VITALIJ PRZY BIURKU Z LAPTOPEM I KAWĄ. NIEZAPLANOWANY TELEFON Z RODZINNEGO OŚRODKA: „PANA CÓRKA URODZIŁA SIĘ WCZORAJ, MATKA DZIECKA NIE ŻYJE…” NIEZNAJOMA DZIEWCZYNA Z WAKACJI NAD BAŁTYKIEM, NIEOCZEKIWANE OJCOSTWO I TRUDNA ROZMOWA Z JEJ MATKĄ – CZY VITALIJ ZDECYDUJE SIĘ PRZYJĄĆ SWOJĄ CÓRKĘ DO DOMU?

Dziś wieczorem usiadłem wygodnie przy biurku z laptopem i kubkiem świeżo zaparzonej kawy. Musiałem jeszcze dokończyć kilka zaległych spraw służbowych. Nagle zadzwonił telefon. Numer nieznany.

Halo, słucham?
Pan Tomasz Adamczyk? Mówi pan z oddziału położniczego na Karowej. Czy zna pan może Zofię Majewską? głos sugerował starszego mężczyznę.

Nie, nie znam żadnej Zofii Majewskiej. O co chodzi? odpowiedziałem zdziwiony.

Pana nazwisko podała jako ojca dziecka. Niestety, Zofia zmarła wczoraj przy porodzie. Jej mama potwierdziła, że jest pan ojcem dziewczynki… w słuchawce zapanowała cisza.

Jakiego dziecka? Ojcem?… Przepraszam, nic z tego nie rozumiem! zdążyłem powiedzieć trochę roztrzęsiony.

Zofia urodziła córeczkę, wczoraj. Podobno jest pan Tomasz Adamczyk, ojciec tej dziewczynki. Proszę przyjechać jutro do szpitala na Karową. Musimy porozmawiać… mężczyzna był bardzo rzeczowy i mówił powoli.

O czym porozmawiać…? wykrztusiłem.

Proszę być jutro na miejscu, zapytać o doktora Stanisława Zielińskiego. To ja. Wszystko wyjaśnimy osobiście.

Telefon już był rozłączony, a ja jakiś czas patrzyłem tępym wzrokiem w ścianę, próbując poukładać myśli.

Zofia… Jaka Zofia…? mruczałem, chodząc tam i z powrotem. Nie przypominam sobie… A może… Czekaj! Ile ciąża trwa? Dziewięć miesięcy. Teraz maj… czyli wrzesień! Co ja robiłem we wrześniu?

Uświadomiłem sobie nagle byłem wtedy dwa tygodnie w Trójmieście. To wtedy poznałem tę Zosię. Jasne włosy, niebieskie oczy… Ale takich Zofii w moim życiu było już kilka. Przecież nie miałem czterdziestki i nadal nie planowałem się żenić. Tym bardziej dzieci? Nigdy! Lubiłem swoje niezależne życie i nie miałem zamiaru w nim nic zmieniać przez wieść o niechcianej córce.

Ale ona nie żyje… Ta myśl uderzyła mnie z pełną siłą.

Jak to się stało, że umarła? Ile mogła mieć lat? Dwadzieścia…? pomyślałem na głos.

Przyszła mi ochota na papierosa, choć przestałem palić. We mnie budziło się dziwne uczucie żal, zdezorientowanie, wyrzuty sumienia?

Dziecko… powiedziałem na głos, choć nie spodziewałem się odpowiedzi. Pewnie mama Zosi zabierze do siebie swoją wnuczkę. Przecież jest babcią. A może to nawet nie moje dziecko?

Już ułożyłem plan pojadę, porozmawiam z lekarzem, złożę oświadczenie o zrzeczeniu się i wrócę do swojego życia. Po staremu.

A jednak nie mogłem zasnąć do późnej nocy. Myśli wałęsały się po głowie, a coś ściskało mnie w środku…

To nie mogła być ta Zosia! Próbowałem przełknąć gulę w gardle, ale nie dałem rady. Przypomniałem sobie nagle jej śmiech, bieganie po plaży w Sopocie, spojrzenie pełne blasku. Dziewczyna, którą już zapomniałem wracając do Warszawy, leży gdzieś tam na stole w prosektorium…

Następnego dnia wbiegłem do szpitala. Ręką dałem sygnał doktorowi Zielińskiemu, by dał mi chwilę.

