W POSZUKIWANIU KOCHANKI — Waria, co ty robisz? — zdziwił się mąż, patrząc jak żona podaje mu szorty i koszulkę. — Nic takiego. Zanim ty tu śpisz, to wszystkie kochanki rozchwycą! — żona ściągnęła z niego kołdrę, a zimny dreszcz przebiegł po nagim Romku, który aż się wzdrygnął. — O czym ty w ogóle mówisz? — Po twoich wczorajszych słowach, że niedługo znajdziesz sobie kochankę, podjęłam decyzję. Czas nadszedł, Romek. Wpół do szóstej: wstawaj i ruszaj na pole grzesznych podbojów. — Ale ja żartowałem. Przecież tylko się pokłóciliśmy, zapomniałaś? Przepraszam, byłem nie w porządku. — Nie, nie, nie — dobrze mówiłeś. To ja zawaliłam. Nasz ogień namiętności wygasł, całe paliwo spaliłam na siebie. Teraz tam tylko popiół, w którym nawet ziemniaków nie upieczesz. Naprawiam się. Wstawaj. — Wyrzucasz mnie? — Zaganiasz! Będziesz ćwiczyć codziennie, aż zrzucisz oponkę. Kochanka nie wytrzyma talizmanu Michelin przy sobie. Wstawaj, mówię! Rozumiejąc, że żona nie odpuści, Romek posłusznie zsunął się z łóżka i z wysiłkiem naciągnął szorty na rodzinne bokserki, aby odkupić winy sprawiedliwą gimnastyką. — Przypomnij, żebyśmy ci kupili kąpielówki. W tych spadochronach to się boję, że cię z miłosnych podbojów zdmuchnie. Po dziesięciu minutach biegania wokół domu pod czujnym okiem „trenerki”, półżywy Romek wgramolił się do domu, upadł i zaczął próbować wciągnąć się do łóżka. — Gdzie tu się pchasz? — zatrzymała go żona. — Chcę umrzeć na łóżku, we śnie. — Umierać nie można, szukamy przecież kochanki, nie patologa. Leć pod prysznic. Teraz będziesz odwiedzał go minimum dwa razy dziennie. Mnie nie oszczędzałeś, to chociaż nie truj obcych ludzi twoimi „naturalnymi aromatami”. I zęby dwa razy dziennie — rano i wieczorem! — rzuciła przez drzwi. — Głowę dobrze umyj, dziś idziemy do fotografa. — Po co? — Porządne zdjęcie na portal randkowy zrobić. Ja cię normalnie nie sfotografuję, bo znam cię jak zły szeląg — i w kadrze widzę tylko dźwigowego, króla piwa i fana makaronu z masełkiem, a musimy uchwycić prawdziwego samca alfa. — Waruś, może już dość tego wszystkiego? — Nie marnuj słów — zachowaj na delikatne dziewczęce uszy. Wybieramy kandydatkę. Tu Romek się ożywił: lubił beztrosko przeglądać zdjęcia na portalach randkowych, a tu pierwszy raz miał legalnie, bez konsekwencji. Zrobił palcem. — Może ta? — Żartujesz? — A co nie tak? — Romek, na widok twojej kochanki ma mi być wstyd za siebie, a nie za ciebie. Spójrz. Twój „maluch” przed sprzedażą wyglądał lepiej. Na nią to można tabliczkę powiesić: „Uwaga, możliwe odpadanie elementów elewacji”. — To może ta? — TO? Chciałeś powiedzieć! Rany boskie, Romek, jak ja potem spojrzę znajomym w oczy, jeśli mój mąż mnie zdradzi z „panibylekim”? O, patrz, ta jest świetna! — Zwariowałaś? Taka się nawet do mnie nie odezwie… — Jezus Maria… Co ja w tobie wtedy zobaczyłam, takim niepewnym sobie drewniaku? Czym mnie przyciągnąłeś na te piętnaście lat? — Poczuciem humoru? — Bądźmy szczerzy: gdyby od żartów zależało życie, to po twoich ja byłabym wdową jeszcze w trakcie podróży poślubnej. Nie szukaj genezy, chodź lepiej kupimy ci porządny garnitur, a kochankę złapiemy jak rybę. — Wystarczy, Wario, pogódźmy się. — A my się kłóciliśmy? Kochanka to symbol sukcesu faceta. A żona faceta sukcesu to