Jak możesz mówić, że nie ma znaczenia, kto opiekował się babcią! Mieszkanie zgodnie z prawem należy mi się! – krzyczy na mnie moja własna matka, grożąc pozwem, bo babcia przepisała mieszkanie mojej córce, a nie jej

Jakie to ma znaczenie, kto pielęgnował babcię! Mieszkanie, zgodnie z prawem, powinno przypaść właśnie mnie! kłóci się ze mną moja rodzona matka.

Moja własna matka straszy mnie, że poda mnie do sądu. Dlaczego? Bo mieszkanie po babci nie zostało zapisane ani jej, ani nawet mi, tylko mojej córce. Mama uznaje to za dramat dziejowy: To czysta niesprawiedliwość! powtarza, przekonana, że mieszkanie przecież się jej należy. Myśli, że babcia nie miała prawa decydować inaczej. Czemu to zrobiła? Pewnie dlatego, że przez ostatnich pięć lat mieszkaliśmy z babcią z mężem i to my zajmowaliśmy się jej osobą.

Moja mama to kwintesencja egoizmu w wersji made in Poland jej chcenie zawsze było ważniejsze niż ktokolwiek i cokolwiek innego. Była mężatką aż trzy razy, dzieci dorobiła się jednak tylko dwójki: mnie oraz mojej młodszej siostry. Z siostrą pełna komitywa. Ale z mamą? Bywa, że łatwiej dogadać się z urzędniczką w ZUS-ie niż z własną rodzicielką.

Ojciec? Nie pamiętam, jak wyglądał, bo rozwiódł się z mamą, gdy miałam dwa lata. Do szóstego roku życia mieszkałam z mamą u babci we Wrocławiu. Wtedy dziwaczyłam, że to babcia jest okropna. Ale to pewnie dlatego, że mama wiecznie narzekała i płakała. Dorosłam i dopiero wtedy przejrzałam: babcia była świetną kobietą, chciała po prostu wyciągnąć córkę z dołka.

Mama drugi ślub wzięła, kiedy byłam jeszcze dzieckiem. Przeprowadzka do mieszkania ojczyma, zaraz potem pojawiła się siostra. Siedem lat we wspólnych czterech ścianach. Po rozwodzie zero powrotu do babci, bo tym razem przypadło nam mieszkanie po tacie numer dwa. Ojczym wybrał zarobkową emigrację, a nam łaskawie pozwolił jeszcze trochę pomieszkać. Potem trzeci ślub, kolejna przeprowadzka, nowy mąż i typowy polski związek: ona nie patrzyła na mnie i siostrę, tylko na niego, a on robił wszystko, żeby nie zauważać dzieci żony.

W kółko, raz w miesiącu, nasza mama urządzała awantury i stawiała walizki w przedpokoju: Odchodzę! krzyczała, tłukąc talerze. Ojczym ją zawsze hamował. My z siostrą nawet nie przewracałyśmy oczami podchodziłyśmy do tego niczym do prognozy pogody na TVP Info. Mama nie miała czasu na nas, więc to ja wychowywałam siostrę. Na szczęście były obie babcie. Gdy wyprowadziłam się do akademika w Krakowie, siostra zamieszkała z babcią. Ojciec ten, co go widywałam tylko na starych zdjęciach regularnie ją wspierał. A mama? Telefonowała tylko na święta, bo obowiązki rodzinne.

Z mamą pogodziłam się, taką jaka była bez oczekiwań i złudzeń. Ale siostra ciągle nosi do niej żal, zwłaszcza po tym, jak matka nie pojawiła się na jej maturze, nawet sms-a nie wysłała. Obie dorosłyśmy, siostra wyszła za mąż za Maćka i wyjechała do Poznania. Ja z chłopakiem, Filipem, pomieszkiwaliśmy razem na wynajętym w Katowicach do ślubu się nam nie spieszyło. I tak wpadaliśmy regularnie do babci Zofii, choć nigdy nie chcieliśmy się jej narzucać.

Potem babcia się rozchorowała, trafiła do szpitala. Lekarze od razu: Potrzebuje opieki, kogoś codziennie przy niej! Kto to zrobił? Oczywiście ja. Zakupy, sprzątanie, gotowanie, dotrzymywanie towarzystwa i wyliczanie tabletek na czas. Przez pół roku byłam codziennie czasem nawet Filip wpadał, żeby naprawić babci kontakt czy wyczyścić okna. Po którymś razie babcia rzuciła: Przeprowadzcie się do mnie, oszczędzicie na wynajmie i będzie mi raźniej.

Ucieszyliśmy się, zgodziliśmy przeprowadzić do babci. A po pół roku okazało się, że jestem w ciąży! Radość na trzepaku, babcia Zofia promienieje pierwszy prawnuczek w drodze. Szybki ślub, skromna impreza w kawiarni w centrum. Mama oczywiście nie przyszła, co więcej, nawet jednego życzenia sms-em nie złożyła.

Kiedy moja córka, Jagoda, miała dwa miesiące, babcia złamała nogę. Próba zorganizowania życia z niemowlakiem plus babcią z gipsem dorównuje testowi na kierowcę autobusu miejskiego. Myślałam, że mama przyjdzie z pomocą, ale usłyszałam tylko: Źle się czuję, kiedy indziej przyjdę. Tego „kiedy indziej” nie było już nigdy. Babcia po pół roku dostała wylewu, była przykuta do łóżka. Bez mojego męża nie podołałabym wszystko było na mojej głowie. Z czasem babcia doszła trochę do siebie, już mówiła, chodziła o lasce, jadła samodzielnie. Po udarze żyła jeszcze dwa i pół roku. Zdążyła zobaczyć, jak prawnuczka biega po dywanie. Odeszła spokojnie, we śnie. Dla mnie i Filipa to był ogromny cios zostawiła nam pustkę, której nic nie zastąpi.

Mama zjawiła się wyłącznie na pogrzeb i miesiąc później zjawia się z walizeczką, żądając, żebym się wyprowadziła i oddała jej mieszkanie. Była pewna, że dostanie łakomy kąsek w postaci własnościowego w bloku. Tyle że babcia Zofia tuż po narodzinach Jagody notarialnie przepisała mieszkanie na wnuczkę i klops, dla mamy nie zostało już nic do podziału.

Obraziła się śmiertelnie, postanowiła pobawić się w prawniczkę i szantażować pozwem:
Ty to masz tupet, dziecko! Oszukałaś starą kobietę, bezwstydnie przywłaszczając sobie mieszkanie, a teraz się w nim urządzasz! Ale nie myśl, że ci się upiecze! Nie liczy się, kto się babcią zajmował ten lokal miał być dla mnie!

Mamę nic nie obchodzi czy ktoś komuś pomagał, czy był obecny, czy nie. Liczy się wyłącznie majątek. Powiem tyle mieszkanie zostaje z nami, Jagoda przepięknie biega po nowej podłodze, a imię dla przyszłej córki już wybrane: Zofia, po babci. I żadna matka-sędzina tego nie zmieni.