Uncategorized

Wynoś się z mojego mieszkania! – powiedziała mama – Wynoś się – powiedziała mama zupełnie spokojnie. Arina uśmiechnęła się krzywo i oparła na oparciu krzesła – była pewna, że mama mówi do przyjaciółki. – Wynoś się z mojego mieszkania! – Natka odwróciła się do córki. – Lena, widziałaś posta? – przyjaciółka wpadła do kuchni, nawet nie zdjęła płaszcza. – Arisia urodziła! Waży trzy czterysta, pięćdziesiąt dwa centymetry. Cały tata, taki sam zadarty nosek. Obiegłam już wszystkie sklepy, nakupiłam ciuszków. Czemu jesteś taka smutna? – Gratuluję, Natalko. Bardzo się cieszę – Lena wstała, by nalać herbaty przyjaciółce. – Siadaj, zdjąłbyś chociaż płaszcz. – Oj, nie mam czasu na siedzenie – Natka przysiadła na skraju krzesła. – Tyle spraw, tyle rzeczy do zrobienia. Arinka taka dzielna, wszystko sama, wszystko swoją pracą. Mąż to skarb, mieszkanie wzięli na kredyt, wykańczają remont. Jestem dumna z mojej dziewczyny. Dobrze ją wychowałam! Lena postawiła cicho filiżankę przed przyjaciółką. Taa… dobrze… Gdyby tylko Natka wiedziała… *** Dwa lata temu Arina, córka Natalki, przyszła do niej bez zapowiedzi, z podpuchniętymi od płaczu oczami i trzęsącymi się dłońmi. – Ciociu Lenko, błagam, tylko nie mów mamie. Błagam! Jeśli się dowie, serce jej nie wytrzyma – wyła Arina, ściskając w ręku mokrą chusteczkę. – Arina, uspokój się. Co się stało? – Lena była wtedy naprawdę przestraszona. – Ja… ja w pracy… – zaszlochała Arina. – Koledze zginęły z torebki pieniądze. Pięćdziesiąt tysięcy. A kamery nagrały, jak wchodziłam do gabinetu, gdy nikogo nie było. Ja nie brałam, ciociu Lenko! Słowo daję! Ale powiedzieli, że jak nie oddam pięćdziesięciu tysięcy do jutra do południa, zgłoszą sprawę na policję. Mają „świadka”, który niby widział, jak chowam portfel. To podstęp, ciociu Lenko! Ale kto mi uwierzy? – Pięćdziesiąt tysięcy? – Lena zmarszczyła brwi. – Dlaczego nie poszłaś do ojca? – Poszłam! – Arina znowu rozszlochała się na nowo. – Powiedział, że sama jestem sobie winna, ani grosza mi nie da, skoro jestem taka głupia. Powiedział: „Idź na policję, tam cię nauczą życia”. Nawet do mieszkania mnie nie wpuścił, przez drzwi na mnie nakrzyczał. Ciociu Lenko, nie mam do kogo pójść. Mam dwadzieścia tysięcy odłożone. Nie starcza mi trzydziestu. – A mama? Dlaczego jej nie powiesz? Przecież to twoja matka. – Nie! Mama mnie… wykończy. I tak zawsze mówi, że jestem jej wstydem, a teraz jeszcze kradzież… Pracuje w szkole, wszyscy ją znają. Proszę, pożycz mi trzydzieści tysięcy, dobrze? Przysięgam, będę oddawać po dwa, trzy tysiące tygodniowo. Znalazłam już nową pracę! Proszę cię, ciociu Lenko! Lena zrobiła się żal dziewczyny aż do bólu. Dwadzieścia lat, życie dopiero się zaczyna, a tu taka plama. Ojciec odmówił pomocy, matka rzeczywiście by jej głowę urwała… – Kto nie popełnia błędów w życiu? – pomyślała wtedy Lena. Arina nie przestawała płakać. – Dobrze – powiedziała Lena. – Mam te pieniądze. Odkładałam na zęby, ale zęby poczekają. Obiecaj tylko, że to ostatni raz. I twojej mamie nie powiem, skoro tak bardzo się boisz. – Dziękuję! Dziękuję, ciociu Lenko! Życie mi uratowałaś! – Arina rzuciła się jej na szyję. W pierwszym tygodniu Arina rzeczywiście przyniosła dwa tysiące. Przyszła radosna, powiedziała, że wszystko załatwione, sprawy na policji nie ma, w nowej pracy wszystko dobrze. A potem… przestała odpowiadać na wiadomości. Miesiąc, dwa, trzy. Lena