Przesuńcie się, my tu pomieszkamy z dziesięć lat Teściowa chwilę milczała, a potem powiedziała: — O, Żeniu, Wala to babka z charakterem… Jak sobie coś wbije do głowy… Wiesz, ona chce, żeby Nataszka zdobyła wykształcenie… — Za moje pieniądze? — Żenia zatrzymała się przy lustrze. Z odbicia patrzyła na nią blada kobieta z rozczochranymi włosami. — Pani Tamaro, niech ich pani zatrzyma. Niech wysiądą na najbliższej stacji i wracają. Ja ich nie przyjmę. Mieszkania nie dam. — Jak ja mam je zatrzymać? — zawołała teściowa. — One już jadą. Wala wzięła kredyt na studia, na mieszkanie nie mają ani grosza. Tak bardzo liczyła na twoją pomoc. Żeniu, no wygoń lokatorów, co ci szkodzi? Przecież to rodzina… — Rodzina? Ja tę waszą Natalię, siostrzenicę, widziałam dwa razy w życiu! Mam wyrzucić ludzi na bruk, odebrać rodzicom pomoc, a córce zajęcia, bo siostra pani tak postanowiła? W kieszeni zapiszczał komunikator. Żenia, nie zdejmując płaszcza, wyciągnęła telefon. Wiadomość była od Walentyny, siostry teściowej. „Cześć Żeniu! Już jesteśmy w pociągu. Bilety mamy na 19:40, jutro rano będziemy na Warszawie Centralnej. Czekaj na nas z Natalią. Podeślij adres tej swojej jedynki, bo nie zapisaliśmy ostatnio. Gdzie odebrać klucze?” Żenia zamarła. Przeczytała SMS-a trzykrotnie, mając nadzieję, że to pomyłka. Jaka jedynka? Jaka Natalia? — Mamo, co tam tak stoisz? — Krysia wyjrzała z przedpokoju. — Jeść by się chciało. — Już, kochanie, — Żenia machinalnie pogłaskała córkę po głowie, nie odrywając wzroku od ekranu. Wykręciła numer Walentyny. Odpowiedź niemal natychmiastowa, w tle stukot kół i czyjś donośny śmiech. — Halo, Żeniu! — ciotka aż trąbiła z radości. — No i jak, dostałaś wiadomość? Zrobiliśmy niespodziankę, żebyś się nie fatygowała z gotowaniem, wszystko kupimy! — Walu, poczekaj, — przerwała Żenia. — Nic nie rozumiem. Gdzie wy jedziecie? — Jak to gdzie? Do Warszawy! Natalia się dostała, przecież wiosną mówiłam. Na budżet się nie udało, ale na płatne będzie studiować. Spakowane, wszystko gotowe, jedziemy rozgościć się w twoim mieszkaniu. — W moim… czym? — Żenia oparła się plecami o ścianę. — W tej kawalerce, którą wynajmuję od sześciu lat? Walu, wyście powariowały? — Daj spokój! — ton Walentyny od razu się zmienił. — Sześć lat temu, gdy ta twoja jedynka spadła ci po babci, pamiętasz, jak przy stole siedzieliśmy? Mówiłam wtedy: „No, Natalia będzie miała gdzie mieszkać jak na studia przyjedzie”. A ty nic, nie zaprotestowałaś! Znaczy – zgodziłaś się. Liczyliśmy na to. — Zamilkłam, bo myślałam, że żartujesz! — prawie krzyknęła Żenia. — Nikt tam nie zamierzał nikogo wpuszczać. Tam mieszka rodzina z dzieckiem. Mamy umowę, płacą regularnie. Na te pieniądze moi rodzice-lekarze żyją na emeryturze i Krysia chodzi na zajęcia. O czym wy myślałyście, kupując bilety? — Myślałyśmy, że jesteśmy rodziną! — Walentyna zaryczała. — Albo warszawiacy sumienia nie mają? Chcesz siostrzenicę wyrzucić na peronie? Dzwoniłaś do męża? Wie, że rodzinę wyrzucasz na bruk? — Mąż jest w delegacji pod Olsztynem, u niego zasięg słabiutki. A to