— Jak ty mnie już do szału doprowadzasz!!!… I jesz nie tak…, i ubierasz się nie tak…, no i w ogóle wszystko robisz nie tak!!! — głos Pawła przeszedł w krzyk. — Ty to nic nie potrafisz!!!… Nawet porządnych pieniędzy nie zarobisz!… W domu od ciebie się doczekać pomocy nie można! — Marina wybuchła płaczem. — …I dzieci nie ma…, — dodała ledwo słyszalnie. Bielka — biało-ruda kotka, około dziesięciu lat, przesiadując na szafie, po cichu obserwowała kolejną „tragedię”. Doskonale wiedziała, a i czuła, że tata i mama naprawdę się kochają… Więc nie rozumiała — po co mówić tak gorzkie słowa, od których wszystkim będzie gorzej? Mama, płacząc, uciekła do pokoju, a tata zaczął palić jednego papierosa za drugim. Bielka, widząc, jak rodzina się sypie na jej oczach, pomyślała: „Trzeba, żeby w domu było szczęście…, a szczęście — to dzieci…, trzeba skądś wziąć dzieci…”. Sama Bielka nie mogła mieć małych — dawno ją wysterylizowano, a mamie…, lekarze mówili, że może, ale coś „nie wychodziło”… Rano, gdy rodzice wyszli do pracy, Bielka pierwszy raz przez uchylone okno poszła w gości do sąsiadki Łapki — pogadać i poradzić się. — Po co wam dzieci?! — parsknęła Łapka. — Patrz, u naszych z dziećmi — chowam się przed nimi…, to futerko pomadką umażą, to tak wyściskają, że aż tchu brak! Bielka westchnęła: — Nam normalne dzieci potrzebne… Tylko gdzie je znaleźć… — Nooo… Ta nasza uliczna Maśka się dorobiła… tam jest ich piątka… — zamyśliła się Łapka — wybieraj… Bielka, ryzykując, skacząc z balkonu na balkon, zeszła na dół. Nerwowo drżąc, przecisnęła się przez kraty piwnicznego okna i zawołała: — Maśka, wyjdź na chwilkę, proszę… Z głębi piwnicy rozległo się rozpaczliwe popiskiwanie. Bielka, ostrożnie się skradając i rozglądając się na wszystkie strony, podeszła do cichych szlochów. Pod kaloryferem, wprost na żwirze, leżało pięć ślepych, rozmaitych kociąt, węsząc w powietrzu i głośno wołając mamę. Bielka, obwąchawszy je, zrozumiała — Maśki dawno nie było — co najmniej trzy dni, a małe głodowały… Bielka, niemal płacząc, ostrożnie lecz uparcie, przeniosła każde kocię pod klatkę schodową. Próbując trzymać na miejscu żałośnie kwilące, głodne potomstwo, położyła się koło nich, niecierpliwie wypatrując rodziców wracających z pracy. Paweł, milcząco odprowadzający Marinę z pracy, tak samo milcząco przywieźli ich do domu. Podchodząc pod klatkę, zaniemówili — na schodach leżała ich Bielka, (która, nawiasem mówiąc, nigdy sama nie była na dworze) i pięć kociąt, które próbowały ją ssać. — Ale jak to?! — zdziwił się Paweł. — Cud… — powtórzyła za nim Marina, i łapiąc kotkę z maluchami na ręce, pobiegli do domu… Obserwując mruczącą zadowoloną kotkę w pudle z maluchami, Paweł spytał: — Co z nimi robić? — Wykarmię z butelki… jak podrosną — rozdamy… dziewczynom zadzwonię… — cicho odpowiedziała Marina. Po trzech miesiącach „oszołomiona” wieścią Marina siedziała, głaskając kocią „bandę” i powtarzała do siebie: — To się nie zdarza…, to się nie zdarza… A potem oboje z Pawłem radośnie płakali, Paweł ją kręcił w ramionach i przekrzykując się mówili: — Nie na darmo dom wykończyłem!… — Tak! Dziecku przyda się świeże powietrze!!!… — A kociaki niech biegają po podwórku!… — Dla wszystkich się miejsce znajdzie!… — Kocham cię!!!… — A ja ciebie jak bardzo!!!… Mądra Bielka otarła łezkę — a życie się układa…

Jak ty mnie już zmęczyłeś! I jesz nie tak, i ubierasz się nie tak, w zasadzie, wszystko robisz nie tak! głos Pawła przeszedł w krzyk.
Ty to w ogóle nic nie potrafisz! Nawet porządnych pieniędzy zarobić nie umiesz! W domu wiecznie żadnej pomocy od ciebie nie ma! rozeszła się płaczem Jadwiga, I dzieci nie ma ledwo słyszalnie dodała.

Kicia biało-ruda kotka, z dziesięć lat już mająca, wlazła wysoko na szafę i stamtąd w ciszy przypatrywała się kolejnej tragedii. Ona doskonale wiedziała, czuła wręcz, że mama i tata bardzo się kochają Dlatego nie pojmowała, po co rzucać w siebie takie gorzkie słowa, które ranią wszystkich.

