Żona spakowała rzeczy i zniknęła bez śladu. „Skończ udawać świętą, wszystko się ułoży. Kobiety przecież szybko się uspokajają – wrzaśnie, wróci do normalności. Najważniejsze, że cel osiągnięty: mamy syna, ród trwa dalej.” Danka zamilkła. — Gieniu, — wychyliła się i ściszyła głos — powiedziałeś mi tydzień temu, że „zadbałeś” o ciążę Izy. Co to znaczy? Gienek odłożył widelec i oparł się. — To, co powiedziałem. Przez pięć lat robiła ze mnie wariata. „Nie jestem gotowa”, „kariera”, „może później”. A kiedy to później? Mam trzydzieści dwa lata, Danka. Chciałem potomka. Porządnej rodziny, jak u ludzi. To… zamieniłem jej tabletki antykoncepcyjne na witaminy. Danka zdrętwiała. — Powiedziałeś jej to? Kiedy? — W dniu, w którym wyszła z domu — burknął Gienek. — Wpadła w szał. Uznałem, że się ogarnie, bo nie ma wyjścia. Ale ona… no, stuknięta jakaś. Chwyciła torbę i zniknęła. * Na kuchennym stole, obok sterty brudnych butelek, leżała zapomniana przez brata szczotka do włosów. Danka patrzyła na nią i czuła narastającą złość. Czemu zawsze musi być taki bałagan?! Maluch w łóżeczku w sąsiednim pokoju w końcu zasnął, ale cisza nie przyniosła ulgi — za chwilę wszystko miało zacząć się od nowa. Danka narzuciła szlafrok i postawiła czajnik. Zaledwie miesiąc temu odbierała Izę, swoją szwagierkę, ze szpitala. Gienek był wtedy wniebowzięty, roznosił pieluchy pielęgniarkom jako podziękowanie, a Iza… Iza wyglądała, jakby szła nie do domu, tylko na skazę. Danka uznała, że to przez zmęczenie, pierwsze dziecko, hormony… Ale powinna była się wtedy zaniepokoić. Drzwi wejściowe trzasnęły — brat wrócił z pracy. Przemaszerował do kuchni, rozluźniając krawat, od razu grzebiąc w lodówce. — Coś do jedzenia jest? — zapytał, nie patrząc na siostrę. — W garnku są makarony. I parówki ugotowałam. Gieniu, on właśnie zasnął. Ciszej, proszę? Gienek prychnął, wyciągając talerz. — Jestem padnięty, Danko. Cały dzień na nogach. Klienci wykończyli mnie psychicznie. A jak tam Szkrab? — Szkrab to twój syn, — Danka stuknęła kubkiem o stół nieco zbyt mocno. — Ma na imię Antek. I krzyczał przez trzy godziny. Brzuch go boli. — Ale przecież radzisz sobie — Gienek wzruszył ramionami i siadł do stołu. — Jesteś kobietą, to w was siedzi od urodzenia. Mama przecież nas sama wychowywała, jak tata jeździł na budowy. Danka przygryzła wargę. Miała ochotę rzucić w niego tym talerzem. Mieszkała tu tymczasowo, póki nie ureguluje długu za wynajem swojej pracowni, ale w dwa tygodnie zamieniła się w darmową opiekunkę, kucharkę i gosposię. A Gienek zachowywał się, jakby nic się nie stało. Jakby to nie jego żona spakowała walizki i zniknęła bez śladu. — Dzwoniła Iza? — zapytała Danka, patrząc, jak brat pożera obiad. Gienek zamarł z widelcem w ustach. Na chwilę pociemniała mu twarz. — Nie odbiera. Odrzuca połączenia. Powiedz sama, Danko — zostawić dzieciaka… To trzeba mieć tupet… Złości się, bo jej tabletki podmieniłem. Żeby szybciej zaszła. — Jesteś łajdakiem, Gieniu — powiedziała po cichu Danka. — Co?! — wytrzeszczył oczy. — Dla rodziny się starałem! Haruję, pieniądze przynoszę! A ona dziecko zostawiła! Kto z nas jest winny? — Ograbiłeś ją z wyboru, — Danka wstała. — Oszukałeś kobietę, którą niby kochasz. Jak miała na to zareagować? — „Dziękuję, że zniszczyłeś mi życie?” — Daj już spokój — odparł Gienek. — Przeboli. Gdzie