Głupia Anka – Tak ją wszyscy nazywali. Z mężem, Waldkiem, była już piętnaście lat. Dwójka dzieci: Ala ma czternaście, a Serek siedem lat. Waldek zdradzał ją prawie otwarcie; pierwszy raz już drugiego dnia po ślubie, z kelnerką w hotelu. Potem nie sposób ich zliczyć. Koleżanki próbowały otworzyć jej oczy, a ona tylko się uśmiechała i milczała. Anka pracowała jako księgowa w fabryce zabawek – pensja mizerna, pracy ogrom, zdarzało się, że po nocach wypełniała raporty kwartalne i roczne. Waldek zarabiał bardzo dobrze, ale i tak wiecznie brakowało pieniędzy. W lodówce – pusto, a z gotowanych dań, w najlepszym razie, barszcz i kotlety z makaronem. Wszyscy się dziwili, gdy widzieli Waldka z kolejną kochanką, a do domu wracał suchy jak wiór. „Ojtam, głupia ta Anka, po co ona to znosi?” – powtarzały sąsiadki. W dzień, gdy Serek miał dziesiąte urodziny, Waldek oświadczył, że chce rozwodu – zakochał się, rodzina to nie dla niego. „Anka, nie obrażaj się, ale składam pozew. Jesteś zimna jak ryba, nawet dobrą gospodynią nie jesteś.” – „Dobrze. Zgadzam się na rozwód.” Waldek był w szoku – liczył na awanturę. „Spakuj rzeczy, ja ci przeszkadzać nie będę. Klucz zostaw pod wycieraczką.” – powiedziała Anka z tajemniczym uśmiechem, a Waldek zapomniał o sprawie, rozmarzony o nowym życiu. Następnego dnia wrócił z nową wybranką – ale klucza pod wycieraczką nie znalazł. „Trudno – wymienię zamki.” – pomyślał. Klucz nie pasował. Zadzwonił dzwonkiem, otwiera potężny facet w szlafroku: „Czego chcesz, gościu?” – „To przecież moja mieszkanie!” – „A dokumenty masz?” Dokumentów Waldek nie miał, paszport ledwo znalazł, ale w nim – stempel wypisu sprzed dwóch lat. Załamany, szukał żony, ale Anka już tu nie pracowała od roku, córka wyjechała na studia za granicę, a Serek zmienił szkołę. Siedząc na ławce, załamał ręce – jak to się stało? Ta jego cicha Anka, a takie rzeczy odstawiła. Niby jak sprzedała mieszkanie? Wszystko wyjaśniło się w sądzie: własnoręcznie podpisał dwa lata temu pełnomocnictwo żonie na wszelakie formalności przy rekrutacji córki. Bez czytania. Został więc z niczym – a Eliza, nowa miłość, gdy tylko dowiedziała się, że nie ma mieszkania, natychmiast zniknęła. „Trudno, chociaż alimentów nie dam!” Ale tu kolejny cios – dostał pozew o zaprzeczenie ojcostwa. Okazało się, że dzieci Anki są z innym mężczyzną. W dniu ślubu przyłapała męża na zdradzie i zamiast walczyć lub rozpaczać, przeszła do kontrataku: zemsta zdradą, oszczędzanie, wszystkie pieniądze chowała, dzieci karmiła u babci, a na końcu przeprowadziła badania DNA. Waldek stracił wszystko – dom, dzieci, godność. Nigdy nie lekceważ zdradzonej kobiety – zemsta Anki była słodka i okrutna.

Głuptas

Wszyscy przez lata mieli Marysię za głuptasa. Z mężem, Janem, żyła już piętnaście lat. Mieli dwójkę dzieci Zosię, która wtedy miała czternaście lat, i siedmioletniego Jacusia. Janek niemal jawnie chodził w bok. Po raz pierwszy zdradził ją już drugiego dnia po ślubie, z kelnerką w restauracji. Potem trudno by było doliczyć, ile jeszcze razy. Koleżanki próbowały otworzyć jej oczy, ale ona tylko łagodnie się uśmiechała i milczała.

