Bezgraniczna bezczelność – czyli dlaczego nie wynajmuję domu nad morzem rodzinie, choć Koli żal brata, a ja nie mam złudzeń: jak przyjdzie co do czego, to pieniędzy od swoich się nie wyegzekwuje, tylko same kłopoty zostaną.

Bezczelność bez granic

No powiedz, Justyno, szczerze zacząłem marudzić jaka to właściwie różnica, komu wynajmiemy ten domek? Swoim czy obcym? Przecież pieniądze są takie same.

Justyna właśnie kończyła rozwieszać pranie. Lepiej by mi pomogła, zamiast się denerwować.

Karol, kochanie odpowiedziała chodzi o to, że od rodziny potem tych pieniędzy i tak nie wyciągniesz.

Mówisz o Damianie? z niesmakiem zapytałem Przecież to mój brat! On zapłaci, ręczę ci za to. Nawet zniżki nie prosi. Weźmie domek w pełnej cenie, na całe lato. I nie będziemy musieli sami szukać lokatorów.

Wiesz, Karolu, ten domek jest nad Bałtykiem. W dziesięć minut znajdę chętnych.

Wytłumacz mi, dlaczego aż tak ci zależy, żeby wynajmować obcym?

Z obcymi jest prosto: umowa, zaliczka, nie płacą wyprowadzasz i po sprawie. Z rodziną zaczyna się: Justynko, no przecież mamy dzieci, Oj, przelejemy później, Oj, telewizor wam stukliśmy, ale chyba nie będziecie brać za to kary?. Uważaj, naoglądałam się już tego. Nie wiesz, jak to się kończyło.

Domek Justyna odziedziczyła po rodzicach, którzy też go wynajmowali. Mieszkali wtedy w Gdańsku, a domek nad morzem ładnie podbijał im dochody. Justyna robiła to samo, ale z jednym zastrzeżeniem żadnej rodziny i znajomych. Widziała, jak rodzice byli regularnie robieni na szaro przez takich właśnie znajomych.

I jak się to kończyło? zapytałem.

Tak, że rodzina nie płaciła i nawet nie raczyła przeprosić! A co, trudno puścić nas na wakacje?. Nie, Karol. To biznes, a nie darmowy pensjonat dla twojej rodziny.

Damian ostatnio wymyślił, że trzy miesiące nad morzem to idealne lekarstwo dla jego żony i trójki dzieci. Latem ma mniej pracy, to chce się nacieszyć życiem. A Justyna z góry wiedziała, że Damian płacić raczej nie planuje.

Przecież Damian nie prosi, byś ich gościła za darmo! próbowałem jeszcze Zapłaci, obiecuję!

Wszyscy tak zaczynają.

Po co nam ta zabawa? Na ten domek kolejka, ludzie płacą rynkowo. Oni przyjdą, podpiszą umowę i śpię spokojnie. Nie. Żadnej rodziny, żadnych znajomych. Przyjaźń przyjaźnią, a pieniądze oddzielnie.

Z pragmatyzmem Justyny trudno się sprzeczać, ale miałem swój plan.

Dobrze. Nie ufasz Damianowi. Ale mi chyba ufasz?

Justyna czekała, co dalej.

Ufam. I co?

Jakby Damian ciebie wystawił, to ja sam ci wszystko oddam za wynajem domku wypaliłem. Bohater. Co najmniej.

Tyle że argument cienki.

Genialna propozycja, Karol. Zapłacisz mi ze wspólnego budżetu.

No… jeśli tak chcesz… już czułem, że przestrzeliłem Znajdę sobie dorabianie! Tak. Wieczorem, w weekendy. Co zarobię, oddam ci. To już nie będą nasze pieniądze tylko twoje. Może być?

Nie podejrzewałem, że to dla mnie aż tak ważne. Może, skoro tak wierzę w brata, to i ona powinna…

Umiesz wszystkich zagadywać powiedziała Cała odpowiedzialność na tobie. OK.

Do lata było jeszcze daleko, więc Justyna mogła ochłonąć i nawet trochę mi zaufać.

Czerwiec się zaczął. I od razu od kłopotów. Dzwoniłem do Damiana co kilka dni z pytaniem, czy mógłby chociaż za pierwszy miesiąc zapłacić. Słyszałem zawsze to samo:

Jasne, Karol, wszystko pod kontrolą! Pieniądze? Czekam jeszcze na końcówkę od jednego klienta. Obiecał przelew pod koniec miesiąca. Jak tylko przyjdą, od razu daję ci całość. Przepraszam, tak wyszło. Nie martw się!

Kończy się czerwiec.

Kasy nie ma.

Justyna wytrzymała miesiąc. Nie pytała, nie złościła się, nie narzekała. Skoro prosiłem ją o zaufanie zaufała. Nie chciałem jej zaniżać poczucia własnej wartości, ale kiedy znów wróciłem ze słuchawką po rozmowie z bratem, spytała:

No i jak? Zapłacił już?

Damian jeszcze nie dostał przelewu od klienta za ten duży projekt. Ale jak tylko przyjdą, od razu się rozliczy!

Tak, od miesiąca bez zmian.

Na końcu języka miałem sarkastyczne: Kto by się spodziewał.

O czym mówiłam? rzuciła U rodziny zawsze jest powód, żeby spóźnić się z płatnością.

Justyna, to zwykły przypadek! broniłem brata To nie złośliwość! Wiem, jak to brzmi Ale po prostu zbiegło się tak. Trzeba poczekać.

Jasne, poczekamy do września. Jak wyjadą z trzema walizkami i powiedzą: Dziękujemy za cudowny pobyt, odezwiemy się kiedyś.

