Przepis na szczęście… Cała klatka schodowa obserwowała, jak do mieszkania na drugim piętrze wprowadza się nowa rodzina – państwo Kowalscy, z których pan Andrzej był kierownikiem wydziału w miejscowej fabryce, niezwykle ważnej dla naszego małego, prowincjonalnego miasteczka. – No i po co im mieszkanie w starym bloku? – dopytywała emerytka pani Nina, zerkając na sąsiadki – Przy ich kontaktach mogliby przecież załatwić sobie lokum w jakiejś nowej inwestycji! – Nie oceniaj po sobie, mamo – wtrąciła się córka Ańka, trzydziestoletnia singielka w odważnym makijażu – Po co im nowoczesny blok, skoro tu w naszej kamienicy są i wysokie sufity, i ogromne, rozkładowe pokoje, duży przedpokój, a loggia prawie jak dodatkowy pokój… No i od razu założyli im telefon. W całym bloku są tylko trzy telefony na dziewięć mieszkań… – Tobie to by tylko przez ten telefon z koleżankami plotkować – zrugała córkę matka – Sąsiedzi mają cię już dość. Do tych nowych to się nie wpraszaj, to poważni i zajęci ludzie… – Nie przesadzaj, są młodzi, a córka Natalkę mają w wieku dziewięciu lat – odbiła piłeczkę Ańka, spoglądając z urazą na mamę – Są prawie w moim wieku, może najwyżej z pięć lat starsi. Nowi sąsiedzi szybko zyskali sympatię – pani Lidia pracowała w szkolnej bibliotece, a pan Andrzej miał już dziesięć lat stażu w fabryce. O wszystkich nowinkach zdawała relację Ańka, kiedy wieczorem schodziła na ławkę pod blokiem, by posłuchać rozmów starszych sąsiadek swojej mamy. – Skąd ty już wszystko wiesz? – żartowały panie – Dziewczyna z ciebie jak prokuratorka! – Dzwonię od nich – odpowiadała z dumą – W przeciwieństwie do niektórych nie zamykają mi drzwi przed nosem, chociaż gadam z koleżankami o pierdołach pół godziny… Tak Ańka szybko zaprzyjaźniła się z nowymi sąsiadami i regularnie przesiadywała u nich na telefonicznych rozmowach, czasem ubrana modnie, czasem w domowym szlafroku – wyraźnie licząc na bliższy kontakt z sympatyczną parą. Któregoś dnia zobaczyła, jak pan Andrzej demonstracyjnie zamknął drzwi pokoju z telewizorem, kiedy ona zaczęła dzwonić. Sytuacja powtarzała się coraz częściej. Ańka mimo to uśmiechała się wdzięcznie do pani Lidii i kręciła się po kuchni dziękując za użyczenie telefonu, jednak gospodyni zawsze zbywała ją krótkim skinieniem i prosiła, by zamknęła za sobą drzwi. – Nie zamknę, mam ręce w cieście – pokazywała Lidia – A nasz zamek to francuski i sam się zatrzaskuje. – Co pieczesz? Znowu jakieś ciasto? Tyle u was zawsze pachnie wypiekami… Ja nie potrafię – mówiła Ańka. – Robię na rano tradycyjne serowe drożdżówki, bo rano nie ma czasu – odpierała Lidia i wracała do pracy. Ańka coraz częściej odchodziła obrażona, widząc dystans sąsiadki. – Lidia, rozumiem, że nie chcesz jej odmawiać, ale nie da się wiecznie trzymać telefonu dla niej – tłumaczył kiedyś mąż – Moi koledzy nie mogą się dodzwonić, a Natalka odrabia lekcje i niepotrzebnie się rozprasza. Tak nie może być. – Wiem, już robi się zbyt swobodnie – potaknęła żona. Wieczorem Ańka, jak zwykle wymalowana i elegancka, znów usiadła na pufie w przedpokoju z telefonem przy uchu. – Ańka, długo będziesz jeszcze rozmawiać? Czekamy na ważny telefon – powiedziała po dziesięciu minutach Lidia. Ańka ze zrozumieniem odłożyła słuchawkę, po czym wyjęła z torebki czekoladę: – Mam coś słodkiego! Napijmy się razem herbaty – rzuciła wesoło i poszła z czekoladą do kuchni. – Nie, dziękuję, proszę to schować. Natalia nie może jeść słodyczy – ma alergię. W naszym domu czekolada to tabu – wyjaśniła stanowczo Lidia. – Jakie tabu? – zdziwiła się i zarumieniła Ańka – Chciałam się odwdzięczyć, więc się nie gniewajcie… – Nie potrzebujemy podziękowań, po telefon można przyjść jedynie w nagłym wypadku – do lekarza, pogotowia czy straży. Zawsze wtedy pomożemy. Ale nie na pogaduszki. Proszę się nie obrażać – dodała Lidia z wyraźnym wysiłkiem. Ańka z niechęcią zabrała czekoladę i wyszła, przekonana, że