Uncategorized

Wynocha z mojego mieszkania! – powiedziała mama — Wynocha, — powiedziała matka całkiem spokojnie. Arina uśmiechnęła się kąśliwie i opadła na oparcie krzesła — była pewna, że mama mówi to do przyjaciółki. — Wynocha z mojego mieszkania! — Natalia odwróciła się do córki. — Lenka, widziałaś post? — przyjaciółka wpadła do kuchni, nawet płaszcza nie zdjęła. — Ariśka już urodziła! 3400, 52 centymetry. No żywy tata, ten sam zadarty nosek. Już wszystkie sklepy obeszłam, nakupiłam ciuszków. Co taka markotna? — Gratuluję, Natalka. Bardzo się cieszę — Lena wstała, żeby nalać herbaty przyjaciółce. — Siadaj, zdejmij ten płaszcz. — Oj, nie mam czasu na siedzenie — Natalia przysiadła na brzegu krzesła. — Tyle spraw do ogarnięcia. Arinka taka dzielna, ze wszystkim sama, własnymi siłami. Mąż jej złoty, mieszkanie niedawno wzięli na kredyt, remont kończą. Dumna jestem z mojej dziewczyny! Dobrze ją wychowałam! Lena cicho postawiła kubek przed przyjaciółką. Aha, dobrze… Gdyby tylko Natalia wiedziała… *** Równo dwa lata temu Arina, córka Natalii, przyszła do niej bez uprzedzenia, zapłakana, z trzęsącymi się dłońmi. — Ciociu Lenko, tylko błagam, nie mów mamie. Proszę! Jak się dowie, serca jej nie wytrzyma… — łkała Arina, ściskając mokrą chusteczkę. — Arina, uspokój się. Opowiadaj, co się stało? — Lena naprawdę się wtedy przestraszyła. — Ja… ja w pracy… — Arina pociągnęła nosem. — Koledze zginęły z torebki pieniądze. Pięćdziesiąt tysięcy. Kamery nagrały, jak wchodziłam do pokoju, kiedy nikogo nie było. Nie brałam, ciociu Lena! Słowo! Ale powiedzieli: albo jutro do południa oddaję 50 tysięcy, albo zgłaszają sprawę. Mają „świadka”, który niby widział, jak chowam portfel. To wszystko podstęp, ciociu Lena! Kto mi uwierzy? — Pięćdziesiąt tysięcy? — Lena się zmarszczyła. — Czemu nie poszłaś do ojca? — Poszłam! — Arina popadła w nowy atak płaczu. — Powiedział, że sama jestem sobie winna, że ani grosza nie dostanę, skoro jestem taka nieudolna. Powiedział: „Idź na policję, tam cię życia nauczą.” Nawet do mieszkania mnie nie wpuścił, przez drzwi nawrzeszczał. Ciociu Lena, nie mam już do kogo pójść. Mam dwadzieścia tysięcy odłożone, brakuje mi trzydziestu. — A Natalka? Dlaczego jej nie powiesz? To twoja mama. — NIE! Mama mnie zabije. Już teraz mówi, że ją zawstydzam, a tu jeszcze kradzież… Przecież pracuje w szkole, wszyscy ją znają. Błagam, pożycz mi trzydzieści tysięcy, dobrze? Przysięgam, będę oddawać po dwa—trzy tysiące tygodniowo. Mam już drugą pracę! Proszę, ciociu Lenka! Lena poczuła ogromne współczucie dla dziewczyny. Dwadzieścia lat, a już taka plama… Ojciec się odwrócił, matka rzeczywiście urwałaby jej głowę… — Kto z nas w życiu nie popełnił błędu? — pomyślała wtedy Lena. Arina nie mogła przestać płakać. — Dobra, — powiedziała. — Mam te pieniądze. Odkładałam na zęby, ale zęby poczekają. Tylko obiecaj, że to ostatni raz. I mamie naprawdę nic nie powiem, skoro tak się boisz. — Dziękuję! Dziękuję, ciociu Lenka! Ratujesz mi życie! — Arina rzuciła się jej na szyję. W pierwszym tygodniu Arina przyniosła naprawdę dwa tysiące. Przyszła uśmiechnięta, przekonywała, że wszystko się ułożyło, nie ma policji, w nowej pracy jej dobrze. A potem… potem przestała odpisywać na wiadomości. Miesiąc, dwa, trzy. Lena widywała ją na rodzinnych imprezach u Natalii, ale Arina zachowywała