pójdzie? Dziecko tu, rzeczy tu. Kasa się skończy, przyczołga się jak mała. A póki co… przecież pomożesz? Naprawdę nie mam czasu, miałem audyt w pracy. Danka nie odpowiedziała. Wyszła do dziecięcego pokoiku. Antek spał, malutkie piąstki zaciśnięte. Danka patrzyła i serce ściskał jej żal. Z jednej strony — to bezbronne maleństwo, które niczemu nie zawiniło. Z drugiej — Iza, wmanewrowana w pułapkę. Żal było obojga… Wyjęła telefon i napisała do Izy. Ta była online trzy minuty wcześniej. Danka długo pisała, kasowała i znów pisała. „Iza, to Danka. Nie proszę cię, żebyś do niego wracała. Chcę tylko wiedzieć, że jesteś bezpieczna. I… ciężko mi samej. Daj znać, pogadajmy chociaż? Bez krzyków.” Po dziesięciu minutach przyszła odpowiedź. „Jestem w hotelu. Za trzy dni wyjeżdżam służbowo do innego miasta na trzy tygodnie. To było dogadane jeszcze zanim… Dawno. Wrócę — składam wniosek o rozwód. Antka nie zostawiam, Danko. Ale nie mogę tam być teraz. Nie umiem patrzeć na niego, rozumiesz? Bo w nim widzę Gienka!” Danka westchnęła. „Wiem, naprawdę wiem. Gienek mi wszystko powiedział”. „I co? Jest z siebie dumny?” „Coś w tym stylu. Jest pewien, że wrócisz”. „Niech sobie śni. Danko, jeśli ci już za ciężko — daj mi znać. Znajdę nianię, będę wysyłać pieniądze. Ale do niego nie wrócę. Nigdy.” Danka odłożyła telefon. Musiała szukać pracy, spłacać długi, układać sobie życie. Ale zostawić Antka pod opieką Gienka, który nie wiedział, jak się zabrać za pieluchę, nie potrafiła. * Następne trzy dni były jak maraton w koszmarze. Gienek wracał późno, jadł i szedł spać. Na każdą prośbę o pomoc z dzieckiem odpowiadał: „Jestem zmęczony” albo „Ty wiesz lepiej, co mu trzeba”. W nocy, gdy Antek rozpłakał się jak nigdy, Danka nie wytrzymała. Weszła do pokoju brata, zapaliła światło. — Wstawaj — powiedziała lodowatym tonem. Gienek zasłonił się poduszką. — Daj mi spokój, muszę rano wstać. — Nie obchodzi mnie to. Idź i utul syna. Chce jeść, a ja nie mogę już unieść butelki — trzęsą mi się ręce. — Zwariowałaś? — usiadł w łóżku, rozwścieczony. — Za to tu mieszkasz! Ja cię utrzymuję, rachunki płacę! — Czyli jestem tu służącą? — Danka podniosła głos. — Jak wolisz to nazywać… — burknął. — Iza wróci, to odpoczniesz. Póki co — do roboty. Danka wyszła bez słowa. Tamtej nocy nie zmrużyła już oka. Siedziała w kuchni, kołysząc kołyskę nogą i rozmyślała, jak dać bratu nauczkę. Gienek już całkiem się pogubił. Rano, gdy tylko wyszedł, Danka znowu napisała do Izy. „Musimy się zobaczyć. Dzisiaj. Póki jego nie ma. Proszę.” Iza zgodziła się. Spotkały się w małym skwerze niedaleko bloku. Iza wyglądała fatalnie: blada, podkrążone oczy, wychudzona. Podeszła do wózka, długo patrzyła na Antka. Ręce się jej trzęsły. — Urósł — szepnęła. — W dwa tygodnie taki inny… — Izka, on cię nie rozpozna nawet — cicho rzekła Danka. — Wiem — Iza zakryła twarz rękami. — Danka, nie jestem potworem. Chyba go kocham. Gdzieś głęboko, czuję, że to mój syn. Ale jak pomyślę, że muszę żyć z Gieniem, spać obok niego… Ktoś tak podły… Nie mogę oddychać. — A jeśli już nie z Gieniem? — zapytała Danka. Iza spojrzała zdziwiona. — O czym ty mówisz? — On jest pewien, że nie masz wyjścia. Myśli, że należycie do niego razem z Antkiem. Ale powiedzmy sobie szczerze: dla niego ojcostwo to projekt, a nie miłość. Potrzebował faktu dziedzica, a nie wychowywania