też status. Może nawet nie ograniczajmy się do jednej… W galerii handlowej Waria zabrała męża do najdroższego butiku i rozbierała po kolei wszystkie manekiny. — Wari, te spodnie i marynarka kosztują jak komplet zimowych opon — marudził Romek wpychany do przymierzalni. — Spokojnie, gumy ci też w aptece kupimy, jakie chcesz — letnie, zimowe, z podwójną ochroną. Nie potrzebuję cudzych „kwiatków” w domu. — Waria! — Co Waria? Bezpieczeństwo najważniejsze. Nie wybieramy tu hulajnogi, tylko prostokąt do naszego trójkąta. Dzwoniłeś już do szefa? — Po co? — Oczywiście w sprawie finansowej. Będziesz musiał utrzymać dwie kobiety. Ja przeżyję na rosole, ale z kochanką to nie przejdzie: tu formuła jak w betonie — kolacja, trzy wina, hotel na pięć gwiazdek, jak gdzieś oszczędzisz, to się wszystko posypie. Romek się wreszcie ubrał i poprawił krawat. — Przystojniak! Jak w dniu ślubu — uroniła łzę żona. — Pasuje Panu! — dorzuciła pani z sąsiedniej przymierzalni. — Będzie Pan brał? On właśnie szuka kochanki. — Nie dziękuję, mam już kochanka — i to trzech! — bezczelnie uśmiechnęła się kobieta. — Romek, takiej ani myśl brać — powiedziała surowo Waria — potrzebujemy wiernej, pewnej, jak karta z innego banku, żeby bezpiecznie przenieść tam trochę oszczędności. Chodź do perfumerii, popsikamy cię i wypuszczamy na łowy. Całą godzinę jeszcze biegali po galerii, aż Waria z satysfakcją kiwnęła głową. — Jesteś gotowy. Nawet bez zdjęcia. Idź i pamiętaj: bądź nachalny, galancki i pewny siebie jak przy sprzedaży naszego malucha. Waria wróciła do domu gotować rosół, a Romek ruszył na łowy, do których przygotowywano go przez cały ten długi dzień. Po godzinie w mieszkaniu Warii zadzwonił domofon. — Dzień dobry, piękna dziewczyno. Czy mąż jest w domu? — głos był obcy, aksamitny, gorący, namiętny — rozpalał od pierwszego słowa; nawet trzeszczący głośnik dodawał tembru zmysłowości. — Ojej — wydusiła Waria, bo łyżka wyślizgnęła się z rąk z wrażenia. — Nie, poszedł do kochanki. — Może mnie pani wpuści, mam do zaproponowania coś ciekawego. Po gorących nutach głosu Waria się zarumieniła i potem zmarzła, prawie sięgnęła po gripex, ale w końcu wcisnęła na domofonie przycisk trzy razy. Po trzech minutach Romek zjawił się w drzwiach, z naręczem czerwonych róż. Delikatnie przesunął Warię w przedpokoju. Zrobiło się parno. — Płakałaś? — zdziwił się Romek, patrząc na czerwone oczy żony. — Trochę. Myślałam, że narobiłam bałaganu, ale teraz wiem, że drewno było potrzebne do ognia. — To co powiesz na wieczór w miłym towarzystwie ciekawego rozmówcy? — w jego oczach błysnęła żądza i, chyba, jeszcze 50 gram koniaku dodało mu odwagi. — Zapraszam cię na kolację, gdzie będę snuł opowieści o twojej urodzie. To będzie dokument, ale spodoba ci się. — Ch-ch-cę, — odpowiedziała Waruś, wdając się w grę — tylko zdejmę rosół z gazu i poprawię rzęsy. — A ja zamówię taksówkę. — A dokąd jedziemy? — na twarzy Warii błyszczał uśmiech. — Do restauracji na pięć gwiazdek! — U nas takich nie ma, tylko pizzerie „Pięć serów”. — To pójdziemy tam. Dla mojej kochanki — tylko to, co najlepsze. — A żona nie będzie zazdrosna? — Postaramy się, żeby była! — mrugnął Romek.

Bożenka, co ty znowu kombinujesz? zdziwił się Tomek, patrząc jak żona podaje mu spodenki i koszulkę.