Mama, tuląc się z płaczem, uciekła do pokoju, a tata zaczął wypalać jednego papierosa po drugim.
Kicia, widząc jak rodzina się na jej oczach rozpada, zamyśliła się: W domu potrzebne jest szczęście… A szczęście, to dzieci… Trzeba skądś zdobyć dzieci….

Sama Kicia mieć już małych nie mogła dawno temu ją wysterylizowano, a mama… lekarze mówili, że może, ale jakoś nie wychodziło…

Nazajutrz, kiedy rodzice poszli do pracy, Kicia po raz pierwszy przeszła przez uchylone okno, by odwiedzić sąsiadkę Łapkę chciała pogadać i zasięgnąć rady.
Po co wam dzieci?! prychnęła Łapka U nas przychodzą dzieciaki chowam się przed nimi, to pomadką mi pyszczek umażą, to tak ściskają, że aż tchu braknie!

Kicia westchnęła: Nam by się przydały takie prawdziwe dzieci… Tylko skąd je wziąć…
Hmm zamyśliła się Łapka Ta nasza podwórkowa Mrucza właśnie się okociła… Tam pięć jest, wybieraj…

Kicia, ryzykując, przeskakiwała z balkonu na balkon, aż zeskoczyła na podwórko. Nerwowo drżąc, przecisnęła się przez kraty okna piwnicy i zawołała:
Mrucza, możesz na chwileczkę wyjść?

Z głębi piwnicy dobiegło rozpaczliwe miauczenie.
Kicia, ostrożnie przysuwając się i oglądając czujnie na boki, zbliżyła się do cichych łkań. Pod kaloryferem, na gołych kamieniach, leżało pięć różnokolorowych ślepych kociąt, które podnosiły głowy i rozpaczliwie wołały matkę. Kicia, powąchawszy je, od razu poznała, że Mrucza już od co najmniej trzech dni się nie pojawiła maluszki były wygłodniałe

Kicia, niemal z płaczem, ale uparta, wyniosła każdego kociaka przed klatkę schodową.
Usiłując przytrzymać rozbrykane, żałośnie miauczące kocięta, położyła się przy nich i z niepokojem zerkała w stronę bramy, skąd mieli wrócić mama i tata.

Paweł, który w milczeniu odebrał Jadwigę z pracy, również w ciszy prowadzili się do domu. Gdy podchodzili do klatki, stanęli zaskoczeni na schodkach leżała ich Kicia, (a przecież nigdy sama na ulicy nie bywała), a przy niej pięć miauczących, kolorowych kociąt próbowało ją ssać.
Co tu się wydarzyło? Paweł był zdezorientowany.
To cud powtórzyła szeptem Jadwiga i, łapiąc kotkę wraz z kociętami na ręce, pobiegli do mieszkania

Patrząc na mruczącą szczęśliwie Kicię w kartonie z maluchami, Paweł zapytał:
I co teraz z nimi zrobimy?
Wykarmię je z butelki Podrosną rozdamy zadzwonię do koleżanek odparła cicho Jadwiga.

Po trzech miesiącach, oszołomiona nowiną Jadwiga siedziała i głaskała swoją kocią gromadkę, patrząc w przestrzeń i powtarzając wciąż od nowa: To się nie dzieje naprawdę to się nie dzieje naprawdę

A później oni razem z Pawłem płakali ze szczęścia, kręcił nią w ramionach, a oboje nie mogli przestać mówić:
Warto było ten dom skończyć!
Tak, dla dziecka na powietrzu będzie najlepiej!
I niech kociaki biegają!
Dla wszystkich miejsca wystarczy!
Kocham cię!!!
A ja ciebie jeszcze mocniej!!!

Mądra Kicia otarła łzę życie jednak się układaOd tamtej pory dom wypełnił się dźwiękami: miękkim tupotem małych łapek, nieśmiałym śmiechem Jadwigi i Pawła, łagodnym grzechotem grzechotki, którą niedługo potem położyli na parapecie dla nowo przybyłego członka rodziny. Kicia, uśmiechnięta jak tylko potrafi kotka, z godnością pilnowała i dzieci, i kociąt, wylegując się dumnie pomiędzy nimi.

Czas płynął, a z każdym dniem świat nabierał barw i nowych zapachów. Sąsiedzi mówili, że dom, który zawsze był cichy i zamknięty na smutki, zaczął świecić światłem aż na ulicę. Paweł i Jadwiga odkrywali w sobie spokój, jakiego nie znali od lat i śnili wspólnie sny o dalekich podróżach, zawsze razem, zawsze z gromadką biegających po podwórku dzieci i kotów.

A Kicia, patrząc na to wszystko znad poduszki, mruczała: Widocznie szczęście naprawdę można sobie przynieść do domu nawet jeśli ma się łapki i ogon