dziecka. — I co proponujesz? — Ty jedziesz w delegację, — zaczęła Danka. — Pracuj, dojdź do siebie. Zostaję tu z Antkiem jeszcze trzy tygodnie. Ale w tym czasie przygotuję grunty. — Jakie grunty? — Rozwód. I walka o prawa. Nie musisz tam wracać. Najmiesz mieszkanie. Przeprowadzę się do ciebie, pomogę z Antkiem, jak będziesz w pracy. Mam już kilka zleceń online. Damy radę razem! Bez niego. Iza patrzyła z niedowierzaniem. — Pójdziesz przeciwko bratu? — Jest bratem, ale postąpił podle. Nie chcę być współwinna temu kłamstwu. Myśli, że jestem po jego stronie, bo nie mam gdzie się podziać. Myli się. Iza długo nic nie mówiła, zerkając na promień słońca tańczący na pokrywie wózka. — A on? Nie odda dziecka bez awantur. — Pewnie, że będzie wrzask — przytaknęła Danka. — Ale mamy asa. Sam przyznał się do podmiany tabletek. Jak to wyjdzie przy rozwodzie, przy świadku… Potwierdzę każde słowo. I o tym, jak „pomagał” w domu, też powiem. On nie chce dzieci, Iza. On chce tylko kogoś kontrolować. Jak zrozumie, że Antek wymaga wysiłku i czasu, odpuści. Woli grać rolę „porzuconego ojca–bohatera” przed kumplami niż naprawdę zajmować się synem. Iza pierwszy raz od dawna lekko się uśmiechnęła. — Dojrzałaś, Danko. — Musiałam — westchnęła ta. — Mamy umowę? — Mamy. Dzięki. Trzy tygodnie minęły szybko. Gienek robił się coraz bardziej nieznośny, zaczął zauważać, że Danka już nie biegnie z talerzem, jak przekracza próg. — Kiedy ta Iza wraca? — zapytał któregoś wieczora, rzucając teczkę na kanapę. — Jutro — rzuciła krótko, tuląc Antka. — Wreszcie. Może w końcu pójdziemy na normalną kolację, bo twoich makaronów mam dość. Muszę jej kupić jakiś prezent, żeby nie marudziła. Może pierścionek… Albo kolczyki. Babki to uwielbiają. Danka spojrzała na niego z niemal fizycznym wstrętem. — Serio myślisz, że pierścionek wszystko załatwi? — Posłuchaj — podszedł i chciał ją poklepać po ramieniu, ale się odsunęła. — Skończ już tę świętość. Wszystko się ułoży. Kobiety są wyrozumiałe, pokrzyczy, uspokoi się. Najważniejsze: jest syn, ród trwa. Danka zamilkła. *** Następnego dnia Iza przyjechała, gdy Gienek był w pracy. Nawet nie wchodziła, czekała w aucie pod blokiem. Danka spakowała rzeczy dziecka, swoje walizki i najpotrzebniejsze rzeczy. Musiała zrobić trzy kursy, by wszystko znieść. Antek spał w foteliku. Zostawiła klucze na kuchennym stole, dokładnie tam, gdzie trzy tygodnie wcześniej leżała szczotka brata. Obok liścik: „Gienek, odeszliśmy. Nie szukaj Izy, odezwie się sama przez adwokata. Antek jest z nią. Ja też. Chciałeś rodziny, ale zapomniałeś, że rodzinę buduje się na zaufaniu, a nie manipulacjach. Makaron jest w lodówce. Radź sobie teraz sam.” Wyjechały. Iza wynajęła małe, ale przytulne mieszkanie na drugim końcu miasta. Pierwsze dni były ciężkie: Antek kaprysił, Iza co chwilę płakała, a telefon Danki rozdzwaniał się od groźnych wiadomości i telefonów brata. Gienek wrzeszczał, groził, przeklinał. Obiecał sąd, odebranie dziecka, zostawienie ich bez grosza. Danka słuchała spokojnie. Wytrzymały. Gienek, narobiwszy hałasu, ucichł i zniknął z horyzontu. Rozwodzili się przez sąd, na rozprawie Gienek nawet nie wspomniał, że chce wychowywać syna. Danka miała rację — bratu nie były potrzebne kłopoty, tylko wizja rodziny. Wolał zapłacić alimenty i mieć spokój. Nawet na kontakty z synem nie nalegał.