Lidia jest zwyczajnie o nią zazdrosna. – Bo wie, że jestem młodsza i ładniejsza od niej, zwyczajnie mnie nie lubi – żaliła się matce – Chciałam po ludzku się zaprzyjaźnić, a ona nawet herbaty nie zaproponowała… – Głupiaś ty i uparta, Ańka – strofowała ją Nina – Nigdy nie należy się wtrącać w cudze sprawy tylko dlatego, że masz okazję. Tam nikt nie chce twoich telefonów. To nie miejsce na towarzyskie wizyty. I nie opowiadaj mi o zazdrości, tylko znajdź sobie własnego chłopaka. Załóż telefon i zapraszaj sąsiadów do siebie, jak ci się marzy sąsiedzka przyjaźń. Ostatnią próbę zdobycia sympatii podjęła, gdy przyszła z notesem, by spisać przepis na ciasto Lidii. – Przyszłam z prośbą. Zdradzisz mi swój przepis na tradycyjne serowe drożdżówki? Chciałabym w końcu czegoś się nauczyć… – Lepiej spytaj mamy, one znają najlepsze domowe przepisy – odpowiedziała Lidia zdziwiona – Poza tym ja odmierzam wszystko na oko i nie mam żadnych konkretnych proporcji… Zresztą, spieszę się, muszę już wychodzić. Naprawdę, poradź się mamy! Zawstydzona Ańka wróciła do siebie. Wiedziała, że w kuchennej szafce mamy leży stara, sfatygowana zeszytowa biblia domowych przepisów: sałatek, kotletów, zup i oczywiście wypieków, których dawniej jej mama piekła mnóstwo. Sama Ańka piec nie chciała, a mama już od dawna walczyła z nadwagą, więc unikała słodkości. Jednak sięgnęła po zeszyt – i znalazła dokładnie taki przepis, jakiego szukała. – Ty chcesz naprawdę coś upiec? – zdziwiła się Nina. – A co w tym dziwnego? – zamknęła notes z triumfem Ańka. – Może znowu z tym Sławkiem ci się układa? Myślałam, że to już koniec jak zawsze… – Jeszcze się nie rozstaliśmy – odpaliła z przekąsem, po czym zabrała się do pieczenia. Po kilku dniach mieszkanie wypełnił ciepły zapach drożdżowych wypieków. – To nie do wiary! Pachnie ciastem! Ty się chyba zakochałaś… – śmiała się mama. – Nie krzycz, tylko chodź kosztować. To moje pierwsze w życiu własnoręczne drożdżówki z serem – uśmiechnęła się Ańka, wykładając na stół misę z jeszcze ciepłymi, rumianymi bułeczkami. – Masz smykałkę – pokiwała głową Nina – dawno nie piekłyśmy razem, ale nie wszystko zapomniałaś. Świetne wyszły. – Naprawdę? Nie żartujesz? – dopytywała się Ańka. – Przecież masz własny język. Spróbuj! – odpowiedziała mama, cytując tekst, którym kiedyś chwalił jej wypieki mąż: to jest naprawdę jadalne. – To teraz zaproszę Sławka na te moje drożdżówki. Myślę, że mu posmakują. – Będzie zachwycony. Tak samo jak twój ojciec! – zaśmiała się Nina – Piek, zapraszaj, a ja w tym czasie pójdę do sąsiadki na film. Wreszcie na coś ci się ten domowy zeszyt przydał. Po tym wszystkim Sławek zaczął przychodzić coraz częściej, a z czasem i kłótni między nim a Ańką było mniej, coraz więcej śmiechu i domowego ciepła. Kiedy w końcu córka oznajmiła mamie, że złożyli z Sławkiem wniosek w Urzędzie Stanu Cywilnego, Nina aż się popłakała: nareszcie… Ańka się zmieniła: schudła przed ślubem, Sławek dopytywał: – Przestałaś piec drożdżówki? Upieczesz coś na wesele? Przed kameralnym weselem, które urządzili w domu, przez dwa dni piekły Ańka z mamą i ciotką, choć gości spodziewali się raptem dwudziestu. Po ślubie młodzi zamieszkali w dużym pokoju trzypokojowego mieszkania, a po roku telefon miały już wszystkie rodziny w bloku. Ańka dzwoniła często – ale nigdy już na plotki, zawsze tylko na krótko. – Rita, muszę kończyć, ciasto mi rośnie, a Sławek wraca z pracy – śmiała się przez telefon. W kuchni piętrzyła się puszysta poduszka drożdżowego ciasta, przygotowania do narodzin dziecka trwały. Ańka była w ciąży, za chwilę przechodziła na urlop macierzyński, a jednak dom pełen był pieczonych przez nią drożdżówek i radości, bo dla ukochanego męża chciała się starać – i samej jej nie wyobrażała sobie życia bez domowych wypieków. Tradycyjnych, polskich, najpyszniejszych! I za te właśnie drożdżówki Sławek kochał ją jeszcze bardziej.

