Nieproszeni goście w naszym mieszkaniu – czyli jak po powrocie z urlopu Katia i Maksym zastali w swoim domu krewnych z prowincji, zaproszonych bez pytania przez teściową Lidię z kluczem od mieszkania, i musieli walczyć o swoją prywatność, porządek oraz przestraszonego kota Mrużka

Pierwsza otworzyła drzwi i od razu zamarła na progu. Z mieszkania słychać było odgłosy telewizora, stłumione rozmowy z kuchni i ten dziwny, obcy zapach. Za nią Staś omal nie upuścił walizki z wrażenia.

Cicho szepnęła, wyciągając rękę. Ktoś tu jest.

Na ich ulubionej, szaro-beżowej kanapie siedziała dwójka nieznajomych. Facet w dresach przełączał pilotem kanały, obok niego tęga kobieta z robótką na drutach. Na ławie kubki, talerze, jakieś proszki i leki.

Przepraszam, kim państwo są? głos Poli wyraźnie drżał.

Obcy spojrzeli na nich bez cienia zażenowania.

A, już wróciliście kobieta nawet na chwilę nie odłożyła robótki. Jesteśmy rodziną Lidii. Dała nam klucze, mówiła, że was nie ma.

Staś pobladł.

Jaka Lidia?

Wasza mama facet wstał niechętnie. Przyjechaliśmy z Lublina, musimy z Tomkiem zrobić szereg badań. Powiedziała, że możliwe, że nie będziecie mieli nic przeciwko.

Pola powoli weszła do kuchni. Przy kuchence stał chłopak, na oko piętnastoletni, obracał parówki na patelni. Lodówka po brzegi wypchana obcym jedzeniem. Brudne talerze sterczące na stole.

Ty to kto? wydusiła.

Tomek, a co? Chciałem tylko coś zjeść. Babcia Lidia pozwoliła.

Pola wróciła do przedpokoju. Staś już sięgał po telefon.

Mamo, co Ty wyprawiasz? zapytał przez zaciśnięte zęby.

Słuchawka aż zadrżała od entuzjazmu teściowej:

Stasiu, wróciliście? Jak urlop? Dałam klucze Sławce, z Wiktorem do Warszawy przyjechali, Tomka do lekarza prowadzić. Ty sam mówiłeś, że was nie będzie, mieszkanie puste, co ma stać bez sensu, niech ktoś skorzysta. Przecież to tylko na tydzień.

Mamo, ale pytałaś nas w ogóle?

A po co pytać? Przecież was nie było. Powiedz im tylko, żeby się po sobie posprzątali.

Pola wyrwała mu telefon z ręki:

Pani Lidio, pani chyba żartuje? Obcy ludzie, w naszym mieszkaniu?

Jacy obcy! Przecież to moja kuzynka Sławka. My się razem na jednym tapczanie w dzieciństwie tłoczyłyśmy!

A mnie to obchodzi, gdzie pani spała? To nasz dom!

Poluśka, nie gorączkuj się! Przecież rodzina. Cicho byli, nawet ich nie zauważysz. Chory chłopak, trzeba pomóc. Co, taka chytra jesteś?

Staś z powrotem sięgnął po telefon:

Mamo, masz godzinę, żeby ich zabrać. Wszystkich.

Stasiu, przecież muszą zostać do czwartku! Tomkowi badania terminowe, konsultacje… Oni hotel mieli brać, a ja im zaoszczędziłam sporo złotych.

Mamo, godzina. Inaczej wzywam policję.

Rozłączył się. Pola opadła na puf w przedpokoju i zakryła twarz dłońmi. Walizki stały nierozpakowane, z salonu słychać było telewizor, a z kuchni podsmażane parówki. Dwie godziny temu wyobrażali sobie w samolocie, jak cudownie wrócić wreszcie do swojego domu, a teraz siedzieli tu jak goście bez zaproszenia.

Będziemy się już zbierać kobieta z salonu wyszła do przedpokoju z miną winnego pieska. Lidia mówiła, że nie będziecie mieli nic przeciwko. Sami byśmy zadzwonili, ale nie mieliśmy waszego telefonu. Lidia zaproponowała, no to się zgodziliśmy, tylko na tydzień, lekarz i te sprawy…

Staś stał przy oknie i milczał. Pola widziała po jego napiętych plecach, że jest wściekły, ale nie wie jak wybuchnąć.

A gdzie jest nasz kot? przyszło jej nagle do głowy.

Jaki kot?

Felek. Rudy. Zostawiliśmy klucze właśnie przez niego.

Naprawdę nie wiem Sławka wzruszyła ramionami. Nie widziałam żadnego kota.

Pola zaczęła go szukać. Felek znalazł się pod łóżkiem, dociśnięty do najdalszego kąta. Oczy wielkie, futro najeżone. Gdy próbowała go wyciągnąć, prychnął i przywarł mocniej do podłogi.

Felku, spokojnie, to ja… Wszystko będzie dobrze.

Kot patrzył nieufnie. W pokoju pachniało inaczej. Na jej szafce nocnej leżały jakieś leki, pościel była zrobiona nie tak, jak zwykle, na podłodze cudze kapcie.

Staś przykucnął obok.

Przepraszam.

Za co? Przecież nie wiedziałeś.

Za mamę. Że taka jest.

Ona naprawdę myśli, że robi dobrze.

Ona zawsze wie lepiej warknął Staś. Jak wprowadziliśmy się tu i przychodziła bez zapowiedzi, myślałem, że jej przetłumaczyłem. A jednak nie…

Głosy z korytarza. Przybyła teściowa. Pola poprawiła włosy i wyszła.

Lidia, cała w nerwach, stała w przedpokoju:

Staś, Ty chyba zupełnie rozum straciłeś!