Justyna, ty przecież i tak nic nie tracisz. Ja będę dorabiał.

Ty? Już zaczynasz?

Od razu zrobiło mi się głupio.

Daj mu jeszcze dwa tygodnie. Jeśli nic się nie zmieni sam ci zapłacę, jeśli taka to dla ciebie sprawa.

Nie kazałam ci brać tych zobowiązań. Sam chciałeś udowodnić, że twój brat jest uczciwy. Udowadniaj.

Nastroje w domu się zmieniły, rozmowy między nami stawały się dziwnie sztywne.

Lipiec. Upał nie do zniesienia. Justyna łapała mnie, jak przeglądałem ogłoszenia o pracy, ale nie dzwoniłem nigdzie.

Karol, dzisiaj już trzydziesty. Dwie trzecie lata minęły, a my nie mamy ani grosza z najmu przypomniała.

U Damiana jeszcze cisza Ale

Jak tylko, tak zaraz.

Odda wszystko! Powiedział, że jak dostanie pieniądze, najpierw nam przeleje! Może nawet coś dorzuci za kłopoty.

Nie wierzę już. Ty się za niego zobowiązałeś? Powiedziałeś: Ja ci zapłacę. To płać. Jak tam szukanie pracy?

Wyraźnie już i mnie podłamała ta moja bohaterska decyzja. Łatwo gadać, a dwie roboty to już nie żarty.

Coś znajdę Tyle że same słabe opcje. Przecież nie pójdę dźwigać skrzyń z moim kręgosłupem.

Lepiej bratu podpowiedz, żeby sam dźwigał. Obiecałeś. Albo idziesz do pracy, albo dzwonię do Damiana i informuję go, że jeśli do piątku nie mam połowy należności, to wyprowadzam jego rodzinę i ściągam kasę sądownie.

Oblał mnie zimny pot.

Nie dzwoń do niego! Po sądach się ciągać?! Co rodzina powie, co powiem mamie? Na brata do sądu, Justyna, nikt mnie nie zrozumie.

Damian nie chce płacić, ja nie chcę odpowiadać za swoje obietnice, do sądu też nie pójdę i nagle wyszło na to, że winna jest Justyna.

Wiesz co? Chyba niezbyt ci na mnie zależy, na mężu! Nawet cię nie wzrusza, że będę zasuwał dzień i noc, żeby ci, żonie, oddać dług.

Nie wyciągałem ci tego z gardła, Karol! Sam chciałeś!

Jak miałem wiedzieć, że Damian nas wykiwa?!

A ja wiedziałam wypaliła. Bo to widziałam nieraz. Nie posłuchałeś mnie.

Już rozumiem wszystko! zacząłem robić z siebie ofiarę Ale ty, Justyna, też jesteś niezła! Każesz mi za niego płacić, pokazujesz, że pieniądze są dla ciebie ważniejsze niż ja! Nawet jak dostanę zawału, i tak każesz szukać drugiej pracy

Wcale nie! Wymagam, żebyś dotrzymał warunków, które SAM zaproponowałeś.

Dobrze! krzyknąłem Pójdę dorabiać i oddam za Damiana, dobrze? Skoro pieniądze są dla ciebie ważniejsze ode mnie.

Nie tak wyobrażałem sobie tę umowę ale Justyna postawiła na swoim. Zacząłem dorabiać wieczorami jako kurier i patrzyłem na nią coraz bardziej spode łba.

Przez ciebie rzuciłem kiedyś.

Przeze mnie?

Tak!

Może wreszcie zrozumiesz odpowiedziała Łatwo jest być dobrym na cudzy koszt. A jak sam zapłacisz za brata, to wyciągniesz wnioski.

Justyna miała jeszcze cień nadziei, że Damian się ocknie i zapłaci choćby na koniec. Jak tylko o tym pomyślała, Damian sam zadzwonił. I to do niej, a nie do mnie.

Może się pomyliła? Może zaraz przeleje?

Justyna, mam sprawę

Damian, nie mam już czasu na twoje sprawy. Powinniście byli dawno rozliczyć się za sierpień, a my jeszcze czekamy na kasę za lipiec. To już nie mój problem, tylko Karola, który za ciebie ręczył.

Wiem, Karol mi mówił! Biedny on z ciebie. Ale słuchaj, trochę mi się tu posypało auto się zepsuło i całą kasę poszła na naprawę. Muszę jakoś rodzinę odwieźć, a za najem no, jakoś się rozliczymy później

Przewidywalne.

Rozłączyła się.

Z mojej miny Justyna wszystko wyczytała.

W porządku przyznałem Myliłem się, że aż tak mu ufałem. Ale ty ty nie dajesz mi prawa do błędu! Zamiast wesprzeć, jeszcze dobijasz

A miałam się uśmiechać i mówić: Nic się nie stało, niech odpoczną za darmo? To ty chciałeś udowodnić, że oddasz.

Chciałem! burknąłem Nie spodziewałem się, że tak łatwo zgodzisz się na to, żebym poświęcił zdrowie! W ogóle myślisz o mnie?

A twój brat o tobie myśli?

On nie jest zły wyszło, jak wyszło

Świetnie. On nie jest zły, robiąc mnie w balona i ciebie wrabiając, a ja, która domagam się swojego, jestem zła?

Zamilkłem.

Wygląda na to, że przed nami trudny okres w małżeństwie.

Dziś, gdy to wszystko spisałem z dystansu, mam gorzką naukę: czasem zaufanie do rodziny kosztuje więcej niż nieznajomym. I choć boli serce, lepiej czasem oddzielić sentymenty od spraw biznesowych. Przyjaciele i rodzinę kocham nadal, ale z portfelem wolę być ostrożny.