Żona spakowała walizki i zniknęła bez słowa

Przestań udawać świętą. Wszystko się ułoży. Przecież kobiety szybko się godzą trochę pokrzyczy, potem jej przejdzie. Najważniejsze, że cel osiągnięty. Mamy syna, ród trwa.

Dina milczała.

Gośka, Dina pochyliła się, ściszając głos, tydzień temu mówiłeś, że zadbałeś o ciążę Marty. Co to znaczy?

Gośka odłożył widelec i opadł na oparcie krzesła.

To, co myślisz. Pięć lat mi wierciła dziurę w brzuchu jeszcze nie teraz, kariera, poczekajmy. Kiedy niby później? Mam 32 lata. Chciałem potomka. Normalnej rodziny jak u ludzi.

No to… podmieniłem jej tabletki.

Dina oniemiała.

Powiedziałeś jej o tym? Kiedy?

Wtedy, gdy wyprowadziła się z hukiem mruknął Gośka. Zaczęła wrzeszczeć, no to jej powiedziałem, że w sumie to sama tego chciała, ja tylko trochę pomogłem.

Myślałem, że ochłonie, zrozumie, że nie ma wyjścia. A ta… durna chyba. Chwyciła torbę i tyle ją widziałem.

***

Na kuchennym stole, tuż obok stosu nieumytych butelek, leżała zapomniana szczotka brata.

Dina patrzyła na nią z rosnącym w środku wkurzeniem. Co za bałaganiarz z tego chłopa!

Mały w sąsiednim pokoju wreszcie ucichł, ale ta cisza nie dawała żadnej ulgi za godzinę, maksymalnie za dwie, wszystko zacznie się od nowa…

Dina poprawiła szlafrok i chwyciła czajnik. Równo miesiąc temu odbierali Martę, swoją szwagierkę, ze szpitala. Gośka aż promieniał, biegał jak poparzony, pielęgniarkom wciskał ogromne bukiety, a Marta…

Marta wyglądała, jakby ją prowadzili nie do domu, tylko na ścięcie.

Wtedy Dina zwaliła to na wyczerpanie. Pierwszy poród, hormony, wiadomo… Powinna była już wtedy się zorientować.

