Uncategorized

Mój syn ma niezwykłą pamięć – w przedszkolu znał na pamięć wszystkie teksty występów i do ostatniego dnia nikt nie wiedział, jaki ma mieć kostium, bo dzieci chorowały i mógł je zastępować, znając wszystkie role. Na przedszkolny bal noworoczny pięcioletniemu synkowi przypadła rola ogórka. Gdy dowiedziałam się o tym dzień przed moim dyżurem, kupiłam zieloną koszulkę, kolorowy karton i z wielkim zapałem całą noc szyłam zielone spodenki do koszulki i kleiłam sałatkową kartonową czapeczkę z cudnym ogórkowym ogonkiem z drucika owiniętego w zieloną tkaninę. Na przedstawienie miał iść tata, co nie napawało szczególnym zaufaniem, więc instrukcja jak ubrać dziecko i jak zamocować czapeczkę została mu przeczytana podczas porannej kawy. W trakcie dyżuru zadzwoniła wychowawczyni, drżącym głosem informując, że zachorował odtwórca najważniejszej roli i jutro mój syn będzie… Koziołkiem Matołkiem. Na moje nerwowe pytanie – czy Koziołek może być w kostiumie… ogórka? – w słuchawce rozległa się znacząca cisza. Zadzwoniłam do męża do pracy i powiedziałam o katastrofie. Radośnie odparł, że nie ma problemu – zabierze dwóch kolegów chirurgów i razem sobie poradzą, bo są sprytną ekipą. Wieczorem zadzwoniłam do domu – słuchawkę podniósł syn, mówiąc, że kupili białą koszulkę, tata klei żółty karton, wujek Wojtek gotuje, a wujek Marek się śmieje. Po godzinie synek zameldował, że idzie spać, wujek Marek wyciął z kartonu kółko i rysuje oczka, wujek Wojtek otwiera słoik ogórków, a tata czka ze śmiechu. O północy mąż powiedział, że wujek Wojtek i Marek są już wykończeni i śpią, ale są pewne niuanse. Koziołka, przez przypadek, wujek Wojtek przykleił superglue na białą koszulkę bardzo krzywo, więc gdy wujek Marek odklejał to „arcydzieło”, koszulka się podrła. Przyszyli więc żółte kółko chirurgicznym jedwabiem do zielonej koszulki ogórka. Ale wyszło pięknie – chociaż Koziołek dostał trzydzieści zębów, a na dwa brakło kartonu. (Nic nie szkodzi – powiedziałam – w morzu zębów nikt nie zauważy…) Uspokojona wróciłam do pracy – mój syn będzie miał najwspanialszy strój! Kto chrapie? To wujek Marek, który tak wycinał zęby, że zasnął w fotelu… Do rana miałam złe przeczucia. W końcu uprosiłam ordynatora, by choć na chwilę puścił mnie na występ syna. Spóźniłam się trochę… Z sali dobiegały salwy śmiechu i szlochy. Otworzyłam drzwi… Wokół choinki skakał Koziołek Matołek. Ogromne żółte, księżycowate koło sięgało od brody syna po jego kolana. Oczy tego monstrum rozbiegały się na boki, trzy długie szwy z jedwabiu nad nimi wyglądały jak zmarszczki doświadczonego życiem koziołka. Szczególnie zachwycał brak dwóch zębów w szeroko rozdziawionej paszczy – oczywiście tych przednich, górnych! To był bardzo stary, doświadczony przez los i życie Koziołek Matołek, ledwo co wrócił z podróży do Pacanowa! A całość dopełniała radosna ogórkowa czapeczka z ogonkiem z drucika. W tym momencie syn zaczął deklamować wierszyk: „Gdzie jeszcze spotkacie takiego jak ja?” (reszta mówiła, że tylko w bajce i na balu noworocznym, ale wszyscy już płakali ze śmiechu…) – pani wychowawczyni opadła na pięty, a cała sala zanosiła się śmiechem…

Mój syn ma naprawdę świetną pamięć. W przedszkolu potrafił na pamięć wyrecytować wszystkie teksty z przedstawień, więc do ostatniego dnia nigdy nie wiedziałam, w jakim stroju wystąpi dzieci przecież często chorują, a on mógł ich zastąpić w każdej roli dzięki temu, że znał wszystkie kwestie.

Na jasełka mój pięcioletni synek, Staś, miał grać rolę ogórka. Dowiedziawszy się o tym tuż przed moją zmianą w szpitalu, po drodze kupiłam zieloną koszulkę, kolorowy blok techniczny i z ogromną motywacją szyłam całą noc seledynowe spodenki, dorabiałam z tektury kapelusik i przyczepiałam do niego drucik opleciony zielonym materiałem jako ogonek.

