Pozdrowienia od żony — Kochanie, odbierzesz mnie z pracy? — Justyna zadzwoniła do męża z nadzieją, że po ciężkim dniu nie będzie musiała tłuc się jeszcze czterdzieści minut zatłoczonym autobusem. — Jestem zajęty, — rzucił krótko Artur. W tle doskonale było słychać grający telewizor, więc Justyna wiedziała, że mąż jest w domu. Do łez było jej przykro. Małżeństwo wisiało na włosku, a przecież jeszcze pół roku temu Artur był gotów nosić ją na rękach. Co się tak szybko zmieniło? Nie umiała sobie odpowiedzieć. Dbała o linię, regularnie chodziła na siłownię. Wyśmienicie gotowała — nie bez powodu pracowała w popularnej restauracji. Nigdy nie wyciągała ręki po pieniądze, nie robiła scen, była gotowa spełnić każdą jego zachciankę… — Szybko mu się znudzisz, — kręciła głową mama, wysłuchując żali Justyny. — Nie można we wszystkim ustępować facetowi. — Ja po prostu go kocham, — bezradnie uśmiechała się córka. — I on mnie kocha… ****************************** — Jednak mu się znudziłam, — przygryzła usta Justyna, przeglądając historię przeglądarki. Okazało się, że Artur każdą wolną chwilę spędzał na portalach randkowych, flirtując z kilkoma dziewczynami naraz. — Czemu nie mógł spokojnie ze mną porozmawiać? Zrozumiałabym i odeszła. Po co się męczyć ze znienawidzoną żoną i dręczyć ją takim traktowaniem? Rozwód. Trudno, jest silna, poradzi sobie. Ale tak łatwo mu nie odpuści. Zasłużył na małą słodką zemstę… Jeszcze tego samego wieczoru Justyna założyła konto na tym samym portalu, co Artur, znalazła jego profil i napisała. Zdjęcie wzięła z Internetu, trochę przerobiła w Photoshopie i była pewna, że Artur się złapie. Złapał się. Rozpoczęły się gorące rozmowy. W wiadomościach Artur zapewniał, że jest kawalerem, gotowym na poważny związek i dzieci. Wychwalał swój cudowny charakter, co doprowadzało Justynę do łez ze śmiechu — przecież doskonale wie, jaki on jest naprawdę. — Spotkajmy się, — zaproponowała Justyna i z zapartym tchem czekała na odpowiedź. — Bardzo chętnie, — odpisał po paru sekundach Artur. — Tylko ostatnio siostra mieszka u mnie w mieszkaniu, uczy się do matury. Może więc spotkajmy się na neutralnym gruncie, a potem pójdziemy do hotelu. — Serio? — wymsknęło się Justynie. — Skąd u ciebie ta pewność, że dziewczyna od razu pobiegnie z tobą do hotelu? Każdy normalny człowiek by się obraził! No, ale to mi na rękę. — To może do mnie? Mieszkam sama w domku pod Warszawą. Zapraszam, nikt nam nie przeszkodzi… — A w głowie miała już wątpliwości: zgodzi się czy nie? — Świetny pomysł! — Artur aż się ucieszył. Najwyraźniej dlatego, że nie będzie musiał wydawać pieniędzy na hotel. — Podaj adres i godzinę. Przylecę na skrzydłach miłości. — Ulica **** 25, godzina dziesiąta wieczorem. Pasuje? — Jasne! Czekaj na mnie. Przed dziewiątą Artur udał, że musi pilnie pójść do pracy. Nie mógł znaleźć kluczyków od auta, więc niechętnie spytał żonę, czy nie widziała ich gdzieś. — Leżały na komodzie, — odpowiedziała Justyna z niewinną miną, a klucze trzymała schowane w kieszeni. — Może kot zabrał? — Trudno, zamówię taksówkę. Nie czekaj na mnie, idź spać. Ale Justyna nie zamierzała czekać. Po co? Spędziła ten czas produktywnie — pakując swoje rzeczy. Miała własne mieszkanie po babci, więc nie musiała się martwić. Jedne, co zostawiła po sobie, to wniosek o rozwód położony w najbardziej widocznym miejscu. Artur wrócił do domu dopiero rano, wściekły jak osa. Mało tego, że podróż w jedną stronę zajęła mu ponad godzinę, to jeszcze Angeliki z portalu tam nie było. Adres był prawdziwy, dom również — ale zamieszkiwała go zupełnie nie ta modelka ze zdjęcia. Drzwi otworzyła kobieta trzy razy większa od niego, ubrana jedynie w półprzezroczysty szlafrok. Artur oddałby wtedy wszystko, by wymazać ten widok z pamięci. Mało brakowało, a nie dałby rady uciec tej szalonej! Musiał ponownie zamawiać taksówkę, długo czekać w cienkim garniturze aż zmarzł na kość. Na dodatek kierowca okazał się podejrzany, a najpierw wywiózł go na drugi koniec miasta… To była „wesoła” noc. Dopiero po powrocie do mieszkania, widząc wniosek o rozwód na stole, Artur zrozumiał, kto był autorem całej tej komedii. Bo obok, szminką na blacie widniał napis: Ta słodka zemsta…

Cześć od żony

Kochany, odbierzesz mnie z pracy? Wioleta zadzwoniła do męża z nadzieją, że po ciężkim dniu w kawiarni nie będzie musiała tłuc się czterdzieści minut tramwajem przez pół Warszawy.

Jestem zajęty odpowiedział lakonicznie Artur. W tle wyraźnie słychać było telewizor, więc Wioleta miała pewność, że mąż siedzi w domu, a nie na żadnym spotkaniu.