moje mieszkanie, Walu. Moje. Z babcinego spadku, kupione i na mnie. — Aha, tak teraz mówisz! Nataszka, słyszysz? Żona twojego brata nas nie chce znać! Ale nic, pogadamy, jak się spotkamy na peronie. Krótki sygnał zakończył rozmowę. Żenia osłupiała. — Krysia, chodź do kuchni, w lodówce jest zapiekanka, sama sobie podgrzej — rzuciła do córki i roztrzęsiona zadzwoniła do teściowej. Tamara odebrała po chwili. — Tak, Żeniu? — Pani Tamaro, wiedziała pani, że siostra z córką jadą do Warszawy, licząc na moją kawalerkę? — No… Wala coś mówiła… Myślałam, że się dogadałyście — wybąkała teściowa. — Z kim? Ja od sześciu lat wynajmuję to mieszkanie. Połowę pieniędzy oddaję rodzicom na leki. Pani wie jak im ciężko na emeryturze. Druga połowa to zajęcia Krysi. Czemu pani nie powiedziała, że to niemożliwe? — Nie krzycz na mnie — odparła z urazą Tamara. — To nie moja sprawa. Radźcie sobie same. Tylko nie dzwoń do Igora, nie denerwuj go, ma ważne spotkania. Żenia rzuciła telefon na kanapę. Mąż zwykle trzymał dystans do rodzinnych konfliktów, ale kiedy chodziło o jego matkę lub ciotkę, był niezwykle potulny. — Żeniu, oni z prowincji, tam się inaczej życie układa… Łatwiej ustąpić — powtarzał Igor. Spróbowała zadzwonić do męża. „Abonent poza zasięgiem”. Oczywiście. *** Afera była ogromna. Walentyna odezwała się już o piątej rano, żądając, by Żenia natychmiast po nie przyjechała. — Jesteśmy zmęczone, głodne! I tu chłodno, przemarznięte! Śpisz jeszcze? Wstawaj! W piętnaście minut masz się pojawić! Żenia nie zorientowała się od razu, z kim rozmawia. Zaraz potem ryknęła: — Odczepcie się! Nigdzie nie jadę! I do swojego mieszkania nie wpuszczę. Dość, mam dosyć. Po dziesiątym telefonie zablokowała numer ciotki. Walentyna wydzwaniać zaczęła z numeru córki, więc i ten musiał pójść do blokady. Przez cały dzień Żenię męczyła Tamara — prosiła, przekonywała, groziła, że się obrazi i wszystko powie synowi… Wieczorem pojawił się Igor — przyjechał z delegacji bez uprzedzenia. — Żeniu, co tam się stało? — zapytał od progu. — Mama dzwoni, płacze, mówi, że ciotkę Walę wyrzuciłaś na ulicę. Żenia wytłumaczyła: — Przyjechały bez zapowiedzi. Od razu kazały wyrzucić lokatorów i Natalię na pięć lat za darmo wpuścić. Igor, to normalne? Zero skrupułów. Poza tym, z tego co wiem, już się bardzo dobrze urządziły u twojej mamy. A ty czemu przyjechałeś? — Mama mnie ściągnęła — westchnął mąż. — I cała rodzina mnie wydzwaniała… Żeniu, a może im jednak ustąpimy? Chociaż do czasu, aż znajdą akademik… Żenia zdecydowanie pokręciła głową: — Igorze, żadnego akademika nie załatwiły, Wala była pewna, że mieszkanie już jest. Moje! Widzisz ich skalę bezczelności? Nie szukały niczego, jechały wprost „do swojej kawalerki”. — Mama mówi, że podobno obiecałaś sześć lat temu… — Zamilkłam wtedy na stypie, Igor. Słuchałam bzdur jednym uchem. — Ciocia Wala wścieka się, twierdzi, że już nas nie zna. U mamy nie zostały, bo daleko do uczelni. Wysłałem im dziesięć tysięcy, coś tam wynajęły… — I bardzo dobrze! — Żenia klasnęła w stół. — Najlepsza wiadomość dnia. Nawet