Drzwi w przedpokoju trzasnęły brat wrócił z roboty. Przeszedł do kuchni, od progu już majstrując przy krawacie i natychmiast rozgrzebał się w lodówce.

Jest coś do żarcia? rzucił nawet na siostrę nie patrząc.

W garnku są makarony. Parówki ugotowałam Dina odpowiedziała, zerkając na drzwi do pokoju z przepaską ciszy. Mały własnie zasnął. Ciszej, dobra?

Gośka prychnął, wyciągając talerz.

Zmordowany jestem, Dinia. Cały dzień na nogach. Klienci… duszę wypruli.

Jak tam nasz szczygieł?

Szczygieł to twój syn Dina postawiła kubek na stole ciut za głośno. Ma na imię Kuba.

I drze się od trzech godzin. Brzuszek go boli.

No, ale przecież umiesz sobie poradzić Gośka obruszył się z obojętnością, siadając do stołu. Baby przecież to mają w genach.

Mama też nas samych ciągnęła, kiedy tata wiecznie na kontraktach.

Dina przygryzła wargę. Najchętniej rzuciłaby mu tą parówką w głowę.

Miała tu mieszkać tylko chwilowo, póki nie ogarnie długów za wynajem swojego studia. Ale przez te dwa tygodnie stała się darmową nianią, kucharką i sprzątaczką.

A Gośka zachowywał się, jakby nic się nie stało. Jakby to nie jego żona wzięła walizki i zniknęła.

Dzwoniła Marta? spytała Dina, obserwując jak brat pożera kolację.

Gośka zatrzymał się z widelcem w buzi. Jego twarz na moment przyciemniała.

Nie odbiera. Odrzuca. Kretynka jakaś, nie? Zostawiła dziecko… To trzeba mieć tupet…

Obraziła się, bo podmieniłem jej tabletki, żeby szybciej zaszła.

Jesteś świnią, Gośka powiedziała Dina cicho.

Słucham?! wybałuszył oczy. Ja dla rodziny się staram! Pracuję, kasę do domu przynoszę!

A ona zostawiła syna! To niby ja winny?

Odebrałeś jej wybór Dina wstała. Oszukałeś osobę, którą rzekomo kochasz.

Jak miała na to zareagować? Dzięki kochanie, że zrujnowałeś mi życie?

Daj spokój Gośka machnął ręką. Przemyśli, przejdzie jej. Gdzie pójdzie? Dziecko tu, rzeczy tu. Kasa się skończy, wróci na kolanach. A na razie… no, przecież pomożesz?

Ja naprawdę nie mam czasu, sprawozdania robię.

Dina nie odpowiedziała. Wyszła z kuchni i poszła do dziecięcego pokoju.

Kuba cicho pochrapywał, zaciśnięte piąstki drżały. Dina patrzyła na niego i serce jej się krajało.

Z jednej strony to maleńkie bezradne stworzonko, całkowicie niewinne. Z drugiej Marta, którą wmanewrowano w pułapkę.

Żal jej było obojga…

Wyjęła telefon i weszła na Messengerze. Marta była online trzy minuty temu. Dina pisała długo, kasowała i znowu pisała.

Marta, to ja, Dina. Nie chcę żebyś wracała do niego. Chcę tylko wiedzieć, że żyjesz.

I… sama już nie daję rady. Pogadamy? Bez krzyków?

Odpowiedź przyszła po dziesięciu minutach.

Jestem w hotelu. Za trzy dni jadę w delegację do Poznania na trzy tygodnie.

To było ustalone zanim… no, zanim się dowiedziałam.

Wrócę składam papiery o rozwód. Kuby nie zostawiam, Dina.

Ale nie mogę być w tamtym domu. Nie mogę na niego nawet spojrzeć. Widzę w nim Gośkę!

Dina westchnęła.

Wiem. Gośka mi wszystko powiedział.

Dumny z siebie?

Raczej tak. Jest pewny, że wrócisz.