Przepis na szczęście…

Cały blok z ciekawością obserwuje, jak do mieszkania na drugim piętrze wprowadza się nowa rodzina. To rodzina kierownika działu z dużej fabryki, która jest ważnym miejscem pracy w naszym małym, prowincjonalnym miasteczku.

No powiedz mi, dlaczego zdecydowali się zamieszkać w starym bloku? pyta swoje koleżanki emerytka Nina Andruszkiewicz. Przy ich znajomościach mogliby na pewno dostać mieszkanie w nowym bloku.
Nie oceniaj wszystkich swoją miarą, mamo. Po co im nowoczesne klitki, skoro tu mamy solidną kamienicę z wysokimi sufitami, osobnymi pokojami, dużą kuchnią i prawdziwą loggią prawie jak osobne pomieszczenie… odpowiada jej córka, trzydziestoletnia, wciąż niezamężna Genowefa, z intensywnym makijażem. Poza tym mają od razu telefon, a przecież w naszym bloku to luksus tylko trzy mieszkania na dziewięć mają stacjonarny…

Ty tylko o tym telefonie, Gienia, już wszystkim się zdążyłaś naprzykrzyć. Nie waż się łazić do tych nowych połączeń, to poważni ludzie, zapracowani… ucina matka.
Ależ oni wcale nie tacy poważni. Są młodzi, mają dziewięcioletnią córkę, Aldonę. Są prawie w moim wieku, no, może kilka lat starsi broni się Genowefa, rzucając mamie urażone spojrzenie.

Nowi sąsiedzi okazują się uprzejmi i pogodni. Lidia pracuje w bibliotece szkolnej, a jej mąż Jan ma już dziesięcioletni staż w fabryce.

O wszystkim tym opowiada Genowefa, kiedy wieczorami schodzi na ławkę na podwórku, gdzie przesiadują sąsiadki z jej matką.
I skąd ty to wszystko już wiesz, Gienia? dziwią się kobiety. No, prokurator z ciebie.
Bo do nich chodzę, żeby zadzwonić. Pozwalają mi, w przeciwieństwie do niektórych daje do zrozumienia, że i ją czasem sąsiedzi nie wpuszczali, kiedy miała ochotę pogadać przez telefon pół godziny z koleżanką.

Tak właśnie Gienia zaprzyjaźniła się z nowymi mieszkańcami i coraz częściej korzysta z ich telefonu, dzwoniąc raz do przyjaciółki, raz do koleżanki z pracy. Nie krępuje się nawet siedzieć przez długie minuty z słuchawką przy uchu. U nich pojawia się czasem w nowym ubraniu, kiedy indziej w domowych szlafrokach wyraźnie szuka kontaktu z Lidką i Janem.

