Nie chciała, ale musiała – Opowieść o młodej Vasilii z polskiej wsi, która po śmierci narzeczonego zmuszona zostaje do popełnienia przestępstwa, aby spłacić jego długi, aż wreszcie odnajduje miłość i wsparcie nowego dzielnicowego Antona, który pomaga jej uporać się z przeszłością i rozpocząć nowe życie.

Nie chciała, ale zrobiła

Palenie nigdy nie było mocną stroną Wioletty, ale po głowie chodziło jej uparte przeświadczenie, że papieros dobrze koi nerwy. Stała akurat przed domem, podrygując ze zniecierpliwienia, zerkając na senną ulicę w Skotnikach. Myśli miała ciężkie, jak dzień przed egzaminem maturalnym. Ostatnio życie wypełniły jej poważne kłopoty.

Wioletta mieszkała sama, w domu odziedziczonym po zmarłej babci, a rodzice zostali w rodzinnej wsi, siedem kilometrów dalej, w kierunku Piotrkowa. Chciała tej samodzielności, nawet jeśli tylko na próbę w końcu miała już dwadzieścia trzy lata. Pracowała na poczcie.

Papieros nie smakował do końca, zgasiła i rzuciła:

Palenie mi nie wchodzi, jak Grażyna, co kopci jednego za drugim, to przez nią zaczęłam. Mówiła, że stres puszcza, ale jakoś wątpię rozważała.

W tym samym czasie obok jej domu przejeżdżał nowy dzielnicowy, Antoni, świeży nabytek z sąsiedniej gminy. Wioletta już go znała z plotek pocztowych. Pomachała na odjeżdżający samochód, potem weszła do domu, zaczynało się już ściemniać, a ona miała dziś poważny, ryzykowny plan

Dzień wcześniej na poczcie nie było tłumów, ale niektórzy sąsiedzi zaglądali.

Jutro tu będzie sajgon, rzuciła z przekąsem pani Anna, dziś cisza przed wypłatą emerytury.

Pani Anna siedzi na poczcie od początku lat osiemdziesiątych, wieś nawet nie pamięta, jak to się zaczęło, ale ona powtarza:

Trzydzieści lat na poczcie, wszyscy mnie znają, a ja już nie wiem, gdzie mogłabym pracować indziej.

Eee, ciociu Aniu, śmiała się Grażynka, młoda, energiczna, moja mama zawsze mówi, że bez ciebie poczta by padła. Ty tu trzymasz wszystko w ryzach.

No, bez przesady: święte miejsce nie bywa puste, znajdzie się ktoś na moje miejsce, jak pójdę na emeryturę

Dzień dobry! wpadła zadyszana, pulchniutka pani Magdalena, 42 lata. Ojej, ale dziś gorąco. Przyszłam w sprawie sąsiadki, babci Genowefy chce wykupić prenumeratę magazynu, bo czyta namiętnie. A jutro rano lecimy całą familią nad Bałtyk, do Kołobrzegu Genowefa się boi, że przepadnie jej prenumerata, prosiła, żebym załatwiła. Staruszka nigdzie nie wychodzi, tylko książki i gazety jej towarzyszą, a mówi, że tak szybciej życie leci.

O, Magda, nie boisz się tak daleko, i jeszcze samolotem? zagadnęła pani Anna Kołobrzeg, super. Dobrze się wygrzejecie na słońcu, mówiła, jakby sama wróciła z sopockiej plaży.

Gdzie tam, nie boję się. Pierwszego dnia wrzucam fotki na Facebooka, kupiłam nowy strój, więc szykujcie się na pokaz, zapowiedziała Magda i zniknęła.

A to ile teraz kosztuje wyjazd nad morze z całą rodziną? zapytała z przekąsem Grażynka.

Mają kasę, jej mąż, Mietek, to rolnik, dobrze mu się powodzi, odparła pewnie pani Anna.

Milczała tylko Wioletta, siedziała przy komputerze, patrzyła w ekran, słuchała i rozmyślała

Po chwili na pocztę wkroczył dzielnicowy Antoni, roześmiany, serdeczny:

Dzień dobry! Podobno czeka na mnie awizo, możecie sprawdzić? zagadnął Grażynkę, ale zaraz zawiesił oko na Wioletcie.

Nawet nie wiedziałem, że tu takie ładne dziewczyny pracują tylko jakaś smutna, rzucił z żartem.

Pani Anna spojrzała na niego wymownie.

Tak, tak, Wioletta. Ostatnio pochowała narzeczonego.

Rozumiem, powiedział Antoni, a Grażynka pogrzebała i wyjaśniła, że na jego nazwisko nic nie ma.

Trzy tygodnie temu zginął narzeczony Wioletty, Piotr. Znaleziony w mieście na opuszczonym placu, mówili, że był hazardzistą i grywał po cichu w nielegalnych salonach. Wioletta tego nie wiedziała. Policja złapała, a raczej nie złapała, nikogo. Pewnego późnego wieczoru przyjechało do niej dwóch facetów z Łodzi. Widziała raz Piotra z nimi.

Twój narzeczony miał u nas dość pokaźną pożyczkę.

Ale on nie żyje, wykrztusiła Wioletta.

A długi nie umierają, śmiejąc się, rzucił Marek, więc to na ciebie spada. Musisz zwrócić. Marek podał kwotę: czterdzieści tysięcy złotych.

Skąd ja wezmę tyle pieniędzy?

To już twój problem. Ale podobno macie we wsi bogatych, więc kombinuj.

