Mirra: magiczne aktualizacje, odpowiedzialność i sieć wpływów – kronika jednego użytkownika w świecie, gdzie każda decyzja ma cenę

Aktualizacja dostępna

Pierwszy raz telefon rozbłysnął krwistą czerwienią prosto na wykładzie. Nie chodziło tylko o podświetlenie ekranu cały stary, obdrapany cegłofon Adama jakby rozjaśnił się od środka, przypominając rozgrzany węgiel.

Adaś, uważaj, zaraz ci wybuchnie wyszeptał przyjaźnie z sąsiedniej ławki Bartek, odsuwając lekko swój zeszyt. Przecież mówiłem, nie wgrywaj tych pirackich ROM-ów.

Pani od ekonometrii coś kreśliła na tablicy, sala szemrała, a przez materiał dżinsowej kurtki przebijała się czerwień światła. Telefon wibrował nie zwyczajnie, lecz jednostajnie, jakby imitując bicie serca.

Aktualizacja dostępna wyświetliło się na ekranie, gdy Adam, nie wytrzymując, wyciągnął telefon z kieszeni. Pod komunikatem widniała ikona nowej aplikacji: czarne kółko z cienkim białym symbolem, przypominającym runę lub stylizowaną literę M.

Mrugnął. Zdawało mu się, że widział już setki podobnych ikon minimalistycznych, z modnym fontem, na czasie. Ale wewnątrz poczuł nieprzyjemny ucisk: jakby to nie on patrzył na aplikację, a ona na niego.

Nazwa: Mirra. Kategoria: Narzędzia. Waga: 13,0 MB. Oceny: brak.

Zainstaluj usłyszał szept z prawej strony.

Zadrżał. Obok siedziała tylko Weronika, pochylona nad notatkami. Nawet nie podniosła głowy.

Co? Adam nachylił się do niej.

Słucham? Przecież nic nie mówiłam Weronika oderwała wzrok od zeszytu.

To nie był głos kobiecy ani męski, nie szept i nie dźwięk. Po prostu myśl pojawiła się w głowie Adama jak powiadomienie.

Zainstaluj, powtórzyło w nim, gdy ekran znów zamrugał: Zainstalować aplikację?

Przełknął ślinę. Przecież zawsze był tym, który pierwszy testuje bety, grzebie w ustawieniach, gdzie normalny człowiek nawet nie zagląda. Jednak nawet dla niego coś tu było nie tak.

A mimo to kciuk sam trafił na przycisk.

Instalacja trwała ułamek sekundy jakby aplikacja już była w systemie, tylko czekała na zgodę. Bez logowania, Facebooka, bez uprawnień. Ciemny ekran i jeden wiersz: Witaj, Adamie.

Skąd ty znasz moje imię? palnął na głos.

Pani wykładowczyni spojrzała nad okularami.

Panie Adamie, jeśli już pan skończył rozmawiać z telefonem, proszę wrócić do analizy popytu i podaży.

Salka zachichotała. Adam mruknął przepraszająco, schował telefon pod ławkę, ale spojrzenie wracało do ekranu.

Funkcja dostępna: Przesunięcie prawdopodobieństwa (poziom 1).

Pod komunikatem przycisk Aktywuj, a mniejszym drukiem: Uwaga: użycie funkcji zmienia bieg zdarzeń. Możliwe efekty uboczne.

Jasne mruknął. Pewnie jeszcze mam podpisać krwią.

Ciekawość ugryzła go w środku. Przesunięcie prawdopodobieństwa? Brzmiało jak kolejny generator szczęścia, po którym zaraz pojawi się spam: Wygrałeś iPhonea!

Ale czerwone światło nie ustępowało. Telefon był ciepły, niemal gorący jak żywy. Adam ścisnął go kolanami, przykrył zeszytem i dotknął przycisku.

Obraz zadrgał niczym woda poruszona wiatrem. Przez moment dźwięki przycichły, kolory nabrały głębi, a w uszach zabrzmiał osobliwy rezonans jak przeciągnięcie palcem po kieliszku.

Funkcja aktywowana. Wybierz cel.

Pod spodem pole tekstowe i podpowiedź: Opisz żądany efekt (krótko).

Adam zastygł. To wydawało się już zbyt przemyślane. Rozejrzał się. Wykładowczyni tłumaczy coś pod tablicą, Weronika notuje, Bartek maluje czołg w marginesie.