Marysia pracowała jako księgowa w fabryce zabawek dziecięcych. Zarabiała, jak mawiała, marnie i miała pracę ponad głowę, musiała nawet często przychodzić do firmy w weekendy. W okresach sprawozdań kwartalnych i rocznych bywało, że nie wracała na noc do domu.

Jan miał bardzo dobrą pensję. Ale i z Marysi gospodyni była marna. Ile by jej nie dał złotówek, zawsze brakowało na jedzenie, w lodówce pustki, a z gotowych dań najwyżej barszcz i kotlety schabowe z ziemniakami. Tak sobie żyli. Ludzie na osiedlu zawsze się dziwili, gdy widzieli Janka z kolejną partnerką. A bywało, że wracał do domu suchy jak wiór, jak mawiała jej sąsiadka.

Oj, głupia ta Marysia, po co ona tyle znosi tego hulaki powtarzali za plecami.

W dniu, kiedy Jacuś skończył dziesięć lat, Jan wrócił do domu i oświadczył, że zamierza się rozwieść. Powiedział, że się zakochał i rodzina już go nie satysfakcjonuje.

Marysiu, nie obrażaj się, ale składam pozew o rozwód. Jesteś jak zimna ryba. Nawet dobrą gospodynią nie byłaś, a to już przelało czarę goryczy.

W porządku, zgadzam się na rozwód.

Jan niemal spadł z krzesła. Spodziewał się awantury, krzyku i łez, ale spokojna zgoda bardzo go zaskoczyła.

No dobrze, to zbierz sobie rzeczy, nie będę ci przeszkadzał. Jutro wrócę, zostaw swój klucz pod wycieraczką powiedział, nieco zdezorientowany.

Marysia tylko lekko się uśmiechnęła i spojrzała na męża w sposób, który wydał mu się dziwny, lecz szybko o tym zapomniał, rozmarzony wizją lepszego życia bez dzieci i zmęczonej żony.

Nazajutrz wrócił do mieszkania z nową wybranką. Zajrzał pod wycieraczkę, ale klucza nie znalazł. To już popsuło mu humor.

Nic to, wymienię zamki i po sprawie pomyślał i spróbował otworzyć drzwi swoim kluczem. Bez skutku. Zadzwonił więc.

Drzwi otworzył mu mężczyzna o posturze atlety, ubrany w szlafrok i kapcie.

Czego chcesz, człowieku? zapytał.
Przepraszam, to moje mieszkanie odpowiedział Jan dość niepewnie.
No to zobaczymy. Masz jakieś dokumenty? Proszę je okazać.
Oczywiście dokumentów przy sobie nie miał, a nieznajomy nie wpuścił go do środka. Przypomniał sobie, że przecież w paszporcie ma meldunek. Zaczął gorączkowo szukać dokumentu, w końcu znalazł.
Tu mam paszport, jest mój meldunek.
Gość w szlafroku leniwie przekartkował dokument, uśmiechnął się z przekąsem i oddał papier.
Kiedy ostatni raz zaglądałeś do tej książeczki? rzucił.
Zaniepokojony Jan przewrócił na stronę z meldunkiem były tam dwa stempelki: jeden z zameldowaniem, drugi z wymeldowaniem sprzed dwóch lat.

Jak to możliwe? Nie chciał się droczyć z nieznajomym, zadzwonił do Marysi ale jej telefon był poza zasięgiem.

Czekał więc na nią przy bramie do fabryki. Tutaj znów rozczarowanie: Marysia już od roku tam nie pracowała. Zosia wyjechała na studia za granicę, a Jacek był w innej szkole, o której nawet nie wiedział i dane były nie do uzyskania.