widywała ją na rodzinnych uroczystościach u Natki, ale Arina zachowywała się, jakby były ledwie znajome – zimne „dzień dobry” i tyle. Lena nie naciskała. Myślała sobie: – Młoda jest, wstyd jej, to ucieka. Stwierdziła, że trzydzieści tysięcy to nie cena za wieloletnią przyjaźń z Natalką. Spisała dług na straty, zapomniała. *** – W ogóle mnie słuchasz? – Natka pomachała Lence przed oczami. – O czym tak myślisz? – Tak, tak – Lena otrząsnęła się. – Myślę o swoich sprawach. – Słuchaj – Natka ściszyła głos – spotkałam dziś Ksenkę, pamiętasz naszą byłą sąsiadkę? Wpadła do sklepu, jakoś dziwnie się zachowywała. Zaczęła wypytywać o Arię, czy u niej dobrze, czy oddała długi. Nie zrozumiałam, o co jej chodzi. Powiedziałam, że Arinka jest samodzielna, sama zarabia. A Ksenka tylko się dziwnie uśmiechnęła i poszła. Nie wiesz, Ariśka coś od niej kiedyś pożyczała? Lena poczuła, jak jej wszystko w środku ściska. – Nie wiem, Natka. Może jakieś drobiazgi – odparła. – Dobra, lecę, muszę jeszcze wpaść do apteki – Natka wstała, cmoknęła Lenę w policzek i uciekła. Wieczorem Lena nie wytrzymała. Znalazła numer Kseni i zadzwoniła. – Ksenia, cześć, tu Lena. Słuchaj, widziałaś się dziś z Natką? O jakie długi chodziło? W słuchawce odezwał się ciężki westchnienie. – Oj, Lenka… Myślałam, że ty wiesz. Przecież jesteś z nimi najbliżej. Dwa lata temu Arina do mnie przyszła. Cała zalana łzami, oczy czerwone. Powiedziała, że oskarżono ją w pracy o kradzież. Albo zwraca trzydzieści tysięcy, albo więzienie. Błagała, żebym nie mówiła mamie, płakała. Dałam jej te pieniądze. Obiecała, że w miesiąc odda. I zniknęła… Lena zacisnęła słuchawkę. – Trzydzieści tysięcy? – powtórzyła. – Akurat trzydzieści? – No tak. Powiedziała, że dokładnie tyle jej brakuje. Oddała pół roku później pięćset złotych i więcej nie widziałam. Potem dowiedziałam się od Wery z trzeciej klatki, że ona miała tę samą historię. Wera jej pożyczyła czterdzieści tysięcy. I jeszcze pani Galina, była nauczycielka – też „ratowała” Arinkę przed więzieniem. Ta to już dała pięćdziesiąt. – Poczekaj… – Lena usiadła. – To znaczy, że ona od każdej brała podobną sumę, z tą samą historią? – Tak wychodzi – głos Kseni stał się twardy. – Dziewczyna zebrała od wszystkich przyjaciółek mamy „haracz”. Po trzydzieści–czterdzieści tysięcy. Historyjkę o kradzieży sobie wymyśliła, grała na litości. A my, bo Natalkę lubimy, to milczałyśmy, nie chciałyśmy jej psuć nastroju. A Arinka za te pieniądze zaszalała. Po miesiącu zdjęcia z Turcji wrzucała do internetu. – Ja jej też pożyczyłam trzydzieści tysięcy – powiedziała cicho Lena. – No i masz – parsknęła Ksenia. – Tych osób jest pewnie z pięć, sześć. To już nie błąd młodości, tylko działalność na szeroką skalę. A Natka nic nie wie. Chodzi, chwali się córką. A ta ją okrada! Lena odłożyła słuchawkę. W uszach jej huczało. Nie było jej szkoda pieniędzy – już dawno je spisała na straty. Było jej niedobrze na myśl, jak wyrachowana i cyniczna była dwudziestoletnia dziewczyna, wykorzystując zaufanie dorosłych kobiet. *** Następnego dnia Lena poszła do Natalki. Nie chciała robić awantury. Chciała tylko spojrzeć Arinie w oczy. Ta akurat przyjechała z dzieckiem ze szpitala i, dopóki w jej mieszkaniu trwał remont, mieszkała u mamy. – O, ciocia Lena! – Arina uśmiechnęła się sztywno na widok przyjaciółki matki. – Wejdź, herbatki? Natka krzątała się przy