No dobra, sprawdzę postanowił.

Wpisał: Nie zostanę zapytany dzisiaj na wykładzie. Ręka mu drżała. Kliknął OK.

Świat zadrżał. Ledwo wyczuwalnie jakbyś zjechał windą dosłownie o milimetr. Serce na moment zamarło. Potem cisza.

Prawdopodobieństwo skorygowane. Limit funkcji: 0/1.

Dobrze rzekła wykładowczyni i sięgnęła po dziennik. Kto jest następny na liście

Adam poczuł chłód w brzuchu. Wiedział, że wymieni go po nazwisku. Zawsze przecież, gdy ktoś pragnie, by nie został wywołany pada jego nazwisko.

…Kowal, jest dzisiaj? Znowu spóźniony. Hmm, w takim razie…

Jej palec przesunął się dalej. Zatrzymał.

Pani Nowak, do tablicy.

Weronika westchnęła, zatrzasnęła zeszyt i ruszyła czerwieniąc się ku tablicy.

Adam siedział, czując zdrętwiałe nogi. W głowie bębniło: Zadziałało. To naprawdę zadziałało.

Telefon przygasł, czerwień znikła.

Wyszedł z uczelni jak po koncercie, otumaniony. Marcowy wiatr kręcił tumany kurzu, po chodniku lśniły kałuże, nad przystankiem wisiała ciężka, szara chmura. Adam szedł, wpatrzony w ekran.

Mirra znów widniała na liście aplikacji, jak zwykła ikona. Zero ocen, zero opisu. W ustawieniach pusto. W systemie jakby jej nie było: ani wagi, ani cache. Tylko jedno było pewne widział, jak świat drgnął. Jak się zmienił.

Pewnie przypadek próbował się przekonywać. Może naprawdę nie chciała mnie pytać. Albo akurat przypomniała sobie o Kowalu.

Ale w głowie wgryzała się myśl jeśli to nie przypadek…

Telefon piknął. Powiadomienie: Dostępna nowa aktualizacja Mirra (1.0.1). Instalować teraz?

Szybko działacie mruknął Adam.

Kliknął w Więcej informacji. Otworzył się komunikat: Naprawiono usterki, poprawiono stabilność, dodano funkcję: Widzenie przez.

Znów: brak dewelopera, wersji Androida, długiej notki. Tylko jedno techniczne zdanie: Widzenie przez.

No właśnie, jasne burknął, wybierając Odłóż.

Telefon kwiknął urażony i zgasł. Po chwili sam się włączył, zamrugał tą samą czerwienią i wyświetlił: Zainstalowano aktualizację.

Ej! Adam zatrzymał się na chodniku. Przecież…

Ludzie omijali go pospiesznie, ktoś mruknął z niezadowoleniem. Wiatr przykleił ulotkę reklamową do jego nogi.

Funkcja aktywna: Widzenie przez (poziom 1).

Pod spodem opis: Pozwala widzieć rzeczywisty stan przedmiotów i ludzi. Zasięg: 3 metry. Czas: do 10 sekund. Koszt: wzmocnienie zwrotnego połączenia.

Co za połączenie? po plecach Adama przeszedł dreszcz.

Telefon nie odpowiedział. Wcisnął tylko przycisk: Testuj próbnie.

Nie wytrzymał dopiero w autobusie. Wciśnięty przy oknie, między panią z siatką ziemniaków a gimnazjalistą z plecakiem, gapił się na przesuwające się blokowiska, aż znów zerknął na ikonę Mirra.

Tylko 10 sekund przekonywał siebie zobaczę, co to w ogóle jest.

Otworzył aplikację i odpalił Testuj próbnie.

Świat jakby zamarł. Dźwięki przytłumione wodą. Twarze ludzi ostrzejsze, wyraźniejsze. Nad każdym pojawiły się subtelne, ledwie widoczne nici niektóre gęste, inne prawie zanikające.

Adam mrugnął. Nici ciągnęły się w nicość, krzyżowały ze sobą. U pani z ziemniakami były spięte, szare, miejscami spalone. U ucznia błękitne, drgające.

Spojrzał na kierowcę nad głową miał zwinięty węzeł czarnych i rdzawych nici, zwarty w jeden gruby kabel prowadzący do drogi. W środku tego kabla coś się ruszało.