Nie wiem nawet, kto tu się dorobił

Nie ściemniaj, na poczcie siedzisz, wiesz wszystko o wszystkich, Marek był nieugięty. Nam się spieszy. Wracamy za dwa tygodnie po kasę. Na policję pójdziesz będziesz trupem. To narzędzia, każda kłódka ci puści, rzucił pod nosem.

Kiedy wyszli, wcisnęła się szybko do środka i zamknęła drzwi na dwa zamki. Serce waliło jak młot. W domu było cicho, zewnątrz ciemno. Po dobie myślenia zdecydowała tej nocy włamać się do domu Magdy. Rodzina wyjechała na morze. Wioletta wiedziała, że nie mają psa, tylko zamknięta brama. Żaden problem, przeskoczyła przez płot.

Nie wiedziała, jak wejdzie do środka, ale Marek się nie mylił wytrych zadziałał. Przez chwilę poczuła się jak bohaterka telenoweli, tylko z dreszczykiem. Serce biło, w końcu idzie na przestępstwo, czyli podobna do bandziorów, którzy ją do tego zmusili.

Szukała pieniędzy długo, światło z latarni wpadało do pokoju.

Przecież powinnam żyć, a nie kraść Piotr, co ty narobiłeś. Ty sobie leżysz pod ziemią, a ja muszę płacić za ciebie i jeszcze robić za złodziejkę.

Rozważała zgłoszenie sprawy policji, ale strach przed Markiem był silniejszy Znalazła tylko piętnaście tysięcy złotych, złoty pierścionek Magdy i bransoletkę. Na stole zauważyła laptop wrzuciła go do torby.

Wyszła przez pocztę i poszła do bar mlecznego.

Cicho ulotniła się z posesji, torba na ramieniu, obejrzała się w oknach ciemno, tylko pies w oddali szczekał z przemęczeniem. Cisza absolutna. Bała się, telepało jej ręce.

W domu schowała torbę do babcinej, starej skrzyni w komórce, pod stertą starych ubrań. Spać nie mogła, obudziła się z głową ciężką jak po sylwestrze. Do pracy poszła otępiała, a koło południa wyskoczyła z poczty na obiad do baru mlecznego, tuż za rogiem.

Hejka! przed nią wyrosła postać Antoniego, aż podskoczyła. On szeroko się uśmiechnął. Bez obaw, też głodny, idziemy na kotleta.

Dzień dobry odpowiedziała cicho, a myśli wariowały: czy już wie, czy właśnie na nią czekają?

No pewnie, czekałem na ciebie, zaśmiał się.

Zobaczyła jego rozbawione oczy, było jasne, że żartuje. Od tej pory razem jadają obiady, wieczorami Antoni często odprowadzał ją do domu, a czasem nawet zostawał na noc.

Plotki w Skotnikach rozniosły się jak wiosenny wiatr:

Złapała Wioletta dzielnicowego, chytra. Moja córka Marysia się na niego czaiła, a tu się nabiła w butelkę, narzekała Tamara.

Daj spokój, widać, że się w Wioletcie zakochał, miłość na zabój.

Faktycznie, iskrzyło między nimi. Miłość wybuchła, choć niektórzy we wsi mieli zastrzeżenia:

Ledwie narzeczonego pochowała, a już nowy facet.

A co, ma całe życie płakać? ripostowali bardziej wyrozumiali.

Wioletta nie mogła się odnaleźć, nadchodził dzień, w którym Marek miał wrócić po pieniądze. Bała się, że trafi akurat na Antoniego. Chciała mu wszystko wyznać, czas uciekał. Dwa dni przed wizytą nie wytrzymała.

Antoni, muszę ci się do czegoś przyznać, zaczęła, a on się roześmiał.

Wiem, wiem, też cię bardzo lubię

Nie o to chodzi

Antoni słuchał uważnie i poważnie, nie dowierzał, że dziewczyna taka jak ona mogła na to pójść. Ale tłumaczył ją przecież ją zastraszali.

No pięknie, Wioletta. Teraz za to odpowiesz. Gdzie cały łup? Naprawdę trzeba było od razu do mnie

Przyniosła mu torbę, a on długo ją pocieszał, obiecywał pomoc. Dwa dni później, późnym wieczorem, usłyszała pukanie z duszą na ramieniu otworzyła. Marek z kolegą, rządają pieniędzy.

Nie zdobyłam tyle, ale coś wymyślę, dajcie jeszcze czas, próbowała odwlekać.

Marek capnął ją za ramię, mocno ścisnął.

Czasu jej się zachciało albo kasa, albo zaraz szarpnął za kołnierz i rozerwał bluzkę. Wtedy zobaczyła, jak jego kumpel padł za nim, zaraz Marek leżał obok. Antoni już zakładał kajdanki, drugi policjant podnosił bandytę.

Koniec, szepnął Antoni, dostaną za swoje. Jutro przyjdziesz na posterunek, wszystko wyjaśnimy.

Przesłuchali Wiolettę, wyznała wszystko w szczegółach śledczemu. Magda wróciła z rodziną znad morza, dostała swoje rzeczy z powrotem, ale Antoni przekonał, by nie rozgłaszać winy Wioletty. Jak było tak było, nikt nie domyślił się, że cicha Wioletta mogła tak nabroić. Wszyscy zgodnie orzekli: to Marek z kolegą zrobili i to oni zamordowali Piotra. Poszli siedzieć na długo.

Antoni oświadczył się Wioletcie. Wesele było na całe Skotniki! Miłość Antoniego zmyła wszystkie grzechy Wioletty, wyleczyła stare rany. Teraz wychowują razem córeczkę, Oleńkę.