Na przedstawienie miał iść tata co nie wzbudzało mojego zaufania więc rano przed pracą przeczytałam mu szczegółową instrukcję, jak ubrać dziecko i jak przymocować czapeczkę.

W trakcie dyżuru zadzwoniła do mnie wychowawczyni z lekko drżącym głosem, mówiąc, że aktor grający najważniejszą rolę się rozchorował, i od jutra Staś będzie żółtym klusem, czyli swojskim polskim Pyzą! Na moje niepewne pytanie: czy Pyza może być przebrana za ogórka? w słuchawce zapadła wymowna cisza.

Zadzwoniłam do męża do pracy, informując o nagłym zwrocie akcji. Z charakterystycznie radosnym tonem (już wtedy powinnam była coś wyczuć) powiedział, że nie ma się czym martwić. Weźmie ze sobą dwóch kolegów chirurgów, a to przecież ekipa nie do pokonania! Oni, czyli ci trzej chirurdzy, pojadą do nas i rozwiążą ten problem w mig (mój instynkt ewidentnie zawiódł tego dnia!).

Po całym dniu w szpitalu, około dziewiątej wieczorem dzwonię do domu. Głos Stasia informuje mnie, że kupili białą koszulkę, tata klei żółty karton, wujek Wojtek gotuje kolację, a wujek Władek się śmieje.

Godzinę później słyszę, że Staś właśnie idzie spać, a wujek Władek wyciął z żółtego kartonu ogromne koło i rysuje na nim oczka, wujek Wojtek otwiera słoik kiszonych ogórków, a tata czka ze śmiechu.

O północy dzwonię jeszcze raz. Mąż mówi, że wujek Wojtek z wujkiem Władkiem strasznie się zmęczyli robieniem Pyzy i już śpią. I są pewne niuanse.

Pyza, przez pomyłkę, została przez wujka Wojtka przyklejona superglutem do białej koszulki bardzo krzywo. Kiedy wujek Władek starał się oderwać to dzieło sztuki, koszulka rozdarła się. Więc nakleili moją Pyzę chirurgicznym jedwabiem do zielonej koszulki ogórka.

Podobno wygląda to przecudnie, sama nie jestem w stanie sobie tego wyobrazić. A do tego Pyza ma trzydzieści zębów i uśmiecha się od ucha do ucha, choć zabrakło białego kartonu na dwa przednie zęby.

(No cóż, powiedziałam, na tle trzydziestu zębów nikt tego nie zauważy).

Mogę więc spokojnie dokończyć dyżur mój syn będzie miał najbardziej niezwykły strój w grupie. A kto to tam chrapie? To wujek Władek, który tak sumiennie wycinał kartonowe zęby, że zasnął w fotelu.

Nocą w mojej głowie pojawiły się niejasne wątpliwości. Po skończonym dyżurze zaczęłam przekonywać ordynatora, żeby choć na godzinę puścił mnie na przedszkolną imprezę syna.

Trochę się spóźniłam… Z sali dochodził chichot, przeplatany piskami i łzami rozbawienia. Uchylam drzwi…

Tuż przy choince próbował podskakiwać Pyza. Ogromne, okrągłe, żółte pyzate lico na piersi Stasia sięgało mu od brody aż po kolana. Oczy tej osobliwej postaci patrzyły w zupełnie różne strony, a trzy poziome, długie szwy nad nimi wyglądały jak zmarszczki wyjątkowo doświadczonej życiem Pyzy.

Szczególnie uderzała luka po dwóch przednich zębach w szeroko rozdziawionej buzi. Tak, to były te dwa przednie górne!

To była wyjątkowo leciwa, zmęczona życiem Pyza, która wyglądała, jakby wróciła właśnie z ośrodka odwykowego i kilkuletniego pobytu w zakładzie karnym A dziełem trzech chirurgów wisiała na jej czubku zabawna jasnozielona czapka ogórka, z drucianym ogonkiem oplecionym zielonym materiałem.

W tym momencie Staś zaczął wygłaszać wierszyk, który zaczynał się od słów: Gdzie znajdziesz drugą taką Pyzę jak ja?…

(dalej miała być mowa, że tylko w bajce i na jasełkach ale widownia nie była już w stanie tego usłyszeć…) pani wychowawczyni ze śmiechu usiadła na podłodze, sala płakała…

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.