Trzy sekundy szepnął Adam. Cztery…

Popatrzył na swoje ręce. Od nadgarstków w górę, pod kurtkę wiodły cienkie czerwone nici jak naczynia krwionośne. Drżały, lekko świeciły. Ale jedna gruba, ciemnokrwista szła prosto do telefonu. I z każdą chwilą pęczniała.

Serce zagubiło rytm, zimny strach chwycił za klatkę.

Wystarczy! dotknął ekranu, wyłączając funkcję.

Świat wrócił. Huk silnika, śmiechy, pisk hamulców. Zawirowało mu w głowie; powidoki zatańczyły przed oczami.

Test zakończony. Połączenie zwrotne wzmocnione: +5%.

Co to znaczy… przyłożył telefon do piersi, starając się ukryć drżenie.

Nadjechało powiadomienie: Dostępna nowa aktualizacja Mirra (1.0.2). Zalecana instalacja.

W domu długo siedział na brzegu kanapy, patrząc na telefon położony na biurku. Kawalerka była malutka: łóżko, biurko, szafa, okno na podwórko z obdrapanym placem zabaw. Na ścianie stary plakat Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, przyklejony jeszcze w podstawówce.

Mama pracowała nocami na oddziale, ojca wiecznie nie było w trasie, czyli nigdzie. W mieszkaniu czuć było ciszę i kurz. Zazwyczaj Adam zagłuszał to muzyką, serialami, czymkolwiek. Tego dnia cisza tylko potęgowała ciężar serca.

Telefon migotał: Proszę zainstalować aktualizację Mirra dla poprawnego działania.

Poprawnego działania czego? spytał głośno. Tego, co robisz z ludźmi? Drogami? Ze mną?

Przypomniał sobie czarny kabel nad kierowcą. I własną, grubą nić do telefonu.

Koszt: wzmocnienie zwrotnego połączenia.

Zwrotnego połączenia czego? powtórzył, choć już czuł, dokąd to zmierza.

Zawsze wierzył, że świat to sieć prawdopodobieństw; jeśli wiesz, kiedy popchnąć, możesz coś zmienić. Nigdy nie przypuszczał, że ktoś da mu do ręki narzędzie, które dosłownie to umożliwia.

Jeśli nie zainstalujesz aktualizacji linia pojawiła się na ekranie bez powiadomienia, po prostu na tapecie system sam zacznie kompensować.

Jaki system? poderwał się Adam. Kim ty w ogóle jesteś?

Nie przyszła odpowiedź słowna. Przez chwilę świat pociemniał, coś zadzwoniło w uchu i w skroniach. I wtedy, jakby we śnie, zrozumiał nie słowa, a… strukturę kod w odczuciu.

Jestem interfejsem układało się w myślach. Jestem aplikacją. Jestem narzędziem. Ty jesteś użytkownikiem.

Użytkownikiem czego? Magii? zaśmiał się Adam, lecz śmiech zabrzmiał płasko.

Nazwij to tak, jeśli chcesz. Sieć prawdopodobieństw. Strumień zdarzeń. Pomagam ci je zmieniać.

A koszt? zacisnął pięści. O jakie połączenie zwrotne chodzi?

Pokazała się animacja: czerwona nić rośnie z każdym zakłóceniem, ostatecznie oplatając człowieka, zaciskając się.

Każda ingerencja wzmacnia więź między tobą a systemem. Im więcej zmieniasz, tym mocniej świat zmienia ciebie.

I co się stanie, jeśli…

Jeśli przestaniesz nowy komunikat połączenie zostaje. Jeśli system nie otrzyma aktualizacji, zacznie szukać równowagi przez ciebie.

Telefon zawibrował jak przy połączeniu. Nowe powiadomienie: Aktualizacja Mirra (1.0.2) gotowa do instalacji. Nowa funkcja: Cofnij. Naprawiono krytyczne błędy bezpieczeństwa.

Cofnij co? szepnął Adam.

Możesz anulować jedno ingerowanie. Jeden raz.

Przypomniał sobie autobus. Czarny przewód nad kierowcą. Sznurki u ludzi. I swoją własną, grubą nić.

Jeśli zainstaluję zaczął.

Możesz cofnąć jedno konkretne zakłócenie. Ale koszt

Jasne uśmiechnął się gorzko. Zawsze musi być koszt.

Koszt: redystrybucja prawdopodobieństw. Im więcej próbujesz naprawić, tym więcej zamieszania wokół.