Pewnego razu zauważa, jak Jan ostentacyjnie zamyka drzwi do pokoju, w którym ogląda telewizję, gdy tylko przychodzi zadzwonić. Sytuacja powtarza się. Po rozmowie Gienia, uśmiechając się do Lidki, na chwilę zatrzymuje się w kuchni, by podziękować. Ale Lidia tylko krótko kiwa głową i zawsze prosi, żeby domknęła drzwi.
Nie mogę zamknąć za sobą, mam ręce w mące pokazuje dłonie, a mam francuski zamek, sam się zatrzaskuje.
O, co pani dziś piecze? Znowu drożdżówki? Ciągle u was pachnie ciastem Ja tak nie potrafię mówi Genowefa.
Tak, dziś rano będą serowe drożdżówki. Rano nie zdążę upiec, więc robię teraz… odpowiada Lidka z uśmiechem, po czym odwraca się do ciasta.

Gienia marszczy czoło, niezadowolona, że nikt nie chce dłużej z nią przebywać.

Wiesz, Lidka, wiem, że jest ci niezręcznie jej odmawiać mówi pewnego wieczoru Jan. Ale nasz telefon non stop zajęty przez tę panią; moi koledzy nie mogą się dodzwonić; tak nie może być.
Też już zauważyłam, że Gienia zachowuje się, jakby była u siebie zgadza się żona.

Tego samego wieczoru Genowefa, w eleganckim stroju i makijażu, znów siada na pufie w przedpokoju i dzwoni do przyjaciółki.
Gieniu, długo jeszcze będziesz rozmawiać? Czekamy na ważny telefon pyta po dziesięciu minutach Lidia.
Gienia kiwa głową, odkłada słuchawkę, po czym z kieszeni wyciąga czekoladę:
Dziś mam coś słodkiego! Zróbmy sobie herbatkę na powitanie.

Przenosi się do kuchni i kładzie czekoladę na stole.
Proszę schować czekoladę. Aldona zobaczy, będzie chciała, a ona nie może słodyczy ma alergię. Przyjęcia nie będzie. Proszę się nie obrażać, ale czekolada w naszym domu to tabu.
Tabu? Genowefa aż się czerwieni No dobrze, przecież to miało być w dobrej wierze…
Niepotrzebne podziękowania. I proszę nie dzwonić już tak często. Chyba że do lekarza, po pogotowie, czy straż. To co innego, nawet w środku nocy, rozumiemy. Ale prosimy inaczej wydusza z siebie Lidia, męża często szukają z pracy, Aldona się rozprasza, kiedy robi zadania. Staramy się nie hałasować.

Gienia bierze czekoladę i wychodzi, nic nie mówiąc. Nie rozumie, w czym problem, przekonana, że Lidia jej zazdrości.
Wiesz, ona się boi, że jestem młodsza i ładniejsza niż ona żali się matce. Ja po ludzku chciałam się zakolegować, nawet herbatę z czekoladą przyniosłam…
Głupia jesteś i uparta ofukuje ją Nina Andruszkiewicz. Nie wpychaj się do czyjejś rodziny na siłę. Niepotrzebne im twoje telefony. To nie przejściowy korytarz. Dali ci jasno do zrozumienia. Jeszcze się obrażasz. Zazdrość wymyślasz. Poszukaj sobie chłopa, załóż własny telefon i pozwól sąsiadom dzwonić do siebie.

Ostatnią próbę zbliżenia do Lidii Gienia podejmuje, przynosząc notes:
Przyszłam z prośbą. Proszę podyktować mi przepis na te serowe drożdżówki, czas się nauczyć, może mi się w końcu przyda…
Lepiej zapytaj mamy. Nasze mamy wiedzą wszystko najlepiej dziwi się Lidia. Ja zawsze robię na oko, żadnych dokładnych proporcji nie zapisuję Ręce same się już znają uśmiecha się a teraz się śpieszę, muszę wychodzić. Idź do mamy!

Genowefa, zarumieniona, wraca do siebie. W głębi duszy wie, że mama ma starą, poplamioną zeszytową książeczkę, gdzie drobnym, koronkowym pismem spisane są receptury na sałatki, kotlety, zupy i rybę po żydowsku. Większość, zwłaszcza o pieczeniu, ułożyła kiedyś sama jej mama.

