Ona codziennie coś pysznego mu gotuje, zupełnie jak w restauracji. A on ją prezentami zasypuje, dzień bez upominku dzień stracony.
Skąd wiesz?
Codziennie wychodzę na spacer, a z ich drzwi zapach się niesie aż kręci w nosie! Kilka razy widziałam go z kwiatami lub torbą z drogerii. A jak wraca do domu, to aż się śmieje.
Może wcale nie są małżeństwem, tylko kochankami?
Kto tam wie… Ale razem mieszkają.
W kuchni przekomarzają się, jakby byli świeżo zakochani. Słychać śmiechy, jeśli akurat garnkami się nie tłucze.
Dobra, zaraz się zaczynają wiadomości, idę zobaczyć.

W piątek Kostek Kazakowski natknął się na sąsiada z 222 przy windzie miał kwiaty i butelkę wina, wyglądał jakby szykował się na wyjątkowy wieczór.

***

Minął miesiąc. Nowi lokatorzy w 222 zadomowili się na dobre. Państwo Smirnow przywykli do hałasów zza ściany. Sąsiedzi z 222 codziennie wymyślali coś nowego czy to ciche westchnienia, czy skrzypienie materaca. Jakby chcieli nacieszyć się sobą, póki jeszcze czas.

Pewnego wieczora, z zawstydzeniem spuszczając wzrok, pani Wiera Smirnow zwróciła się do męża:
Byłam dziś w Galerii Krakowskiej, coś mnie podkusiło zaglądnąć do działu z bielizną Zobacz, co kupiłam. Otworzyła szlafrok.

Oczy pana Mikołaja rozbłysły, mimowolnie oblizał dolną wargę.
A ja, wiesz, byłem ostatnio w takim sklepie dla dorosłych. Zobacz, co przyniosłem, ciekawe, czy ci się spodoba.
Jak nie spróbujesz, to się nie przekonasz zarumieniła się Wiera.

***

Po chwili za ścianą, sąsiad z 222 stał z uchem przyłożonym do muru dzielącego mieszkania.
Zaczęli szepnął do żony.

***

Kostek z 223 w porze obiadu poszedł do jubilera. Pomyślał, że dawno żony nie rozpieszczał. Kiedyś co tydzień czymś ją zaskakiwał chociażby ulubioną czekoladkę w teczce zawsze nosił.

Nagle rozpoznał znajomą kurtkę.
Oksanka! Co ty tu robisz? Przecież to kawałek od domu!
Tak tylko, na spacer wyszłam odparła lekko zakłopotana żona A ty?
Kupiłem ci kolczyki. Proszę. Kazakowski nie wytrzymał, od razu wręczył prezent.

Oksana promieniała:
Dziękuję, kochanie ucałowała go w policzek A ja na kolację postanowiłam zrobić carbonarę z krewetkami. Pamiętasz, jak kiedyś robiłam? Tu mają najlepsze krewetki w mieście.
Jasne, aż mi ślinka cieknie jak o tym myślę!
Nie przeciągaj dziś w pracy, będę gotowa na siódmą, żeby nie musieć podgrzewać.
Dobrze odparł Kostek, w duchu obiecując sobie, że dokupi jeszcze kwiaty.

***

No i co u nich? spytał mąż z 222.
Gotuje coś wyjątkowego kobieta się uśmiechnęła a u tamtych też już proces ruszył

***

Po kolejnych tygodniach Smirnowy nie do poznania odmłodnieli przynajmniej o dekadę. Wciąż patrzyli na siebie jakby pierwszy raz. Czekali tylko na okazję, żeby spędzić czas sam na sam. Często uciekali z domu, rezerwowali noc w hotelu i nie mogli się sobą nacieszyć. Tematy do rozmowy wróciły, życie jakby przyspieszyło.

***

U Kazakowskich lada dzień miało pojawić się dziecko, ale na nowo zaczęli chodzić na randki: raz do kina, innym razem do restauracji czy na wystawę. Oksana odnalazła starą książkę z przepisami, a Kostek przynosił jej co tydzień drobne upominki, chociażby czekoladę. Nawet nie pamiętał, kiedy ostatnio oglądali wspólnie wieczorne wiadomości.

***

I jak u nich? kobieta z 222 dopytywała męża.
Wszystko gra; ledwo skrzypią materacem, pewnie dzieci w domu. Ale jest o wiele weselej, podsłuchuję ich dla pewności.
U Kazakowskich też dobrze. W kuchni szczebiocą jak gołąbki, śmiechy słychać. A zapachy z mieszkania jak z dobrej knajpy.
No i pięknie! Zmieściliśmy się w trzy miesiące. Jeszcze dwa tygodnie i kończymy tu.
Dobrze. Kogo mamy dalej?
Simoniaków, mieszkanie 65 w klatce czwartej. U nich w 66 domowa nuda i zapomniane imiona, a w 64 jak zwykle: porządek w sypialni do ogarnięcia!
Jasne. No dobrze, na razie nie chowam jeszcze twoich kaset. Pobiegnij, zrób trochę hałasu, a jedzenia z restauracji nie odwołuję. Olejki zapachowe wciąż są. A tak w ogóle, te róże, które przez tydzień pielęgnowałeś, zwiędły. Trzeba będzie kupić nowy bukiet.
Kupię. Pomasuj mi jeszcze krzyż i chodź spaćNastępnego ranka państwo z 222 zapakowali starannie swoje rekwizyty: szeleszczące stroje, scenopis w notesiku, pudełka po czekoladkach, parę pustych butelek po winie i kasetę z dźwiękami nocy. Stali w pustym już przedpokoju, gotowi do wyjścia.

On poprawił beret żonie, a ona z czułością zapięła mu guzik u płaszcza. Ostatni raz spojrzeli na drzwi numer 222, pod którymi przez kilka miesięcy codziennie czekały nowe kwiaty.

Wiesz, zawsze mnie zastanawia, czy ktoś się kiedyś domyśli, że to wszystko teatr szepnęła ona, uśmiechając się do siebie.

Może i się domyślą mrugnął ale czy to ważne? Ważne, że na nowo zaczęli słyszeć siebie nawzajem. Tu cicho już nie będzie.

Sąsiadka z naprzeciwka przeciągnęła się i przecięła ciszę ziewnięciem, a potem zerkając przez okno zauważyła dwie sylwetki, oddalające się powoli w gęstniejącej mgle. Nim zniknęli za rogiem, kobieta w czerwonym berecie zerknęła jeszcze przez ramię, machając lekko sąsiedzkiej kamienicy.

Dwa tygodnie później, w mieszkaniu nr 65 rozległy się pierwsze huczne śmiechy, a pod drzwiami stanęły świeże róże. Kamienica przy Mickiewicza 8 znów rozbrzmiewała życiem, śmiechem, nieoczekiwanymi prezentami i zapachami domowego ciasta. Nawet najstarsi mieszkańcy z uśmiechem mówili, że teraz sąsiedzi stali się jak rodzina trochę głośna, trochę dziwna, ale znowu bliska.

Nikt już nie zważał na swoje stare przyzwyczajenia. Między ścianami zaczęło się prawdziwe życie odgrywane, podsłuchiwane, przeżywane.

A państwo z 222, gdziekolwiek byli, tylko jeden sekret zachowali dla siebie: że magia zaczyna się tam, gdzie ktoś się odważy zakłócić ciszę nawet zupełnie przypadkowym hałasem.