się jak obca — chłodne „dzień dobry” i już. Lena nie naciskała. Pomyślała: — Młoda jest, wstydzi się, uciekła. Uznała, że trzydzieści tysięcy to za mała suma, by zniszczyć wieloletnią przyjaźń z Natalią. Spisała dług na straty. *** — Słuchasz mnie w ogóle? — Natalia machnęła ręką przed twarzą Leny. — O czym tak rozmyślasz? — E, tak o swoich sprawach — Lena potrząsnęła głową. — Słuchaj — Natalia ściszyła głos. — Spotkałam Ksenkę, pamiętasz naszą byłą sąsiadkę? Wczoraj podeszła do mnie w sklepie. Dziwnie się zachowywała. Zaczęła wypytywać o Arinkę, czy oddała już swoje długi. Nic z tego nie rozumiem. Powiedziałam jej, że Arinka jest samodzielna, zarabia. A Ksenka tylko się krzywo uśmiechnęła i wyszła. Nie wiesz, Arina coś kiedyś od niej pożyczała? Lena poczuła, jak spina jej się całe ciało. — Nie wiem, Natalko. Może jakieś drobniaki. — Dobra, lecę, muszę jeszcze zajrzeć do apteki — Natalia wstała, cmoknęła Lenę w policzek i wyfrunęła. Wieczorem Lena nie wytrzymała i zadzwoniła do Kseni. — Ksenka, cześć. To Lena. Widziałam dzisiaj Natalię. O jakich długach jej mówiłaś? W słuchawce rozległo się głośne westchnięcie. — Eh, Lenka… Myślałam, że wiesz. Ty przecież najbliżej z nimi jesteś. Dwa lata temu Arinka wpadła do mnie zapłakana, oczy czerwone. Powiedziała, że ją w pracy oskarżają o kradzież. Albo odda trzydzieści tysięcy, albo pójdzie siedzieć. Błagała, żeby mamie nie mówić, szlochała. Ja, głupia, dałam jej te pieniądze. Obiecywała oddać za miesiąc. I… kontakt się urwał… Lena ścisnęła telefon. — Trzydzieści tysięcy? — powtórzyła. — Dokładnie tyle? — No tak. Powiedziała, że tyle jej brakuje. Oddała pięćset złotych po pół roku i tyle ją widziałam. A potem się dowiedziałam od Wiery z bloku, że do niej Arina też przyszła z tą samą bajką. I Wiera dała jej czterdzieści tysięcy. I jeszcze pani Halina, ich była nauczycielka… Też „ratowała” Arinkę z więzienia. Ta dała jej aż pięćdziesiąt tysięcy. — Czekaj… — Lena usiadła na kanapie. — Czyli ona wszędzie mówiła tę samą historię, prosiła o te same sumy? — Wygląda na to, — głos Kseni był twardy. — Dziewczyna zebrała haracz ze wszystkich przyjaciółek swojej mamy. Z każdej po trzydzieści–czterdzieści tysięcy. Wymyśliła historię, żeby wzbudzić litość. Przecież wszystkie Natalię lubimy, więc milczałyśmy, nie chciałyśmy jej martwić. A Arina za te pieniądze, zdaje się, sobie używała — miesiąc później były już jej zdjęcia z Turcji… — Ja też dałam jej trzydzieści tysięcy — wyszeptała Lena. — No i mamy jasność, — mruknęła Ksenka. — Jest nas pięć, sześć. To już nie młodzieńczy błąd, a normalne oszustwo. I Natalia nie ma pojęcia. Chodzi dumna z córki, a córka — oszustka! Lena rozłączyła się. W głowie jej szumiało. Nie żal jej było tych pieniędzy, już dawno je odżałowała. Było jej po prostu niedobrze od myśli, jak młoda dziewczyna mogła tak cynicznie wykorzystać zaufanie dorosłych kobiet, wyłudzając od nich pieniądze. *** Następnego dnia Lena poszła do Natalii. Nie zamierzała robić awantury, chciała tylko spojrzeć Arinie w oczy. Ta właśnie wróciła z noworodkiem ze szpitala; mieszkanie w kredycie wciąż się remontowało, więc gościła u matki. — O, ciociu Lena! — Arina wysiliła uśmiech widząc przyjaciółkę matki w drzwiach. — Zapraszam. Herbaty? Natalia krzątała się przy kuchence. — Oj, Lenka, siadaj. Czemu nie zadzwoniłaś? Lena usiadła