Dmuchawcowe wspomnienia – czyli wiosenne przysmaki, sąsiedzkie pogaduszki, rodzinne perypetie i odrobina magii w pięciopiętrowcu w małym polskim miasteczku

Dziwne Sny o Konfiturze z Mniszka

Skończyła się puszysta zima w powiatowym miasteczku w tym roku była miękka, i śniegu napadało jakby za dużo, lecz mróz nie dokuczał zbytnio. Ale wszyscy już mieli jej dosyć, tęsknili za zielenią, za feerią barw, i za tym, by odłożyć ciężkie kurtki i szale na dno szafy.

Nad Wisłą przyszła wiosna. Helena od zawsze czeka na wiosnę; czuje, jak natura budzi się z letargu. Patrząc przez okno swojego mieszkania na trzecim piętrze, rozmyślała:

Z ciepłymi, majowymi dniami miasto jakby wybudziło się z długiego snu, nawet autobusy brzmią inaczej, a targ w centrum ożył jak nigdy. Ludzie w kolorowych płaszczach, kurtkach przemierzają uliczki, ptaki budzą nas wcześniej od najgłośniejszych alarmów. Ach, dobrze jest wiosną, a latem? Jeszcze lepiej

Helena mieszka w tym bloku już od dekad, teraz dzieli dom tylko z wnuczką Jagą, uczennicą czwartej klasy. Rok temu rodzice Jagi oboje lekarze wyjechali na kontrakt do RPA, a córkę zostawili pod pieczą babci.

Mamusiu, oddajemy ci Jagę na przechowanie, nie będziemy jej przecież targać tak daleko. Wiemy, że zadbasz o ukochaną wnuczkę mówiła córka Heleny.

Pewnie, zaopiekuję się! Z nią weselej, a na emeryturze jest co robić. Jedźcie, a my z Jagą damy sobie radę zapewniała matka.

Uuu, babciu, teraz dopiero będziemy mieć życie wesoło wykrzykiwała Jaga. Często pójdziemy do parku, bo rodzicom zawsze brakuje czasu; mnie nie zauważają.

Helena zrobiła wnuczce śniadanie i posłała do szkoły, a potem oddała się swoim obowiązkom; dzień minął niepostrzeżenie.

Skoczę do Biedronki, zanim wróci Jaga ze szkoły. Obiecałam jej łakocie za piątki myślała Helena, zbierając się do wyjścia.

Gdy wyszła z klatki schodowej, na ławce pod blokiem już siedziały dwie sąsiadki, podłożone miały poduszki pod siebie, bo deski wciąż trąciły chłodem. Pani Stanisława kobieta z wieczną tajemnicą wieku może siedemdziesiąt, może osiemdziesiąt lat; zawsze milczy o dacie urodzenia, mieszka samotnie na parterze. Pani Wanda, druga seniorka, siedemdziesięciopięcioletnia, oczytana, z humorem i tupetem, całkowite przeciwieństwo Stanisławy, która zawsze marudzi.

Gdy tylko śnieg znika, a słońce zaczyna grzać, nikt nie ma monopolu na tę ławkę zawsze ktoś się przysiądzie. Ale Wanda ze Stanisławą to stałe rezydentki; mogą siedzieć tu od świtu do zmroku, z krótką przerwą na rosół. Całe osiedle znają jak własną kieszeń, a i muchy nie przeoczą.

Helena czasem przysiada z nimi, przeglądają razem gazety, omawiają seriale, Stanisława nie przepuszcza okazji, by wspomnieć o swoim ciśnieniu.

Dzień dobry, dziewczyny rzuciła z uśmiechem Helena. Już na stanowisku?

Helena, jakżeby nie! Inaczej nam dyżur wpiszą and to źle! Skoro masz torbę, pewnie do sklepu lecisz? pytała, albo raczej stwierdzała Stanisława.

Dokładnie, idę zanim Jaga wróci, obiecałam jej coś słodkiego odpowiedziała Helena i już zniknęła za rogiem.

Dzień przeszedł, jak lot ptaka; odebrała wnuczkę, nakarmiła ją, Jaga zabrała się za lekcje, a Helena zasiadła przed telewizorem.

Babciu, lecę na taniec! zawołała Jaga, już gotowa z plecakiem i telefonem w dłoni. Od sześciu lat ćwiczy tańce, występuje na szkolnych galach, a Helena pęka z dumy na widok pięknej wnuczki.

Leć, kochanie, zmęczysz się, to zjesz kotleciki mówiła pogodnie babcia, odprowadzając ją do drzwi.

Helena usiadła potem na ławce przed blokiem, wyczekując Jagi z zajęć.

Tęsknocie? przysiądł obok pan Jerzy, sąsiad z drugiego piętra.

Oj, jakże można się nudzić w taki dzień? Proszę pana, wiosna! Pogoda jak z bajki! odparła Helena.

Tak, słońce pali, ptaki szaleją, wszystko zielenieje, aż żółto od mniszków. Wyglądają jak malutkie promyki! mówił Jerzy, a Helena przytakiwała.

W tym czasie podbiegła Jaga, wskoczyła babci na szyję z okrzykiem:

Hau-hau!

Ależ wystraszyłaś! Przez ciebie prawie zeszłabym na zawał! zaśmiała się Helena.