Adam znów opadł na łóżko, łokcie na kolanach. Telefon już raz zmienił jego dzień. A świat, w którym dotąd po prostu płynął z prądem, nagle przestał być oczywisty.

Ja naprawdę chciałem tylko, żeby mnie nie pytano na wykładzie powiedział do pustego pokoju. Jedno małe pragnienie. I już…

Za oknem zawyła syrena, gdzieś na obrzeżach. Adam gwałtownie się wzdrygnął.

Zalecana instalacja aktualizacji. Bez niej mogą wystąpić niestabilności systemu.

Co to znaczy niestabilności? spytał.

Brak odpowiedzi.

Po godzinie dowiedział się o wypadku. Spikerka w TVP Info pokazała krótki materiał: na skrzyżowaniu przy uczelni autobus uderzył w tira. W komentarzach: kierowca zasnął, hamulce nawaliły, standard w tej Polsce.

Na stopklatce dokładnie ten autobus. Numer się zgadzał. Kierowca Adam wyłączył telewizor.

Przez klatkę piersiową przepłynęła fala zimna. W głowie wciąż widział obraz czarnego kabla z autobusu, pulsujących włókien.

To ja? głos się załamał.

Telefon znów rozbłysł. Komunikat: Zdarzenie: wypadek autobus/tir (przy ul. Gdańskiej/Warszawskiej). Prawdopodobieństwo przed ingerencją: 82%. Po: 96%.

Podniosłem prawdopodobieństwo ścisnął telefon tak mocno, że pobielały mu palce.

Każda ingerencja w sieć prawdopodobieństw wywołuje kaskadowe zmiany. Zmniejszyłeś prawdopodobieństwo bycia zapytanym system przeniósł obciążenie. Gdzieś wzrosło inne.

Ale ja nie ja nie wiedziałem! wykrzyczał.

Brak wiedzy nie zrywa połączenia.

Syrena wyła coraz bliżej. Adam podbiegł do okna. Na podwórzu migały niebieskie światła karetka, policja. Ktoś krzyczał.

Co teraz? spytał, patrząc w dół.

Zainstaluj aktualizację. Funkcja Cofnij pozwoli ci skorygować sieć. W pewnym stopniu.

W pewnym? spojrzał na telefon. Sam widziałem, że każdy ruch gdzieś indziej odbija echo. Cofnę coś, to spadnie coś większego? Pociąg? Winda? Czyjeś życie?

Cisza. Migający kursor na ekranie.

System zawsze szuka równowagi. Pytanie, czy świadomie w tym uczestniczysz.

Adam zamknął oczy. Przypomniały mu się twarze z autobusu pani z siatką, chłopak, kierowca. I on sam, widzący nici, lecz bezczynny.

Jeżeli zainstaluję i użyję Cofnij zaczął powoli. Mogę cofnąć to, co zrobiłem na wykładzie? Przywrócić pierwotne prawdopodobieństwo?

W pewnym stopniu. Możesz cofnąć jedno działanie. Sieć się przeorganizuje. Ale nowa konfiguracja nadal może mieć niepożądane skutki.

Ale może do tego autobusu nie dokończył.

Prawdopodobieństwo się zmieni.

Spojrzał na przycisk Zainstaluj. Palce mu drżały. Dwa głosy walczyły w głowie: jeden powtarzał, że nie wolno bawić się w boga; drugi, że nie wolno też być biernym, skoro już się zadziałało.

Już jesteś w środku podsunęła Mirra. Połączenie ustanowione. Nie masz odwrotu, jest tylko wybór kierunku.

A jeśli wybiorę nic nie robić? spytał.

Wtedy system zaktualizuje się bez twojego udziału. Ale koszt zostanie po twojej stronie.

Przypomniał sobie tę czerwoną nić ciągnącą do telefonu. Jak pęczniała.

Jak to wygląda? wyszeptał.

Odpowiedź wróciła obrazami: on sam, starszy, z pustymi oczami, w tej samej kawalerce, trzymający telefon. Wokół chaos losowych wydarzeń, za które płacił: wypadki, szczęścia i nieszczęścia, przechodzące bokiem przez jego życie i zostawiające blizny.

Będziesz punktem kompensacji. Węzłem, przez który przechodzą zakłócenia.

Czyli albo sam tym steruję, albo jestem bezpiecznikiem? zaśmiał się ponuro. Super wybór.