Łzy same cisnęły się jej do oczu. Małżeństwo wisiało już ledwo na włosku, a przecież jeszcze pół roku temu Artur gotów był ją nosić na rękach. Co się tak zmieniło przez te kilka miesięcy? Wioleta czuła się jak w koszmarnym śnie, z ulicami wijącymi się bez końca i tramwajami wjeżdżającymi do nieistniejących stacji.

Dbając o sylwetkę spędzała sporo czasu na siłowni, gotowała jak szefowie kuchni w hotelu Bristol. Pieniędzy nigdy nie prosiła, scen zazdrości nie robiła, każdą jego zachciankę spełniała bez mrugnięcia oka.

Za łatwo mu się podkładasz pokiwała głową mama, kiedy Wioleta opowiadała jej o swoich kłopotach, a zza kanapy wyciągał się szary kotek Zdzisio. Facetowi nie można dogadzać w nieskończoność.

Ale ja go po prostu kocham próbowała się uśmiechnąć Wioleta, chociaż jej uśmiech był jak zapomniany balonik po imieninach wujka.

I on też mnie kocha… powtarzała szeptem sama do siebie, kiedy miasto śniło swój surrealistyczny, betonowy sen.

*********************************

W końcu naprawdę mu się znudziłam przygryzała wargę Wioleta, przeglądając historię przeglądarki na komputerze w kuchni, gdzie ciągle pachniało ziołami. Okazało się, że Artur spędzał całe wieczory na portalach randkowych, rozmawiając naraz z kilkoma dziewczynami.

Dlaczego nie mógł normalnie porozmawiać? myślała, patrząc przez okno, za którym chudziutkie brzozy wiły się jak senny dymek. Przecież zrozumiałabym, puściłabym wolno Po co tak się męczyć, żyjąc z kimś, kogo już się nie kocha, i zamęczać go swoim milczeniem?

No cóż, rozwód. Da sobie radę. W końcu ma własne mieszkanie na Mokotowie po babci Leokadii. Ale nie zamierzała zostawić sprawy bez echa odrobina słodkiej zemsty się należy.

Jeszcze tego samego wieczoru Wioleta założyła konto na tym samym portalu co Artur, znalazła go i napisała, podszywając się pod całkiem inną dziewczynę. Wzięła zdjęcie z internetu, trochę podrasowała, miała pewność, że Artur połknie haczyk. No i połknął.

Rozkręciła się gorąca korespondencja. Artur w szalonym tempie opowiadał o sobie niestworzone historie: że jest samotny jak wiatr nad Bałtykiem, gotów na wielką miłość i dzieci, zachwalając przy tym swoje zalety do łez śmiesznie. Wioleta doskonale znała te jego cudowne cechy, które na co dzień doprowadzały ją do szaleństwa.

Spotkajmy się napisała, serce jej biło jak dzwony mariackie.

Oczywiście! odpisał natychmiast Artur. Ale teraz u mnie mieszka siostra, przygotowuje się do matury, więc może spotkajmy się gdzie indziej, a potem pójdziemy do hotelu…

Serio? wymamrotała pod nosem Wioleta. Przecież każda normalna kobieta by się obraziła na takie teksty! No ale trudno, tym lepiej dla mnie.

Może przyjedziesz do mnie? Mieszkam sama w domku pod Warszawą, żadnych przeszkód… Wioleta sama nie wierzyła w śmiałość swojego scenariusza.

Pomysł rewelacja! Artur aż podskoczył z radości, pewnie ucieszony, że nie będzie musiał płacić za hotel. Daj mi adres i godzinę, przylecę na skrzydłach motyla.

Ulica Jesionowa 25, godzina dziesiąta wieczór. Pasuje?

Jasne! Czekaj na mnie.

Około dziewiątej Artur udawał, że nagle pilnie wzywają go do pracy. Zaczął chaotycznie szukać kluczyków od auta, w końcu spytał Wioletę czy ich nie widziała.

Na komodzie leżały powiedziała spokojnie, patrząc mu w oczy i ściskając kluczyki głęboko w kieszeni. Może Zdzisio je zabrał?

Dobra, zamówię taksówkę. Nie czekaj na mnie, idź spać.

Tego wieczoru Wioleta wcale nie zamierzała na niego czekać. Zamiast tego spakowała walizki, uporządkowała swoje rzeczy. Własne mieszkanie na Mokotowie czekało na nowe życie, tylko dla niej i kota Zdzisia. Zostawiła po sobie jedynie wniosek rozwodowy na stole, w miejscu, gdzie zawsze stał ulubiony kubek Artura.

Artur wrócił nad ranem, spięty i wściekły. Nie dość, że jechane w jedną stronę taksówką ponad godzinę, to jeszcze pod wskazanym adresem nikt nie słyszał o żadnej seksownej modelce. Drzwi otworzyła mu ogromna kobieta, dwa razy grubsza od niego, i w półprzezroczystym szlafroku, który lepko opinał się na jej sylwetce. Artur był gotów oddać cały portfel z pięćsetkami, byleby zapomnieć to spotkanie.

Omal nie uciekł. Potem czekał na taksówkę już na zmarzniętych nogach, a kiedy wreszcie kierowca zajechał, okazał się dziwaczny jak z baśni, przez trzy ulice wiózł go w zupełnie odwrotną stronę, jakby pętlą przez senne przedmieścia.

Dopiero po wejściu do mieszkania, widząc papiery na stole, zrozumiał, kto był reżyserem tej całej farsy. Obok, szminką na blacie ktoś wypisał tajemnicze słowa:

To słodka zemsta…