Na podjeździe szpitala poprosiłem kogoś o papierosa i zaciągnąłem się, choć nie smakował mi zupełnie, po czym ruszyłem pewnym krokiem do gabinetu ordynatora.

Nie chce pan zobaczyć córki? zapytał spokojnie doktor.

Najpierw chciałbym porozmawiać z mamą Zosi. Gdzie jest? spytałem cicho.

Siedzi w korytarzu kilka metrów dalej. Przeszedł pan obok niej.

Schyliłem głowę i odszedłem. Ujrzałem kobietę w czarnym płaszczu, trochę przygarbioną siedziała na końcu korytarza.

Dzień dobry… przemogłem się, podchodząc.

Podniosła na mnie oczy było w nich tyle bólu, że aż zaparło mi dech.

„Jak ona przypomina Zosię,” przemknęło mi przez myśl.

Nazywam się Halina. Halina Majewska, mama Zosi wyszeptała.

Tomasz Adamczyk. nie wiedzieć czemu się przedstawiłem do końca.

Wiem, Zosia mi opowiadała o panu. Teraz już więcej nie opowie… i rozpłakała się.

Nie wiedziałem co zrobić. Stałem jak wmurowany.

Pani Halina szybko wytarła łzy i powiedziała bardzo cicho:

Nie wyrzekaj się tej dziewczynki, bardzo proszę! Nie wyobrażam sobie, żeby moja wnuczka miała trafić do domu dziecka! Rozumie pan?

Przecież pani jest babcią. Oddadzą ją pani próbowałem ją uspokoić, choć w głębi duszy myślałem „Jak ona może być babcią, wygląda na moją rówieśniczkę…”

Nie mogę. Mam pierwszą grupę inwalidzką, wada serca… Proszę, uznaj ją pan! Ja się zajmę wychowaniem, nie będziemy panu przeszkadzać, obiecuję! wyciągnęła do mnie ręce.

Proszę, idziemy powiedziałem i ruszyłem razem do gabinetu ordynatora.

Doktor Zieliński podniósł wzrok znad papierów.

Co mam zrobić, by uznać dziecko? zapytałem z niepokojem.

Badanie DNA i formalności odpowiedział spokojnie. A jak zamierza pan ją nazwać?

Kogo nazwać? zgłupiałem.

Córkę. Jakie imię wybierzecie?

Nie chcę jej nawet zobaczyć powiedziałem w końcu i spojrzałem na Halinę.

Formalności skończyły się szybciej, niż zakładałem. Wynik DNA potwierdził byłem ojcem. Nie byłem gotowy zostać ojcem, nie wyobrażałem sobie mieć dziecko w swoim życiu, ale też nie mogłem wymazać go od tak. Nie umiałem wypowiedzieć słowa „córka.” Po prostu dziecko.

„Pomogę im, będę przesyłał pieniądze, wózek kupię, co trzeba tak postanowiłem zaraz przed wypisem dziecka ze szpitala.”

Gdy zobaczyłem pielęgniarkę niosącą zawiniątko w przesadnie różowym kocyku, zrobiło mi się aż sucho w ustach.

Halina przejęła zawiniątko, odchyliła róg kocyka i zapytała:

Chce pan zobaczyć maleńką?

Nie zdążyłem odpowiedzieć. Drzwi gabinetu się otworzyły i doktor Zieliński poprosił panią Halinę na chwilę do siebie.

Zanim zdążyłem się zorientować, trzymałem zawiniątko w rękach. Było ciepłe, pachniało czymś słodkim. Nagle odezwało się cienkim głosikiem, trochę jak mały kociak, a potem rozkrzyczało się na cały korytarz. Spojrzałem przestraszony i zobaczyłem tam siebie. Moja córka była moją kopią!

Ugięły mi się nogi, usiadłem na krześle i delikatnie zakołysałem. Natychmiast ucichła i spojrzała mi prosto w oczy, a może nawet się uśmiechnęła.

Po chwili młoda babcia wróciła z gabinetu.

Daj, wezmę maleńką wyciągnęła ręce.

Nie, ja sam odparłem bez namysłu. Właśnie się do mnie uśmiechnęła! i uśmiechnąłem się naprawdę szczerze. Jedziemy razem do domu, Halino dodałem. I już wiedziałem: „Jedziemy razem. My, rodzina.”