się z tobą o te pieniądze nie pokłócę. Igor ciężko westchnął. — Żeniu, wynajęły jakąś wspólną klitkę. Ciocia narzeka, że karaluchy i sąsiedzi… — Przyzwyczai się. Chcesz żyć w stolicy – musisz sobie radzić, a nie czekać, że ktoś z rodziny, której prawie nie znasz, da ci coś w prezencie! I nigdy nawet nie złożyła życzeń urodzinowych! Żenia poszła do sypialni, Igor za nią. — Żeniu, przykro się jakoś robi. Wygląda, że faktycznie ich na lodzie zostawiliśmy. A jak coś się stanie? Jak sąsiedzi będą awanturować? Jeśli je napadną? Serce ci nie ściska żal do cioci Wali? Żenia gwałtownie się odwróciła: — Igorze, mam córkę, rodziców. Mam mieszkanie, które babcia ciężko wypracowała. Nie pozwolę roztrwonić majątku, bo ktoś 600 km dalej uważa, że jemu jest bardziej potrzebny. Dlaczego mam ich żałować? Wyjaśnij mi! Mąż milczał. Żenia dodała: — Będziesz jadł? To chodź, podgrzeję kolację. I koniec tematu. Chcesz pomagać rodzinie — pomagaj ze swojej pensji. Ale mieszkanie wynajmuję dalej. I kropka. — Dobrze. Masz rację. Chyba sam bym się nie cieszył, gdyby twoi rodzice wpadli do moich na działkę i powiedzieli: „Przesuńcie się, zamieszkamy tu z dziesięć lat”. Po kolacji, gdy Igor poszedł pod prysznic, Żenia znów zerknęła na telefon. Wisiała nieprzeczytana wiadomość od teściowej: „Żeniu, przecież tak nie można. Wala się rozchorowała ze stresu. Zawieź im chociaż jedzenie. Weź sporo, na dwa-trzy tygodnie. Koniecznie mięso, warzywa, owoce i czekoladki. Kawę, herbatę, środki higieniczne, olej. Ryby też mogą być. Konserwy nie – Wala tego nie jada. Adres:…” Żenia i ją zablokowała. *** Noc minęła spokojnie — rodzina nie dzwoniła. Walentyna zjawiła się rano, punkt 7:00. Żenia obudziła się przez gwałtowne pukanie w drzwi. Igor spał, więc otwierała sama. Ciotka od progu z pretensjami: — Śpisz sobie, cieplutko, pod kołderką, czysta pościel? Nie interesuje cię, jak z Natalią spałyśmy? Fatalnie! Karaluchy po głowie chodzą, zimno, brud, podłoga lodowata! Z jednej strony całą noc śpiewali „Hej sokoły”, z drugiej kłótnia całą noc. Masz choć trochę sumienia? Pozwolisz rodzinie żyć w takich warunkach? Wiesz co? Nie chcesz wyrzucać wynajmujących? To nie! Przeprowadzamy się z Natalią do ciebie! Macie trzy pokoje, znajdzie się miejsce dla dwóch osób! I nie martw się, długo nie zostanę. Może 3-4 miesiące, pół roku. Potem wracam do siebie, jak córka się zaaklimatyzuje. Żenia osłupiała. — Zapomnijcie drogę tutaj! Nie psujmy do końca stosunków. Żeby nie musieć dzwonić po policję, bo nie mam z tym problemu. Walentyna poczerwieniała, co przeraziło Żenię. — Ty… Ty… Niech cię pokara, warszawianko zadufana! Niech twoja córka sprząta całe życie jako sprzątaczka! Jeszcze ci przypomnę ten dzień! Zobaczysz! Żenia zamknęła przed ciotką drzwi. Walentyna jeszcze długo krzyczała na klatce, aż sobie poszła. *** Awantura z Walentyną pogorszyła relacje z teściową — Tamara z synową już nie rozmawia. Igor matkę odwiedza, pomaga, czasem przywozi wnuczkę, ale do ich mieszkania Tamara już nie zagląda. Żenia nawet się cieszy — o jeden problem mniej.