Nic, po prostu. Póki ty tutaj chrapiesz, to inni już dawno poderwą sobie kochanki! powiedziała Bożenka, ściągając z niego kołdrę, przez co aż ciarki mu przeszły po plecach.
O czym ty w ogóle mówisz?
No przecież sam wczoraj rzuciłeś, że to tylko kwestia czasu, aż się dorobisz kochanki, więc podjęłam decyzję. Wybiła godzina, Tomku. Jest wpół do szóstej, czas wstać i ruszać na pole grzechu.
Przecież ja żartowałem! Pokłóciliśmy się, zapomniałaś? Przepraszam, głupio powiedziałem.
Nie nie, miałeś rację. To ja zawaliłam. Zapomniałam dodać drew do naszego ogniska namiętności. Całą benzynę wylałam tylko na siebie i została sama popiół. Popróbuję to naprawić. Wstawaj, już!
Chcesz mnie wyrzucić z domu?
Chcę cię zmotywować! Codziennie masz ćwiczyć, aż zrzucisz ten swój piwny brzuszek. Kochanka to nie żona ona ci Mikołaja Michelin na pamiątkę nie zostawi. Wstawać mówię!
Wiedząc, że Bożenka tak łatwo nie odpuści, Tomek z westchnieniem zsunął się z łóżka i powlókł się z zakładaniem spodenek na rodzinne bokserki.
Przypomnij, żebyśmy ci kupili kąpielówki. W tych gaciach, to cię z kochanką nawet z łóżka przeciągnie, jak zawieje mocniej.
Po dziesięciu minutach truchtu wokół domu pod bacznym okiem trenerki, Tomek wrócił do środka ledwie żywy i zaczął, niczym gąsienica, pełzać w stronę łóżka.
Halo, dokąd to? zatrzymała go Bożenka.
Umrzeć, najlepiej na swoim łóżku.
Teraz nie możesz umierać przecież szukamy kochanki, nie patomorfologa! Marsz pod prysznic. Minimum dwa razy dziennie będziesz się teraz mył. Mnie nie szanowałeś, to chociaż obcej dziewczynie daj pachnieć. I zęby rano i wieczorem, to rozkaz! dodała zza drzwi. Głowę też dobrze umyj, idziemy dziś do fotografa.
Ale po co?
Na porządną fotkę na portal randkowy. Ja cię dobrze nie sfotografuję, bo patrząc przez obiektyw widzę tylko ładowacza, mistrza piwnej beczki i fana makaronu na maśle a my potrzebujemy przecież zdjęcia prawdziwego samca alfa.
Bożenko może już wystarczy?
Szkoda ci słów? Zostaw na romantyczne szeptanie do uszka kochanki. No, wybieramy kandydatkę.
To go nawet trochę rozbawiło Tomek lubił czasem bez konsekwencji przeglądać profile na portalach randkowych. Tym razem mógł oficjalnie, pod czujnym okiem żony. Przewijał zdjęcia.
Może ta?
Żartujesz?
Co nie tak?
Tomek, ja mam się przy twojej kochance czuć staro, a nie głupio za ciebie. No spójrz twój stary fiat wyglądał lepiej przed złomowaniem. To na niej powinna wisieć tabliczka: Uwaga, grozi odpadnięciem elementów karoserii.
Dobra, to może ta?
TAA? Chyba to! Jezu, co ja sąsiadom powiem, jak mój mąż zacznie mnie zdradzać z byle kim? O, patrz, ta fajna!
Chyba zwariowałaś. Taka nawet na mnie nie spojrzy
O rany i co ja niby widziałam w tobie takim rozmemłanym drewniaku przez tyle lat? Jak ty mnie kiedyś uwiodłeś, skoro piętnaście lat wytrzymałam?
Poczuciem humoru? podpowiedział niepewnie Tomek.
Tomek, bądźmy poważni: gdyby od żartów wydłużało się życie, dawno byś był wdowcem po naszym miodowym miesiącu. Może nie szukajmy już powodu, tylko chodź, kupimy ci porządny garnitur. Kochankę zwabimy na lep luksusu.
Bożenko, odpuść już, pogódźmy się.
Pogodziliśmy się czy mamy kłótnię? Kochanka to przecież dowód sukcesu faceta! A żona faceta z sukcesami to też prestiż. Może nawet na jednej nie skończymy?