naprzeciwko Ariny. — Arinka, — powiedziała spokojnie. — Spotkałam się z Ksenią. I z Wierą. I z panią Haliną. Wczoraj wieczorem długo rozmawiałyśmy. Utworzyłyśmy taki „Klub Pomocy Oszukanym”. Arina zamarła i pobladła, rzuciła szybkie spojrzenie na matkę stojącą tyłem. — O czym ty mówisz, Leno? — Natalia się obróciła. — O tym, o czym Arina już dobrze wie — Lena patrzyła dziewczynie prosto w oczy. — Pamiętasz, Arino, tę brzydką historię sprzed dwóch lat? Gdy prosiłaś mnie o trzydzieści tysięcy? A Ksenii o trzydzieści? A Wierę o czterdzieści? Panią Halinę o pięćdziesiąt? Wszystkie „ratowałyśmy” cię przed więzieniem. Każda wierzyła, że tylko ona zna twoją straszną tajemnicę. Czajnik w dłoni Natalii zadrżał, wrzątek się rozlał, zahuczał na kuchence. — Jakie pięćdziesiąt tysięcy? — Natalia powoli odstawiła czajnik. — Arina? O co chodzi? Pożyczałaś od moich przyjaciółek? Od pani Haliny nawet?! — Mamo… to nie tak… — Arina zaczęła się jąkać. — Ja… ja prawie wszystko oddałam… — Nic nie oddałaś, Arina — ucięła Lena. — Przyniosłaś mi dwa tysiące, potem zniknęłaś. Po prostu zebrałaś od nas w sumie jakieś dwieście tysięcy na zmyślone historie. Milczałyśmy, bo cię żałowałyśmy. Ale wczoraj zrozumiałam, że trzeba było żałować nas, nie ciebie. — Arina, spojrzyj mi w oczy. Wyłudziłaś pieniądze od moich przyjaciółek?! Zmyśliłaś historię o kradzieży, żeby wyczyścić tych, którzy mnie odwiedzają? — Mamo, bardzo potrzebowałam na przeprowadzkę! — wrzasnęła Arina. — Przecież nic nie dostałam od was! Tata nie dał nawet złotówki, musiałam zacząć od zera! No i co z tego? Przecież oni mają kasę, ostatnich groszy nie zabrałam! Lenę aż zemdliło. No to ładnie… — Wszystko jasne. Natalia, przepraszam, że ci to teraz powiedziałam, ale nie mogę już tego dłużej ukrywać. Nie będę tego tolerować. Zrobiła z nas wszystkich idiotki! Natalia stała uparcie oparta o stół. Ramiona jej się trzęsły. — Wynocha — powiedziała całkiem spokojnie. Arina się uśmiechnęła złośliwie i rozsiadła na krześle — pewna, że mama mówi do Lenki. — Wynocha z mojego mieszkania! — Natalia zwróciła się do córki. — Spakuj się natychmiast i zniknij do męża. Nie chcę cię więcej widzieć! Arina zbladła: — Mamo, mam dziecko! Nie mogę się denerwować! — Nie masz matki, Arina. Matka była przy tej dziewczynie, którą uważałam za uczciwą. Ty — jesteś złodziejką. Pani Halina… Boże, ona dzwoniła do mnie codziennie, pytała co słychać i ani słowa nie powiedziała… Jak ja jej teraz spojrzę w oczy? Jak?! Arina złapała torbę, cisnęła o podłogę ręcznik. — Udławcie się tymi swoimi pieniędzmi! — wrzasnęła. — Stare jędze! Obie mogą się… ! Arina rzuciła się do pokoju obok, chwyciła dziecko i wybiegła. Natalia osunęła się na krzesło i zakryła twarz dłońmi. Lenkę ogarnęło poczucie wstydu. — Przepraszam, Natalio… — Nie, Lenka… To ja cię przepraszam. Że taką… kogo ja wychowałam. Naprawdę wierzyłam, że sama osiągnęła wszystko, a ona… Boże, jaki wstyd… Lena pogłaskała ją po ramieniu, a Natalia rozpłakała się na cały głos. *** Tydzień później mąż Ariny, blady i zmarnowany, jeździł po wszystkich „wierzycielkach”, przepraszał ze spuszczonym wzrokiem. Obiecał, że oddadzą każdej pieniądze. I rzeczywiście, zaczęły spływać przelewy — pięćdziesiąt tysięcy pani Halinie za córkę oddała Natalia. Lena nie czuła się winna. Oszustka przecież zasłużyła na karę. Prawda?