Niech sobie marzy. Dinia, jak już padniesz mów. Znajdę sposób, żeby wynająć nianię, będę przesyłać pieniądze.

Ale do niego nie wrócę. Nigdy.

Dina odłożyła telefon i przeciągle westchnęła. Musiała szukać pracy, spłacać długi, budować własne życie.

Ale zostawić Kubę sam na sam z Gośką, który nie wiedział z której strony podejść do pieluchy, też nie mogła.

***

Następne trzy dni zamieniły się w niekończący się koszmar.

Gośka wracał późno, jadł i padał do łóżka.

Na prośby o pomoc przy małym reagował: Zmęczony jestem albo Ty przecież wiesz lepiej.

Którejś nocy Kuba zaczął tak rozdzierająco płakać, że Dina nie wytrzymała.

Weszła do pokoju brata i zapaliła światło.

Wstawaj powiedziała chłodno.

Gośka zamknął oczy, przykrywając głowę poduszką.

Dina, zostaw. Muszę wstać o szóstej.

Mam to gdzieś. Idź i huśtaj dziecko. Chce jeść, ja nie mam siły go nawet wziąć, bo mi się ręce trzęsą.

Zwariowałaś? usiadł na łóżku z rozczochranymi włosami i złością w oczach. Po to tu jesteś! Dach masz, gaz-opłaty płacę!

A więc to tak? szczebiotała. Jestem tu jako służąca?

Albo jak chcesz to nazwać mruknął. Marta wróci, to sobie odpoczniesz. Na razie do roboty.

Dina wyszła bez słowa.

Tamtej nocy już nie zasnęła. Siedziała w kuchni, bujając stopą kołyskę i dumając, jak dać nauczkę bratu. Gośka zupełnie już się rozbestwił.

Rano, gdy Gośka wyszedł, Dina znów napisała do Marty.

Musimy się spotkać. Dziś. Zanim wróci. Proszę.

Marta się zgodziła.

Spotkały się w niewielkim skwerku niedaleko domu.

Marta wyglądała fatalnie: blada, podkrążone oczy, schudła.

Podeszła do wózka i długo patrzyła na syna. Ręce jej się trzęsły.

Urósł, szepnęła. Przez te dwa tygodnie tak się zmienił…

Marta, on cię nawet nie rozpozna szepnęła Dina.

Wiem, Marta schowała głowę w dłonie. Dinia, ja nie jestem potworem. Chyba go nawet kocham. Gdzieś głęboko czuję, że to moje dziecko.

Ale gdy pomyślę, że miałabym żyć z Gośką, dzielić łóżko z facetem, który mnie tak oszukał… to mnie dusi.

A gdyby nie z nim? spytała Dina.

Marta spojrzała na nią.

Słucham?

On myśli, ze jesteś jego własnością razem z dzieckiem.

Ale spójrz prawdzie w oczy: on nie jest ojcem, tylko menadżerem projektu Perfekcyjna Rodzina.

Nie wstaje w nocy, nie wie ile mleka wsypać i mieszankę rozrobić. Potrzebował tylko dziedzica, nie samego procesu wychowywania.

I co proponujesz?

Jedziesz w delegację Dina podjęła zdecydowanie. Pracuj, dojdź do siebie.

Zostaję tu jeszcze trzy tygodnie. W tym czasie przygotuję grunt.

Jaki grunt?

Rozwód. I uregulowanie prawa. Marta, nie musisz do niego wracać. Możesz wynająć mieszkanie. Przeprowadzę się do ciebie, będę pomagać z Kubą, póki pracujesz.

Moje finanse już się prostują, mam parę zleceń na zdalnie. Damy radę bez niego.

Marta patrzyła na nią nieufnie.

Postawisz się bratu?

Jest bratem, ale zachował się ohydnie. Nie chcę być współwinna temu oszustwu.

Myśli, że stoję po jego stronie, bo nie mam gdzie mieszkać. Myli się.