W galerii Bożenka zaciągnęła go do najdroższego sklepu, gdzie obdarła z ubrań wszystkie manekiny po drodze.
Bożenka, te spodnie i marynarka kosztują jak komplet zimówek! burknął Tomek, wciskając się w przymierzalni.
Spokojnie, opony też ci kupię, ale w aptece, takie jakie chcesz. I letnie, i zimowe, byle z podwójną warstwą ochronną. Nie chcę w domu cudzych kwiatków.
Bożena!
A co, bezpieczeństwo to podstawa. Szukamy przecież tej trzeciej do naszego tępego trójkąta. Swoją drogą, dzwoniłeś już do szefa?
W jakiej sprawie niby? mruknął, poprawiając marynarkę.
O kasę oczywiście potrzebujesz podwyżki. Jak chcesz utrzymać dwie kobiety za tę twoją pensję? Ja tam mogę zjeść rosół, ale kochanka? To inna liga: kolacja, trzy kieliszki wina, pięciogwiazdkowy hotel jak gdzieś przyoszczędzisz, cała konstrukcja ci się rozpadnie.
Tomek w końcu się wystroił, nawet krawat zawiązał.
Ale przystojniak jak w dzień ślubu, wzruszyła się Bożenka.
Świetnie panu leży, dodała kobieta z sąsiedniej przymierzalni.
Kupować go pani chce? Tomek szuka kochanki.
Dziękuję, ja już mam nawet trzech! odparła bezwstydnie kobieta.
Tomek, takiej to pod żadnym pozorem nie bierz, ucięła Bożenka, musi być pewna i solidna jak karta z innego banku. Idziemy do perfumerii, popsikamy cię, i jazda na podbój świata.
Jeszcze godzinę kręcili się po centrum handlowym, aż Bożenka była zadowolona.
To wszystko, Tomek, jesteś gotowy, nawet bez zdjęcia. Ruszaj i pamiętaj, czego cię nauczyłam: bądź pewny siebie, elegancki i stanowczy, jak wtedy, gdy sprzedawałeś nasz starego fiata.
Bożenka poleciała do domu gotować rosół, a Tomek ruszył w miasto na podbój, do którego był ćwiczony cały dzień.
Godzinę później domofon zadzwonił.
Dzień dobry, śliczna pani. Czy mąż jest w domu? jakiś nieznajomy głos zabrzmiał niesamowicie. Głęboki, męski, taki rozpalający, że nawet przez trzeszczący domofon robiło się gorąco.
Ojej… wyszeptała Bożenka, aż wymsknęła jej się łyżka z ręki. Nie, poszedł do kochanki.
Może mnie pani wpuścić, mam dla pani ciekawą propozycję.
Od tych słów Bożenkę oblali na zmianę rumieńce i dreszcze; już miała zrobić sobie herbatę na uspokojenie, ale w końcu nacisnęła domofon trzy razy. Tomek stanął w drzwiach z pięknym czerwonym bukietem. Wsunął się do środka i objął ją lekko w pasie. Korytarz nagle zrobił się bardzo ciasny i gorący.
Płakałaś? zapytał z troską, widząc jej czerwone oczy.
Troszeczkę. Ale wiesz, chyba trzeba było tego drewna żeby ognisko nie wygasło.
A może spędzi pani wieczór z eleganckim i interesującym kawalerem? w oczach Tomka błyszczały emocje (i chyba pięćdziesiąt gramów koniaku dla odwagi). Zapraszam na kolację i obiecuję ci opowieść o twojej urodzie. To fakt, nie fikcja, ale się spodoba!
H-h-chcę, wyszeptała Bożenka, wcielając się w grę, tylko wyłączę rosół i poprawię rzęsy.
Dzwonię po taksówkę, przytaknął poważnie Tomek.
A dokąd się wybieramy? Bożenka uśmiechała się już jak dziecko.
Do pięciogwiazdkowej restauracji!
U nas takich nie ma, tylko pizzeria Pięć serów.
Znaczy, tam pójdziemy. Dla mojej kochanki tylko to, co najlepsze.
A żona się nie obrazi?
Będziemy się starać, żeby bardzo zazdrościła mrugnął Tomek.