Przesuńcie się, będziemy tu mieszkać z dziesięć lat

Teściowa chwilę milczała, po czym stwierdziła:
Oj, Ula, wiesz, Grażyna to taka kobieta z tupetem… Jak coś sobie wbije do głowy, to nie ma zmiłuj.
Zrozum ją też: ona chce, żeby jej Monika skończyła dobrą szkołę, porządne wykształcenie zdobyła…
Na mój koszt? Ula zatrzymała się przed lustrem.
Z odbicia patrzyła na nią blada kobieta z rozczochranymi włosami.
Pani Tereso, niech ich pani zatrzyma. Niech wysiądą na najbliższej stacji i wracają. Ja ich nie odbiorę. Mieszkania nie dam.
Jak ja ich niby zatrzymam? rozżaliła się teściowa. Już jadą. Grażyna nawet kredyt wzięła na te studia, na mieszkanie w ogóle nic już nie mają.
Liczyły bardzo na twoją pomoc. Ula, no wygoń najemców, co ci szkodzi? W końcu to bliska rodzina…

Rodzina? Ja tę całą Monikę, waszą bratanicę, widziałam dwa razy w życiu! Mam wyrzucić ludzi na ulicę, pozbawić moich rodziców wsparcia, a córkę zajęć tylko dlatego, że twoja siostra sobie coś wymyśliła?
W kieszeni zapiszczał komunikator. Ula, nie zdejmując płaszcza, wyjęła telefon. Wiadomość była od Grażyny, siostry teściowej.

Cześć Ula! Już jedziemy pociągiem. Mamy bilety na 19:40, jutro rano będziemy na Dworcu Centralnym. Przywitaj nas z Moniką.

Podeślij adres swojej kawalerki, bo zapomniałyśmy ostatnim razem. I napisz, gdzie klucze odebrać?

Uli na moment odebrało mowę. Trzykrotnie czytała wiadomość, mając nadzieję, że to jakaś pomyłka. Jaka kawalerka? Jaka Monika?

Mamo, co tak stoisz? Zosia wychyliła się z korytarza. Głodna jestem.
Zaraz, kotku Ula odruchowo pogłaskała córkę po głowie, nie odrywając oczu od ekranu.

Wykręciła numer do Grażyny. Odebrały natychmiast, w tle słychać było stukot wagonowych kół i śmiech.

Halo, Uleńka! głos ciotki brzmiał sztucznym entuzjazmem. No i co, dostałaś info? Chciałyśmy ci zrobić niespodziankę, żebyś się nie przejmowała gotowaniem, same sobie coś kupimy!

Grażyna, czekaj, nic z tego nie rozumiem! Dokąd jedziecie?

Jak to gdzie? Do Warszawy! Monika się dostała, mówiłam ci już wiosną. Nie załapała się na darmowe, ale co tam, na płatnych sobie poradzi.

Spakowałyśmy się i jedziemy urządzać się w twoim mieszkaniu.

W moim… czym? Ula oparła się o ścianę. W tym, które od sześciu lat wynajmuję? Grażyna, wyście zgłupiały?

Oj, nie dramatyzuj! ton Grażyny zmienił się diametralnie. Sześć lat temu, jak dostałaś tę kawalerkę po babci, siedzieliśmy przy stole, pamiętasz?

Wtedy powiedziałam: Monice się przyda, jak będzie studiować. I ty nic nie odpowiedziałaś! Więc uznałyśmy, że się zgadzasz. Liczyłyśmy na to cały czas.

Milczałam, bo uznałam, że żartujesz! niemal krzyknęła Ula. Nie zamierzałam nikogo tam wpuszczać.

Mieszka tam rodzina z dzieckiem. Mamy umowę, płacą regularnie. Z tych pieniędzy moi rodzice mają na leki, a Zosia chodzi na zajęcia.

Czy wyście w ogóle myślały, kupując bilety?

Myślałyśmy, że rodzina to rodzina! wrzasnęła Grażyna. Albo warszawiacy już nie mają wstydu?

Chcesz bratanicę zostawić na dworcu? Mężowi powiedziałaś? Wie, że jego rodzinę na bruk wyrzucasz?

Mąż jest w delegacji pod Gdańskiem, raz z nim kontakt, raz nie. I mieszkanie jest moje, Grażyna. Moje. Rozumiesz?

Kupione przez moją babcię, zostawione mnie. Piotr nie ma z tym nic wspólnego.

A tak? Monika, słyszysz? Żona twojego wujka już nas nie zna! No dobra, zobaczymy na miejscu.

Łączność słaba, widzimy się jutro rano.

W słuchawce zapikały krótkie sygnały. Ula kompletnie zgłupiała.

Zosia, idź do kuchni, zapiekanka jest w lodówce, podgrzej sobie krzyknęła do córki, a drżącymi rękami wybrała numer teściowej.

Pani Teresa odebrała po dłuższej chwili.

Słucham Uleńko.