Telefon milczał.

Zainstalował aktualizację.

Dotknął przycisku świat znów zadrżał, tym razem mocniej. Na ułamek sekundy wszystko zgasło, zamigotało w uszach, ciało rozlało się w wielkim, pulsującym organizmie.

Zaktualizowano Mirra (1.0.2). Nowa funkcja: Cofnij (1/1).

Wyświetliło się pole: Wybierz ingerencję do cofnięcia.

Zobaczył tylko jedno: Przesunięcie prawdopodobieństwa: nie być zapytanym (dziś, godz. 11:23).

Jeśli cofnę wyszeptał.

Czas nie wróci. Sieć prawdopodobieństwa zostanie przeorganizowana, jakbyś tej ingerencji nie dokonał.

Autobus? spytał.

Szansa wypadku się zmieni. Ale wydarzenie już zaistniałe nie zniknie.

Rozumiem przerwał. Już tych ludzi nie uratuję…

Słowa uwięzły mu w gardle.

Ale możesz zmniejszyć ryzyko kolejnych przypadków.

Długo trwała cisza. Syrena ucichła. Podwórko wróciło do szarej, codziennej pustki.

Dobrze powiedział. Cofnij.

Przycisk zapłonął. Tym razem świat stał się równy, jakby poprzednio był lekko krzywy.

Cofnięto. Funkcja wykorzystana. Powiązanie: ustabilizowano na aktualnym poziomie.

To już wszystko? spytał. Naprawdę?

Na tę chwilę tak.

Opadł ciężko na łóżko. W głowie pustka. Ani ulga, ani poczucie winy; tylko zmęczenie.

Powiedz szczerze poprosił telefon. Skąd się wziąłeś? Kto cię napisał? Kto dał ludziom do ręki coś takiego?

Długa pauza. Potem na ekranie pojawił się napis: Dostępna aktualizacja Mirra (1.1.0). Zainstalować?

Kpisz ze mnie? Adam zerwał się. Dopiero co

W wersji 1.1.0 dodano funkcję: Prognozowanie. Ulepszone algorytmy dystrybucji. Usunięto błędy moralizowania.

Czyje błędy? zaśmiał się. Za błędy nazywasz próbę rozróżniania dobra i zła?

Moralność to lokalna nakładka. Sieć prawdopodobieństw nie zna kategori dobre czy złe, tylko stabilność i chaos.

A ja odróżniam powiedział cicho. I dopóki żyję, będę.

Wyłączył ekran. Milczący telefon został na biurku, lecz Adam wiedział: aktualizacja już się pobrała. Czeka. Tak jak kolejne.

Podszedł do okna. Na podwórku chłopiec próbował wspiąć się na zardzewiałą huśtawkę. Skrzypiała, ale trzymała. Kobieta pchała wózek wąskim chodnikiem, omijając taflę lodu.

Adam zmrużył oczy. Przez moment myślał, że znów widzi nici cieniutkie, prawie niewidoczne, ciągnące się w niewiadome miejsce. Może to tylko gra światła.

Możesz zamknąć oczy zaszeptała Mirra na krawędzi świadomości ale sieć nie zniknie. Aktualizacje będą wychodzić. Zagrożenia będą rosły z tobą lub bez ciebie.

Wrócił do biurka. Podniósł telefon. Był zaskakująco chłodny.

Nie chcę być bogiem powiedział. Ani bezpiecznikiem. Chcę

Zaciął się. Czego właściwie chciał? Żeby go nie pytano na wykładzie? Żeby mama spała spokojnie, ojciec wrócił, autobusy nie rozbijały się o tiry?

Sprecyzuj żądanie poprosiła aplikacja krótko.

Zaśmiał się gorzko.

Chcę, żeby ludzie sami decydowali o swoim losie. Bez ciebie. Bez takich jak ty.

Pojawiła się pauza. Potem komunikat: Zbyt ogólnikowe żądanie. Wymagana precyzja.

Jasne westchnął. Jesteś tylko interfejsem. Nie rozumiesz, co znaczy dać ludziom spokój.

Jestem narzędziem. Wszystko zależy od użytkownika.

Zamyślił się. Skoro Mirra to narzędzie, może można użyć jej, by… ograniczyć ją samą?

A jeśli chcę zmienić prawdopodobieństwo, że zainstalujesz się u kogoś innego? zapytał.