Całkowicie załamany usiadł na ławce i złapał się za głowę. Jak to się wszystko stało? Marysia taka cicha, naiwna a tu taki numer! Jakim cudem sprzedała mieszkanie? Myślał, że rozwiąże to w sądzie, za tydzień rozwód.

Przyszedł wściekły, gotowy zdemaskować oszustkę i odzyskać swoje. W sądzie wszystko się wyjaśniło. Okazało się, że dwa lata wcześniej, sam podpisał Marysi pełnomocnictwo. Wtedy poznał Klarę olśniewającą kobietę i zapomniał o całym świecie. Marysia prosiła wtedy o załatwienie jakiś zgód i zaświadczeń dla Zosi, ale bez jego podpisu nic nie dało się zrobić. Prawnik namówił go, żeby dał żonie pełnomocnictwo do wszystkiego. Tak właśnie osobiście pozbawił się wszystkiego. Został sam, bez dachu nad głową, a kiedy Eliza dowiedziała się, że już nie ma mieszkania zniknęła z jego życia, jakby jej nigdy nie było.

Trudno, ona wystąpi o alimenty, nic nie dostanie! pomyślał mściwie. Ale i tutaj czekało go rozczarowanie. Zamiast wezwania o alimenty, dostał pozew o zaprzeczenie ojcostwa. Okazało się, że oboje dzieci Marysi są z innym mężczyzną.

Marysia, jeszcze w dniu wesela, widziała, jak Jan zabawiał się z kelnerką. Coś w niej wtedy pękło. Nie wiedziała nawet, jak do tego doszło, ale wpadła na pomysł, żeby odpłacić zdradą za zdradę. Potem zaczęła oszczędzać. Wszystkie pieniądze oddane przez męża odkładała na własne konto. W domu panowały pustki, ale dzieci były zawsze schludnie ubrane i dożywione u babci. Matka Marysi próbowała przemówić jej do rozsądku.
Zemsta cię zniszczy, skrzywdzisz dzieci ostrzegała.
Ale Marysia uparcie dążyła do celu. Kiedy ten wreszcie osiągnęła, zrobiła badania DNA dzieci choć i tak miała pewność, czyje są. Dla Jana to był cios. Strata mieszkania mniej bolała niż wieść, że dzieci nie są jego.

Strzeżcie się skrzywdzonych kobiet, bo w gniewie stać je na rzeczy niezwykłeJan przez długi czas błąkał się po wynajętych kątach, wciąż nie mogąc uwierzyć w to, jak potoczyło się jego życie. Próbował zadzwonić do Marysi, słał listy za granicę do córki, ale odpowiedzi nie otrzymał nigdy. Dni mijały mu na wspominaniu tego, co uważał za swoje, choć nigdy do siebie naprawdę nie należało.

Marysia zniknęła z jego życia tak samo niepostrzeżenie, jak znikała z domu w weekendy do pracy tylko tym razem zostawiła za sobą ciszę i pustkę. Dopiero po pewnym czasie Jan dowiedział się od starej sąsiadki, że Marysia zaczęła nowe życie gdzieś daleko, we Włoszech, w małym domu z widokiem na morze. Nie była już ta głuptaską teraz to ona stała się opowieścią osiedlową, bohaterką niewiarygodnej historii, którą kolejni mieszkańcy powtarzali sobie z niedowierzaniem.

Po kilku latach Jan przestał pytać i szukać. Czasem śniła mu się Marysia, ta cicha, łagodna kobieta, którą brał za nic w snach zawsze odwracała się do niego plecami i znikała w tłumie. A on, głupiec, zostawał sam, wsłuchując się w echo własnej pustki.

Tylko Marysia, patrząc z tarasu na rozświetlone błękitem morze, i bawiąc się z dziećmi w ogrodzie, śmiała się lekko. Już nie musiała nikomu niczego udowadniać. Każdego wieczoru, zamykając za sobą drzwi, powtarzała w myślach: być może w tej historii tylko on był głuptasem.