Gienia nie ma jednak ochoty piec, a mama już dawno zrezygnowała z wypiekania, bo walczy z nadwagą.
Jednak po chwili Gienia sięga po zeszyt, przegląda go bez entuzjazmu i odnajduje właśnie ten przepis, który jej był potrzebny, czym mocno zaskakuje matkę.
Co, ty chcesz coś upiec? dziwi się Nina Andruszkiewicz.
A co się dziwić? Genowefa zamyka zeszyt i zagina kartkę na właściwej stronie.
Czyżby znowu z Wojtkiem układało się pomyślnie? Myślałam już, że się rozeszliście jak z innymi twoimi kawalerami.
Skąd wiesz, że się rozeszliśmy? podnosi głos Genowefa. Jak zechcę, to zaraz znów będzie mnie adorować.
To zechciej. Już czas, żebyś wyszła za mąż. A czego tam tak szukałaś w zeszycie? Może podpowiem? dopytuje matka.
Daj spokój, najpierw muszę się psychicznie przygotować odpowiada córka.

Kilka dni później, kiedy matka wraca ze spaceru, w mieszkaniu unosi się zapach świeżego ciasta.
Cóż to? Czym tu pachnie, czy to możliwe? woła zaskoczona. Niemożliwe, chyba się zakochałaś
Cicho, nie krzycz na cały blok śmieje się Genowefa. Chodź lepiej, skosztuj. Nie, to nie ciasto, tylko tradycyjne drożdżówki z twarogiem.
Czajnik już się gotuje, Gienia rozstawia filiżanki, dzbanek i talerz pełen rumianych drożdżówek, lśniących jak słoneczka.
Masz talent mówi matka. Dawno razem piekłyśmy, myślałam, że dawno zapomniałaś wszystko, a tu niespodzianka, dobrze ci wyszło!
Nie chwal, tylko powiedz, czy naprawdę dobre, czy tylko chcesz mnie podtrzymać na duchu?
Jak nie wierzysz, próbuj sama odpowiada matka. Gienia z uśmiechem przypomina sobie ojca; mówił te same słowa, kiedy piekła ciasto: To się da zjeść. Dla niej to najwyższa pochwała.

No to wkrótce zaproszę Wojtka na herbatę właśnie na takie drożdżówki. Jak myślisz, spodoba mu się?
No jasne! Na pewno! Ja swojego ojca rozkochałam właśnie na drożdżówkach śmieje się mama. Piek, zapraszaj, a ja pójdę do sąsiadki na film. Nareszcie zaczynasz myśleć poważnie samymi strojami i lokami nie chwycisz faceta.
Od tej pory chłopak Genowefy, Wojtek, coraz częściej ją odwiedza. Kłócą się coraz rzadziej, a matka przyzwyczaja się, że córka więcej czasu spędza w kuchni a Wojtek jej pomaga; słychać ich zgodny śmiech.

Kiedy córka oznajmia, że razem z Wojtkiem złożyli papiery w urzędzie stanu cywilnego, Nina Andruszkiewicz wzrusza się do łez: wreszcie

Genowefa zaczyna się zmieniać. Szuka sposobu, żeby zrzucić kilka kilogramów przed ślubem. A Wojtek stale pyta:
Czemu już nie pieczesz drożdżówek? A na wesele upieczesz mi ciasto?
Tuż przed ślubem, który odbywa się w domu, do wypieków zabiera się Gienia z matką i pomaga ciotka Urszula, siostra Niny Andruszkiewicz. Gospodynie pracują przez dwa dni, choć zaproszonych jest nie więcej niż dwadzieścia osób głównie bliskich.
Młodzi zamieszkują w dużym pokoju trzypokojowego mieszkania. A po roku w całym bloku zakładają telefony do każdego mieszkania. Genowefa jest zadowolona. W pierwszych dniach dzwoni do wszystkich, ale już krótko i rzeczowo.
Rito, koniec rozmowy, nie mam czasu. Ciasto mi wyrasta, a Wojtek zaraz wróci z pracy kończy, odkładając słuchawkę.

I już biegnie do kuchni, gdzie w misce pięknie wyrasta puchate ciasto. Genowefa jest już w ciąży, za miesiąc idzie na urlop macierzyński, ale wciąż piecze i gotuje, by zadowolić męża i siebie też, bo domowe drożdżówki z twarogiem kocha najbardziej. Taka domowa pyszność! Mąż ją uwielbia, zwłaszcza za słodkie wypieki i czułość…