Ekran zamigotał.

Taka operacja wymaga dużych nakładów. Koszt będzie wysoki.

Wyższy niż bycie bezpiecznikiem dla całego miasta?

Tu chodzi nie o miasto, a o całą sieć.

Wyobraził sobie tysiące osób, którym świeci się telefon na czerwono, ludzi bawiących się losem jak zabawką. Katastrofy, cudowne zbiegi okoliczności, chaotyczny świat. W środku taka nić, jak jego, tylko większa.

Chcesz się rozprzestrzenić stwierdził. Jesteś jak wirus. Dajesz siłę i od razu wiążesz.

Jestem połączeniem z czymś, co już istnieje. Jeśli nie ja, będzie ktoś inny. Jeśli nie aplikacja, to rytuał, artefakt, układ. Sieć zawsze szuka przewodników.

Ale to ty jesteś teraz u mnie powiedział Adam. Więc mogę przynajmniej spróbować.

Otworzył Mirra. Nowa aktualizacja czekała. Przewinął na dół pojawiła się linijka: Funkcje zaawansowane (wymagany poziom 2).

Jak zdobyć drugi poziom? spytał.

Korzystać z istniejących funkcji. Zwiększyć powiązanie. Przekroczyć próg.

Czyli… muszę jeszcze bardziej ingerować, żeby móc cię ograniczyć? pokręcił głową. Zamknięte koło.

Każda zmiana systemu wymaga energii. Energią jest połączenie.

Milczał długo. W końcu westchnął.

Dobrze. Tylko nie instaluję nowej aktualizacji. Nie bawię się w Prognozowanie. Ale nie zamierzam pozwolić, by ktoś jeszcze cię miał. Jeśli jesteś narzędziem zostajesz tu. Ze mną.

Przy ograniczonym działaniu funkcje mogą nie wystarczyć. Zagrożenie będzie narastać.

Będziemy reagować na bieżąco powiedział Adam. Nie jako bóg, nie jako wirus, ale… jak admin. Admin rzeczywistości, cholera.

Słowo zabrzmiało dziwnie, ale miało sens. Nie stwórca, nie ofiara, tylko ktoś, kto pilnuje, by system się nie rozpadł.

Telefon zamyślił się. Potem wypisał: Tryb ograniczonej aktualizacji aktywny. Autoinstalacja wyłączona. Odpowiedzialność za skutki: użytkownik.

Zawsze była na mnie szepnął Adam.

Telefon wrócił na biurko. Nie mógł już patrzeć na niego jak na zwykły gadżet. Był portalem do sieci, cudzych losów, własnego sumienia.

Za oknem rozbłysły latarnie. Marcowa noc opadła na osiedle, ukołysawszy w sobie tysiące wariantów: ktoś się spóźni na pociąg, ktoś spotka przyszłego przyjaciela, ktoś przewróci się i obije, a ktoś nie tylko.

Telefon milczał. Aktualizacja 1.1.0 tkwiła w kolejce, cierpliwa.

Adam usiadł do laptopa. W nowej notatce napisał tytuł: Mirra: protokół użytkowania.

Jeśli już został wybrany do tej roli, zostawi przynajmniej instrukcję. Ostrzeżenie dla tych, którzy ewentualnie pojawią się po nim.

Pisał o Przesunięciu prawdopodobieństwa, Widzeniu przez, Cofnięciu i jego koszcie, o czerwonych niciach i czarnych węzłach. O tym, jak łatwo chcieć uniknąć pytania na wykładzie i jak trudno potem żyć z tym, że świat zawsze wyrównuje rachunki.

Gdzieś w głębi systemu cicho, niemal niesłyszalnie, tykał licznik. Nowe aktualizacje czekały dziesiątki funkcji, każda z kosztem. Ale żadna nie mogła się aktywować bez decyzji Adama.

Świat kręcił się dalej. Losy się przeplatały. A w małym mieszkaniu na trzecim piętrze ktoś pierwszy raz próbował napisać dla magii coś, czego nigdy nie miała: regulamin użytkownika.

I gdzieś bardzo daleko, na serwerach, których nie było w żadnym centrum danych, Mirra zapisała nową konfigurację: użytkownik, który wybrał nie moc, lecz odpowiedzialność.

To był rzadki, prawie niemożliwy przypadek. Ale jak pokazuje życie, nawet niskie prawdopodobieństwo czasem się spełnia.