Mamo, usiądź, pogadamy wskazał kuchnię.

A co tu gadać? Sławka, Wiktor, zbierajcie się wyganiają nas. Jedziemy do mnie.

Mamo, siadamy powtórzył dobitnie.

Lidia spojrzała na syna i spuściła wzrok. Razem poszli do kuchni, Tomek kończył smażone parówki.

Mamo Staś usiadł naprzeciw. Wytłumacz mi, jak mogłaś wpuszczać obcych ludzi do naszego mieszkania bez pytania?

Ale przecież chciałam dobrze! Sławka płakała, że Tomka boli, a mieli do Warszawy jechać i nocleg drogi. A mieszkanie przecież stoi puste.

Mamo, to nie twoje mieszkanie.

No jak nie? Mam klucze.

Klucze, żeby kota nakarmić. Nie, żeby robić hotel.

Staś, to przecież rodzina! Sławka moja siostra, Wiktor porządny chłop, Tomek chory pomóc trzeba. Co, tak na ulicę ich wystawić?

Pola nalała sobie wody. Trzęsły jej się dłonie.

Pani Lidio, nawet nas pani nie zapytała.

Po co? Przecież was nie było!

Właśnie dlatego trzeba było spytać Staś już krzyczał. Mamy telefony. Możesz zadzwonić, napisać. Dogadać się.

I co byście zdecydowali? Pewnie odmówili…

Może tak, może nie. Może pozwolilibyśmy zostać na dwa dni, ale wtedy wiedzielibyśmy. To się nazywa szacunek.

Lidia wstała:

Zawsze tak… Staram się, a tylko narzekać umiecie. Sławka, zbierajcie się, idziemy do mnie.

Mamo, masz kawalerkę, a was czworo…

Zmieścimy się! Byle z dala od niewdzięczników.

Pola odstawiła szklankę.

Proszę pani, dobrze wie pani, że to było bezczelne. Gdyby było w porządku, zadzwoniłaby pani zawczasu.

Teściowa zamarła.

Sama pani wie, że liczyła na zaskoczenie mówiła dalej Pola. Przyjedziemy, a oni już tu są i co zrobimy? Wytrzymamy.

Chciałam dobrze.

Nie, chciała pani postawić na swoim. To nie to samo.

Lidia po raz pierwszy wyglądała niepewnie.

Sławka płakała… Tomka bolało. Że jej żal się zrobiło.

Rozumiemy powiedział Staś. Ale nie można rządzić cudzym. Mamo, wyobraź sobie, że przyjeżdżamy do ciebie podczas twojej nieobecności i wpuszczamy swoich znajomych. Co byś powiedziała?

Wściekłabym się.

No właśnie.

Zapadła cisza. Z salonu słychać było nerwowe pakowanie. Sławka dyskretnie chlipnęła, Wiktor coś upychał w torby. Tomek stał w drzwiach z głową spuszczoną.

Przepraszam wymamrotał. Babcia mówiła, że można.

Pola spojrzała na niego z czułością. Tylko dzieci mogą być takie szczere nie ich wina, że dorośli mają problem z komunikacją.

To nie twoja wina, pomóż rodzicom powiedziała łagodnie.

Lidia otarła nos.

Myślałam, że chcę dobrze. Zawsze dla was, myślałam…

Mamo, nie jesteśmy już dziećmi. Trzydzieści lat mamy.

Rozumiem podniosła się Lidia. Zabierzecie klucze?

Tak przytaknęła Pola. Przykro mi, ale zaufanie nadwątlone.

Wiem.

Rodzina Sławki zebrała się szybko. Przepraszali długo i z wahaniem. Lidia ich odwiozła, obiecując jakoś dać radę. Staś zamknął za nimi drzwi i oparł się o nie.

Oboje obeszli mieszkanie w milczeniu. Pościel do zmiany, lodówka do opróżnienia, wszędzie porozrzucane czyjeś rzeczy, przesunięte meble, brudne naczynia. Felek nadal pod łóżkiem.

Myślisz, zrozumiała? spytała Pola, otwierając okno w kuchni.

Nie wiem… wolę wierzyć, że tak.

A jak nie?

To będziemy twardsi. Drugi raz nie damy się tak zrobić.

Pola objęła męża. Stali razem w środku nie swojego bałaganu, we własnym domu.

Wiesz, co najbardziej boli? odsunęła się lekko. Kot. Całe to zamieszanie przez niego, a on przestraszony pół dnia pod łóżkiem na głodnego przesiedział.

Myślisz, że mu coś dali?

Sądzę, że zapomnieli. Miska pusta, woda brudna. Ruda sierść mu sterczy ze stresu.

Staś przykucnął:

Feluś, wybacz, stary. Już żadnych kluczy dla mamy.

Kot nieufnie wysunął łeb spod łóżka. W końcu wyszedł, łasił się do nóg. Pola przyniosła mu jedzenie, rzucił się na karmę jakby tydzień nie jadł.

Potem wspólnie zaczęli sprzątać. Wyrzucili obce jedzenie z lodówki, zmienili pościel, pozmywali. Felek najedzony zwinął się w kulkę na parapecie i zasypiał. Mieszkanie powoli odzyskiwało swój domowy klimat.

Wieczorem zadzwoniła Lidia. Głos miała niepewny, zupełnie inny niż zwykle:

Staś, chyba miałeś rację… Przepraszam.

Dzięki, mamo.

Pola jeszcze się gniewa?

Spojrzał na żonę, kiwnęła:

Gniewa. Ale kiedyś wybaczy.

Przez dłuższą chwilę pili cicho herbatę w kuchni. Za oknem zmierzchało. Mieszkanie znów było ich. Wakacje dobiegły końca szybciej, niż się spodziewali i znacznie mniej przyjemnie.