Była żona… To wydarzyło się dwa lata temu. Kończyła się moja delegacja i miałem wracać do domu, do Piotrkowa Trybunalskiego. Po kupieniu biletu postanowiłem pospacerować po mieście, bo miałem jeszcze trzy godziny wolnego. Na ulicy podeszła do mnie kobieta, którą od razu rozpoznałem. To była moja pierwsza żona, z którą rozwiodłem się 12 lat temu. Zosia prawie się nie zmieniła, tylko twarz miała jakby bardziej bladą. Widać, że ta spotkanie poruszyło ją tak samo jak mnie. Kochałem ją kiedyś bardzo, chorobliwie wręcz, przez co się rozstaliśmy. Byłem o nią chorobliwie zazdrosny o wszystkich, nawet o jej własną mamę. Wystarczyło, że trochę się spóźniła, a już waliło mi serce i wydawało się, że umieram. W końcu Zosia odeszła, nie wytrzymawszy moich codziennych pytań: gdzie była, z kim i dlaczego. Pewnego dnia przyszedłem z pracy z malutkim szczeniaczkiem, chcąc ją rozbawić, lecz nikogo nie zastałem, a na stole leżała kartka. W liście napisała, że odchodzi, choć bardzo mnie kocha, ale moja zazdrość zniszczyła nasze szczęście. Prosiła o wybaczenie i błagała, by jej nie szukać… I oto po 12 latach nagle spotkałem ją w obcym mieście podczas spraw służbowych. Rozmawialiśmy długo, aż zorientowałem się, że mogę spóźnić się na autobus dalekobieżny. W końcu powiedziałem: — Przepraszam, ale muszę już iść, spieszę się na mój autobus. A wtedy Zosia odparła: — Sławek, zrób mi, proszę, przysługę. Wiem, że się śpieszysz, ale dla wspomnień o tym, co było między nami, nie odmawiaj. Proszę, chodź ze mną do pewnego urzędu, to dla mnie bardzo ważne, a sama nie mogę tam wejść. Oczywiście się zgodziłem, dodając: „Ale tylko na chwilę!” Weszliśmy do dużego budynku i długo przechodziliśmy z jednego skrzydła do drugiego, schodami w górę i w dół. Wydawało się, że minęło najwyżej 15 minut. Mijali nas ludzie w każdym wieku – dzieci, dorośli, staruszkowie. Nie zastanawiałem się wtedy, co mogą robić dzieci i starcy w takim urzędzie. Myślałem tylko o Zosi. W pewnym momencie weszła przez jedne drzwi, już od środka spojrzała na mnie i powiedziała: — Jak to dziwne — nie mogłam być z tobą, ale i bez ciebie nie dawałam rady. Stałem pod drzwiami, czekając, aż wróci. Chciałem ją zapytać, co miała na myśli, ale nie wracała. Wtedy dotarło do mnie, że koniecznie muszę już jechać, że spóźniam się na autobus! Rozejrzałem się wokół i ogarnął mnie strach. Budynek, w którym byłem, okazał się opuszczony. W oknach ziały dziury. Schodów nigdzie nie było, leżały tylko deski, którymi z trudem zszedłem na dół. Na autobus spóźniłem się godzinę, musiałem kupić nowy bilet na późniejszy kurs. Kupując bilet, usłyszałem, że autobus, na który się nie załapałem, wypadł z drogi i wpadł do Wisły. Żaden z pasażerów nie ocalał. Dwa tygodnie później znalazłem adres matki Zosi przez biuro meldunkowe. Pani Antonina powiedziała mi, że Zosia zmarła 11 lat temu, rok po rozwodzie. Nie chciałem jej wierzyć, myśląc, że nie chce zdradzić adresu córki przez moje dawne zachowanie. Gdy poprosiłem o pokazanie grobu byłej żony, ku mojemu zaskoczeniu, zgodziła się. Po kilku godzinach stałem nad nagrobkiem, z którego uśmiechała się kobieta, którą kochałem całe życie i która w niewytłumaczalny sposób uratowała mi życie…

Była żona…

To wydarzyło się dwa lata temu. Kończył mi się okres delegacji i miałem wracać do domu, do Białegostoku. Po kupnie biletu zostały mi jeszcze trzy godziny do odjazdu, więc postanowiłem powłóczyć się trochę po mieście i pooglądać ludzi może spotkam kogoś znajomego, może zjem pączka, kto wie? Nagle na ulicy zagadała mnie kobieta, którą rozpoznałem od razu.