No co, za wcześnie na takie żarty dodał sąsiad, klepiąc ją po ramieniu.

Chodź, drobinko, mam dla ciebie tartą marchew z cukrem i świeże kotleciki, pewnie się zmęczyłaś na tańcach? zaprosiła Helena wnuczkę do domu.

Jerzy także wstał z ławki za nimi.

Dlaczego uciekacie z dworu? zdziwiła się Helena.

Tak mi narobiłaś apetytu tymi kotletami, że aż idę coś zjeść! A może potem wrócimy na spacer przy bloku? rzucił Jerzy.

Nie obiecuję, obowiązków dużo, zobaczymy

Wieczorem jednak Helena wyszła jeszcze na ławkę Jerzy już czekał. Co dziwne, nie było ani Wandy, ani Stanisławy.

Dziewczyny poszły akurat na kolację oznajmił Jerzy z radością.

Od tego dnia często widywali się z Jerzym; czasem szli razem do parku za rogiem. Czytali gazety, rozmawiali o przepisach, aktorach, dzielili się historiami.

Jerzemu los nie sprzyjał: kiedyś miał żonę, córkę i wnuka. Wcześnie został wdowcem, wychowywał córkę Martę jak umiał, pracując na dwa etaty, by jej niczego nie brakowało. Czasu dla niej miał niewiele. Rankiem wybiegał do pracy, Marta jeszcze spała wieczorami wracał, a ona już znów zasypiała.

Córka dorosła, wyjechała do Łodzi, urodziła syna, a kontakty się urwały. Nawet gdy odwiedzała rodzinny dom, nie okazywała radości z tych spotkań. Po latach rozstała się z mężem; syna wychowywała sama.

Heleno, Marta zadzwoniła, przyjedzie za dwa dni. Nie wiem, czemu Tyle lat ciszy opowiadał Jerzy, bo już byli ze sobą po imieniu i zwierzali się ze spraw prywatnych.

Może zatęskniła? W pewnym wieku człowiek chce być bliżej rodziny stwierdziła Helena.

Nie jestem taki pewien

Marta przyjechała; chłodna jak zawsze, bez uśmiechu, jakby zamknięta w sobie. Jerzy napięcie w sobie czuł, czekał na poważną rozmowę.

Tato, mam sprawę zaczęła Marta. Sprzedajmy twoje mieszkanie, przeprowadź się do Łodzi, będziesz żył z nami, z wnukiem, będzie weselej prowadziła rozmowę pewnie, widać było, że już wszystko postanowione.

Jerzemu zrobiło się w duszy niewygodnie, wcale nie chciał opuszczać swojego kąta dla obcego miasta i zimnej troski córki. Odmówił, tłumacząc się nawykami singla.

Marta nie dawała za wygraną. Dowiedziała się, że ojciec trzyma z Heleną i poszła do niej. Przystępnie się przywitała, przeszła do kuchni. Helena nalała herbaty, dołożyła czekoladki i konfiturę z mniszka.

Słucham cię, Marto powiedziała łagodnie.

Widzę, że jest pani bardzo zaprzyjaźniona z moim ojcem zaczęła Marta. Czy mogłaby go pani namówić do pewnej ważnej decyzji?

A co to za sprawa?

Pomóż pani przekonać go do sprzedaży mieszkania. Po co mu tyle metrów, nie może pomyśleć o innych? wypaliła Marta szorstko.

Helena zaniemówiła z powodu takiej bezwzględności i odmówiła. Marta jakby się przemieniła. Zarumieniona ze złości, krzyczała piskliwie do Heleny:

Już wiem, może to pani chce zagarnąć mieszkanie, pod posag dla wnuczki! Siedzą sobie na ławce, plotkują o mniszkach. Dwa mniszki! A może już złożyła pani wniosek do urzędu? Ostrzegam, nic z tego, stara babo! i trzasnęła drzwiami.

Helena miała nieswojo, czy sąsiedzi nie słyszeli, ale Marta szybko wyjechała. Od tego czasu Helena omijała Jerzego, jeśli tylko go widziała spieszyła na górę.

Ale nie da się wiecznie uciekać. Któregoś dnia wracając z Lewiatana, zobaczyła Jerzego przed wejściem. W dłoniach miał żółte kwiaty mniszki już nawet wyplatał z nich wianek.

Heleno, nie uciekaj prosił. Przysiądź na chwilę. Przepraszam za córkę, wiem, co powiedziała. Rozmawiałem z nią szczerze: synowi będę pomagał, a ona… tak nie wolno… Wyjechała i powiedziała, że nie ma już ojca A ja zamilkł, a potem podał nieukończony wianek z mniszków. Weź, ugotowałem konfiturę z mniszka, zdrowa, smaczna, musisz spróbować. Do sałatek też dobra uśmiechał się Jerzy.

Po tym, jak Jerzy wyłożył swoją filozofię mniszka, zrobili razem sałatkę, Helena piła herbatę z konfiturą i bardzo jej posmakowała. Wieczorem znów poszli do parku.

Mam nowy numer Przekroju mówił Jerzy poczytajmy pod naszą lipą.

Helena przysiadła, rozmowa płynęła jak strumień, zniknęły troski i rozterki. Dobrze im było razem.

Dziękuję, że czytaliście, wspieraliście i byliście. Dużo szczęścia na dalszej, zakręconej ścieżce życia!