Pani Tereso, wiedziała pani, że pani siostra z córką do Warszawy jadą, żeby zająć moje mieszkanie?

No… Grażyna coś tam mówiła… Myślałam, że się dogadałyście wydukała teściowa.

Z kim się dogadałyśmy? Ula zaczęła chodzić w tę i z powrotem. Wynajmuję to mieszkanie od sześciu lat.

Połowa pieniędzy idzie do rodziców na leki. Przecież wiadomo, jak jest ciężko na jednej emeryturze.

Reszta to Zosi basen, taniec.

Czemu pani jej nie powiedziała, że to po prostu niemożliwe?

Nie krzycz na mnie, z lekka się obraziła teściowa. Ja tu nic do rzeczy nie mam. Radźcie sobie same.

Tylko Piotrowi nie mów, po co go stresować, on ma ważne spotkania, nerwy i tak mu puszczają.

Ula rzuciła telefon na kanapę. Jej mąż zawsze trzymał się z dala od rodzinnych waśni, choć jeśli chodziło o matkę albo ciotki, stawał się aż zaskakująco miękki.

No wiesz, Ula, oni są ze wsi, inne mają podejście do życia mawiał. Lepiej im po prostu ustąpić

Próbowała dodzwonić się do męża. Abonent poza zasięgiem. Oczywiście. Gdy naprawdę potrzebny, zawsze poza zasięgiem.

***

Zrobiła się z tego gruba afera. Grażyna zaczęła wydzwaniać już o piątej rano, żądając, by Ula natychmiast po nie przyjechała.

Zmęczone jesteśmy, głodne! Zimno tutaj, aż się trzęsiemy. Nadal śpisz, czy już się obudziłaś? Wstawaj! Natychmiast! Za kwadrans masz tu być!

Zaspana Ula chwile nie wiedziała nawet, kto rozmawia. Kiedy się połapała, warknęła ostro:

Dajcie mi spokój! Nigdzie nie jadę! Do mieszkania was nie wpuszczę. Mam dosyć. Żegnam.

Po dziesiątym telefonie numer ciotki trafił na czarną listę.

Grażyna zaczęła dzwonić z telefonu córki i ten też wylądował w blokadzie.

Przez cały dzień Ule gnębiła jeszcze pani Teresa: prosiła, nakłaniała, groziła, że się obrazi i wszystko powie synowi

A wieczorem pojawił się Piotr wrócił bez zapowiedzi z delegacji.

Co tu się wydarzyło? spytał od progu. Mama dzwoni, płacze, mówi, że ciotkę Grażynę wyrzuciłaś na ulicę.

Ula, po krótkim przytuleniu i pocałunku, wyjaśniła:

Przyjechały bez słowa i od razu zaczęły wymuszać, żebym wyrzuciła najemców i na co najmniej pięć lat wpuściła Monikę za darmo.

Piotr, czy to normalne zachowanie? Zero wstydu.

I, o ile wiem, świetnie się rozgościły u twojej mamy.

A ty czemu wróciłeś?

Mamy mnie ściągnęła westchnął. A ciotka zawracała mi głowę cały dzień…

Może faktycznie byśmy im ustąpili? Do czasu, aż znajdą akademik

Ula pokręciła głową:

Piotr, nie będzie akademika. Nawet nie złożyły wniosków, Grażyna była pewna, że mają już mieszkanie. Moje!

Rozumiesz skalę tupetu? Nawet nie szukały opcji, przyjechały do siebie.

Mama mówi, że coś jej obiecałaś sześć lat temu

Po prostu przemilczałam te bzdury na stypie, Piotr. Nie miałam wtedy głowy do żartów.

Ciotka Grażyna teraz wściekła. Mówi, że już dla nich nie istniejemy. Zresztą, u mamy nie zostały zbyt daleko od uczelni.

Przelałem im cztery tysiące złotych, coś sobie wynajęły…

I bardzo dobrze! Ula uderzyła dłonią w stół. Najlepsza wiadomość dnia. Nawet się z tobą o te pieniądze nie pokłócę. Odczepiły się i super!

Piotr westchnął głęboko, spuścił głowę.

Ula, wynajęły pokój w jakiejś kamienicy. Grażyna narzeka, że karaluchy i pijani sąsiedzi.