Marta milczała, patrząc, jak słońce migocze na daszku wózka.

A co z nim? Przecież nie odda Kuby tak po prostu. Będzie awantura.

Będzie przytaknęła Dina. Ale mamy asa. Sam przyznał się, że podmienił tabletki. Jak to wypłynie podczas rozwodu, w sądzie, przy świadkach… wszystko potwierdzę.

I popilnuję, żeby jego pomoc w macierzyństwie też opisali.

Nie potrzebuje dziecka, Marta. On chce mieć nad kimś kontrolę.

Jak tylko zrozumie, że Kuba wymaga realnego wysiłku i czasu, sam się wycofa.

Łatwiej mu będzie grać porzuconego tatusia-bohatera niż naprawdę opiekować się dzieckiem.

Pierwszy raz od dawna Marta lekko się uśmiechnęła.

Dorosłaś, Dina.

Było trzeba westchnęła Dina. No to jesteśmy umówione?

Tak. Dzięki.

Trzy tygodnie minęły błyskawicznie.

Gośka stawał się coraz bardziej nie do zniesienia, zauważył nawet, że Dina przestała zjawiać się z obiadem w ręku zapętlenia, gdy tylko wracał do domu.

Kiedy wraca Marta? spytał któregoś wieczoru, rzucając teczkę na tapczan.

Jutro odburknęła Dina, tuląc Kubę.

W końcu! Może pójdziemy do normalnej knajpy, mam dość tych twoich makaronów.

Muszę jej coś kupić, żeby nie marudziła. Może pierścionek… Albo kolczyki. Laski to lubią.

Dina spojrzała na niego niemal z obrzydzeniem.

Naprawdę myślisz, że pierścionek wszystko załatwi?

Kochana, Gośka podszedł, próbując ją poklepać po ramieniu, ale odsunęła się. Przestań świrować. Wszystko się uleży. Przecież kobiety łatwo przebaczają. Najważniejsze mamy syna, ród trwa.

Dina milczała.

***

Nazajutrz Marta przyjechała, gdy Gośka był w pracy. Nawet nie wchodziła na górę, czekała w samochodzie. Dina już wcześniej popakowała rzeczy dziecka, swoje torby i to, co najważniejsze.

Trzy razy musiała zjeżdżać windą, żeby wszystko zabrać. Kuba spał błogo w foteliku.

Kiedy ostatnia torba wylądowała w bagażniku, Dina wróciła jeszcze raz, żeby zostawić klucze.

Położyła je na kuchennym stole, dokładnie tam, gdzie przed trzema tygodniami leżała jego szczotka. Obok położyła kartkę.

Gośka, odeszliśmy. Nie szukaj Marty, skontaktuje się z tobą przez prawnika. Kuba jest z nią. Ja też. Chciałeś rodziny, ale rodzina to zaufanie, nie manipulacja.

Makarony w lodówce. Teraz sam musisz sobie poradzić.

Odjechały.

Marta wynajęła niewielkie, ale przytulne mieszkanie na drugim końcu miasta. Pierwsze dni były trudne: Kuba marudził w nowym miejscu, Marta popłakiwała, Dina nie nadążała z odbieraniem telefonów i czytaniem pełnych jadu esemesów od brata.

Gośka wrzeszczał do słuchawki, groził, zarzekał się, że pozwie je do sądu, zabierze dziecko, nie da złamanego grosza.

Dina słuchała tego spokojnie.

Przetrwały.

Po paru dniach Gośka ochłonął i zniknął kompletnie.

Rozwód z Martą odbył się w sądzie. Na sprawie Jerzy bo tak naprawdę miał na imię nie pisnął słowa, że chce wychowywać syna.

Dina miała rację bratu nie zależało na dziecku. Lepiej było wykręcić się alimentami niż naprawdę coś zrobić.

O spotkania z następcą nawet nie zabiegał.