kuchence. – Oj, Lenka, siadaj. Czemu nie zadzwoniłaś? Lena usiadła naprzeciwko Ariny. – Arina – zaczęła spokojnie – spotkałam Ksenię. I Werę. I panią Galinę. Wczoraj długo rozmawiałyśmy. Założyłyśmy klub „Ofiar Pomocy”. Arina zesztywniała, pobladła i rzuciła szybkie spojrzenie na mamę, która stała do nich plecami. – O czym ty mówisz, Lena? – odezwała się Natka. – Arina wie, o czym mówię – Lena nie spuszczała wzroku z dziewczyny. – Pamiętasz, Arinko, tę niemiłą historię sprzed dwóch lat? Kiedy prosiłaś mnie o trzydzieści tysięcy? Ksenii trzydzieści. Werze czterdzieści. Galinie pięćdziesiąt. Wszystkie cię „ratowałyśmy” przed więzieniem. Każda myślała, że to tylko ona zna twoją straszną tajemnicę. Ręka Natalki zadrżała, wrzątek rozlał się po kuchence. – Jakie pięćdziesiąt tysięcy? – Natka powoli odstawiła czajnik. – Arina? O czym ona mówi? Pożyczałaś pieniądze od moich znajomych? Nawet od pani Galiny?! – Mamo… to nie tak… – Arina zaczęła się jąkać. – Ja… ja oddam… prawie… – Nic nie oddałaś, Arina – syknęła Lena. – Przyniosłaś mi dwa tysiące, żeby zamydlić oczy, i zniknęłaś. Zebrałaś od nas dwieście tysięcy na wymyśloną historię. Milczałyśmy, bo żal nam było twojej mamy. Wczoraj zrozumiałam, że żal powinno być nas, nie ją. – Arina, patrz na mnie. Wyłudziłaś pieniądze od moich przyjaciółek?! Wymyśliłaś historyjkę o kradzieży, by okraść osoby, które do mnie przychodzą? – Mamo, bardzo potrzebowałam pieniędzy na przeprowadzkę! – wykrzyczała Arina. – Nic od was nie dostałam! Ojciec nie dał nawet grosza, a musiałam zacząć życie! Co w tym złego? Przecież ich nie okradłam do ostatniej złotówki, mają dużo pieniędzy! Lena poczuła obrzydzenie. Tak to wygląda… – Wszystko jasne. Natalko, przepraszam, że to na ciebie wywlekam, ale nie mogę dłużej tego ukrywać. Nie chcę, by taka postawa uchodziła bezkarnie. Uznała nas za idiotki! Natka stała, opierając się rękami o stół. Ramiona się jej trzęsły. – Wynoś się – powiedziała zupełnie spokojnie. Arina uśmiechnęła się pod nosem i oparła wygodniej – była przekonana, że matka mówi do Leny. – Wynoś się z mojego mieszkania! – Natka odwróciła się do córki. – Pakuj rzeczy i idź do męża. Nie chcę cię tu więcej widzieć! Arina zzieleniała: – Mamo, mam dziecko! Nie mogę się denerwować! – Nie masz matki, Arina. Matka była u tej dziewczyny, którą uważałam za uczciwą. Ty jesteś… złodziejką. Pani Galina… Boże, przecież dzwoniła do mnie codziennie, pytała, co słychać, ani słowa nie powiedziała… Jak ja mam jej teraz spojrzeć w oczy? Jak?! Arina chwyciła torbę, rzuciła ręcznik o ziemię. – Zadławcie się swoimi pieniędzmi! – wrzasnęła. – Stare wariatki! Idźcie w cholerę! Wybiegła do sąsiedniego pokoju, chwyciła nosidełko z dzieckiem i wypadła z mieszkania. Natka osunęła się na krzesło i ukryła twarz w dłoniach. Lence zrobiło się wstyd. – Przepraszam, Natalko… – Nie, Lenka… To ja cię przepraszam. Że takiego potwora wychowałam. Naprawdę wierzyłam, że sama dała radę… a ona… Boże, co za wstyd… Lena pogładziła przyjaciółkę po ramieniu, a Natka się rozpłakała. *** Po tygodniu mąż Ariny, blady i wynędzniały, odwiedził wszystkich „wierzycieli”, przepraszał, patrząc w podłogę. Obiecał, że wszystkim odda pieniądze. I rzeczywiście – zaczęły się przelewy – pięćdziesiąt tysięcy dla pani Galiny Natka oddała z własnej kieszeni. Lena nie czuła się winna tej sytuacji. Oszustka przecież zasłużyła na karę. Prawda?