Niech się przyzwyczajają. Jak chce się mieszkać w stolicy, to trzeba się starać, a nie tylko czekać, aż rodzina, której się nigdy nie widziało nawet na urodzinach, coś spadnie z nieba!

Ula odwróciła się i poszła do sypialni, mąż za nią.

Ula, nie głupio nam trochę? Wyszło, że naprawdę je zostawiliśmy na pastwę losu.

A jak coś się stanie? Jak sąsiedzi będą agresywni? Jak im coś grozi?

Nie żal ci ciotki?

Ula ostro się odwróciła:

Piotr, ja mam córkę, mam rodziców, za których odpowiadam. I mam mieszkanie, które babcia sobie zapracowała przez całe życie.

Nie roztrwonię tego, bo ktoś 600 km stąd uznał, że bardziej mu się należy.

Czemu mam im współczuć? Powiedz mi.

Mąż milczał, a Ula jeszcze dodała:

Jesteś głodny? Odgrzeję kolację. Dość już tego tematu. Możesz im pomagać, ale ze swojej pensji.

Mieszkanie się wynajmuje, nikogo nie wyrzucam. Kropka.

Masz rację. Też bym się ucieszył, gdyby twoi rodzice przyjechali do moich na działkę i powiedzieli: Przesuńcie się, pomieszkamy tu z 10 lat.

Po kolacji, gdy Piotr poszedł pod prysznic, Ula znowu zerknęła do telefonu. Zwisała nieprzeczytana wiadomość od teściowej:

Ula, tak nie można. Grażyna się rozchorowała przez te nerwy. Zawieź im trochę zakupów.

Kup więcej, żeby na kilka tygodni wystarczyło.

Koniecznie mięso, warzywa, owoce i czekoladki. Kawa, herbata, środki higieniczne, olej rzepakowy.

Możesz dorzucić rybę. Nie bierz konserw, Grażyna nie je. Adres:…

Ula dodała teściową do czarnej listy. Niech sobie odpocznie.

***

Noc minęła spokojnie rodzina nie dzwoniła.

Grażyna zjawiła się za to bladym świtem punkt 7 rano.

Ula obudziła się od głośnego walenia w drzwi.

Piotr spał, więc musiała sama otworzyć.

Ciotka od wejścia rzuciła się z pretensjami:

Śpisz sobie pod kołderką, cieplutko, na czystej pościeli?

Może byś się zainteresowała, jak my z Moniką spałyśmy?

Paskudnie! Karaluchy na głowę się sypią, zimno, brud, podłoga lodowata!
Po jednej stronie przez całą noc ktoś wył Hej sokoły!, po drugiej stronie ktoś rozgrywał kłótnie.

Masz jakieś serce? Pozwoliłabyś rodzinie żyć w takich warunkach?

Zresztą, nie chcę się z tobą kłócić. Nie chcesz wyganiać najemców? Nie trzeba! To z Moniką przeprowadzamy się do ciebie!

Masz przecież trzy pokoje, chyba jedną większą dla nas znajdziesz?

Ale spokojnie, długo nie zostaniemy. Tak trzy-cztery miesiące, góra pół roku.

Potem wyprowadzimy się, jak już córka się zaklimatyzuje na uczelni.

Ula zdębiała.

Zapomnij drogę tutaj! Nie psujmy jeszcze bardziej stosunków.

Chcesz, żebym wezwała policję? Nie mam z tym problemu.

Ale po co ci to?

Grażyna poczerwieniała i aż się przestraszyła.

Ty… żeby cię szlag trafił, warszawianko rozpuszczona!

Żeby twoja córka całe życie sprzątała, bez edukacji!

Poczekaj, ja ci to jeszcze przypomnę.

Świat jest mały, a karma wraca!

Przyjdzie czas, że będziesz prosić o pomoc. Nigdy ci tej wycieczki nie daruję!

Ula po prostu zatrzasnęła jej drzwi przed nosem. Ciotka jeszcze chwilę pokrzyczała na klatce, po czym sobie poszła.

***

Kłótnia z Grażyną sprawiła, że teściowa pani Teresa przestała się do Uli odzywać.

Piotr dalej odwiedza matkę, pomaga jej, czasem zabiera Zosię, ale w ich mieszkaniu pani Teresa już się nie pojawia.

Ula nawet się cieszy o jeden problem mniej.