To była moja pierwsza żona, z którą rozwiodłem się dwanaście lat temu. Weronika wyglądała prawie tak samo jak dawniej, tylko zrobiła się jakaś taka blada. Widać było, że zobaczenie mnie wzbudziło w niej tyle emocji, co i we mnie. Kochałem ją kiedyś do szaleństwa, wręcz chorobliwie. Przez tę zazdrość wszystko się posypało. Byłem o Weronikę zazdrosny o wszystkich, nawet o jej mamę. Wystarczyło, że spóźniła się odrobinę, a już czułem, jak serce wali mi jak młotem, i miałem wrażenie, że zaraz wykituję.

W końcu Weronika nie wytrzymała moich codziennych przesłuchań: gdzie byłaś, z kim, po co. Pewnego dnia wróciłem z pracy z małym szczeniakiem, owiniętym w bluzę, żeby ją zaskoczyć i rozweselić po kiepskim dniu, ale w mieszkaniu nikogo nie było. Na stole za to leżała kartka.

W liście Weronika napisała, że odchodzi. Kocha mnie, ale nie może już dłużej żyć z moim ciągłym podejrzewaniem. Przepraszała i błagała, żebym jej nie szukał…

No i tak, po 12 latach rozłąki, nagle wpadam na nią w Warszawie, podczas służbowego wypadu. Gadaliśmy długo, a ja cały czas zerkałem nerwowo na zegarek, bo mogłem się spóźnić na autobus międzymiastowy. W końcu zebrałem się w sobie i mówię:

Weronika, wybacz, muszę się już zbierać, bo naprawdę zaraz mi ten autobus ucieknie.

A ona:

Radek, zrób mi jeszcze jedną przysługę. Wiem, że się śpieszysz, ale ze względu na to wszystko, co nas łączyło, proszę Cię, nie odmawiaj mi tego. Chodź ze mną do jednej instytucji, to dla mnie ważne sama nie dam rady tam pójść.

Oczywiście zgodziłem się, ale zastrzegłem: Ale szybko, proszę! Skręciliśmy do jakiegoś ogromnego budynku i długo plątaliśmy się po korytarzach. Wchodziliśmy po stromych schodach w górę, schodziliśmy w dół miałem wrażenie, że minęło góra 15 minut. Mijali nas ludzie naprawdę w każdym wieku: dzieci, emeryci, nawet jeden pan w kapciach od szpitala. Nie zastanawiałem się, co dzieci robią późnym popołudniem w urzędzie. Całą uwagę wciągnęła mi Weronika.

W pewnym momencie weszła w jakieś drzwi i zatrzymała się w progu. Zanim zamknęła za sobą drzwi, spojrzała na mnie smutno, tak jakby się żegnała.

Dziwne to wszystko Nie mogłam być ani z tobą, ani bez ciebie.

Zostałem pod drzwiami i czekałem, aż wyjdzie. Chciałem zapytać, co miała na myśli, ale jej nie było i nie wracała. Nagle ocknąłem się przecież autobus zaraz mi odjedzie! Rozejrzałem się i zrobiło mi się nieco nieswojo. Okazało się, że jestem w zrujnowanym budynku; z okien zieją dziury, schodów nie ma. Z trudem zszedłem po nagich deskach na dół o własnych siłach.

Do autobusu, rzecz jasna, spóźniłem się godzinę i musiałem kupić nowy bilet. Straciłem trochę złotówek, ale lepsze to niż koczować na dworcu całą noc.

Gdy brałem bilet, kasjerka powiedziała mi, że autobus, na który się spóźniłem, miał wypadek i wpadł do Wisły. Nie przeżył nikt…

Dwa tygodnie później stałem już w drzwiach dawnej teściowej, którą wyśledziłem przez Urząd Miasta. Pani Jadwiga oznajmiła mi, że Weronika zmarła jedenaście lat temu, rok po naszym rozwodzie. W pierwszym momencie pomyślałem, że robi mi wodę z mózgu, bo boi się mojej zazdrości bardziej niż grypy.

Poprosiłem jednak, żeby pokazała mi grób byłej żony. O dziwo, zgodziła się od razu. Po dwóch godzinach stałem już przy nagrobku, z którego na zdjęciu uśmiechała się do mnie kobieta, którą kochałem całe życie ta sama, która, w sposób absolutnie niepojęty, uratowała mi je na zawsze.