Nadzieja Leonidowna nagle podupadła na zdrowiu. Żadna z jej córek nie odwiedziła matki, gdy leżała chora – opiekowała się nią tylko wnuczka Natalia. Córki pojawiły się dopiero tuż przed Wielkanocą, jak zwykle po wiejskie przysmaki, które mama przygotowała! Nadzieja Leonidowna wyszła do furtki powitać córki. – Po co przyjechałyście? – zimno powiedziała. Starsza córka, Sylwia, zamarła ze zdumienia. – Mamo, co się stało?! – wykrzyknęła. – Nic się nie stało! Kochane moje, wszystko już sprzedałam: całe gospodarstwo… – Jak to? A my? – córki nie mogły zrozumieć, co się dzieje. Życie w Olszynowie było nudne i monotonne, więc każda, choćby najmniejsza sensacja stawała się wydarzeniem na całą wieś. Prawdziwy poruszenie wywołało pojawienie się Natalii, wnuczki byłej kierowniczki sklepu spożywczego. Szeptano, że nadwrażliwe kobiety aż westchnęły na jej widok. – O, ta Natalia! – mówiły miejscowe. – Zdolna! Wszystkich przebiła! Teraz niech zazdroszczą! Rzeczywiście, większość wiejskich „elit” patrzyła z nieukrywaną zawiścią, jak Natalia, eleganckim SUV-em, przemierza rodzinne drogi. Cała, niezbyt liczna społeczność Olszynowa ustawiła się wzdłuż drogi, aby uwiecznić tę historyczną chwilę. Dziadkowie ocierali łzy chusteczkami. – Czy to naprawdę możliwe? Jak w bajce o Kopciuszku! – Tak miało być! Od dziecka mówimy na Natalię „Kopciuszek”. Teraz Natalia miała pełne prawo spojrzeć pobłażliwie na tych, którzy jeszcze niedawno się z niej śmiali. Zauważyła grajka, pana Pawła, i serdecznie pomachała mu z samochodu. – Panie Pawle, miło pana widzieć! Jak zdrowie?! – U mnie wszystko dobrze, Natalio! Przyjdź do klubu na próbę! – Koniecznie odwiedzę! Błyszczący samochód zniknął za zakrętem, a zgromadzeni powoli rozchodzili się do domów. Pan Paweł z zadowoleniem przyznał: – Dzielna dziewczyna! Osiągnęła, co chciała! Teraz kolej na naszych medyków. Stara babcia Franciszka zapytała: – Co mają do tego lekarze? – A to babciu, że dziś wielu będzie zżerać zazdrość! Bywa i tak! Słyszałaś? Babcia Franciszka tylko machnęła ręką i pospiesznie pobiegła do domu. Pan Paweł się nie obraził, wiedział, że starsza pani mówiła bez złośliwości. Siedząc na ławce przy klubie, rozmyślał o powrocie Natalii… W życiu Natalii wiejski muzyk odegrał kluczową rolę – i to dosłownie. Dziewczynka wcześnie została sierotą, matki zabrakło, ojciec odszedł wcześniej. Żadna z licznych krewnych nie chciała brać odpowiedzialności i dziewczynka dwa lata spędziła w domu dziecka. Ale potem coś pękło w sercu Nadziei Leonidowny i przygarnęła wnuczkę. W Olszynowie ten gest doceniono. Kobieta nadal pracowała, a kierowniczka sklepu chwaliła jej decyzję przed współpracownikami. – Gdyby wszyscy byli tacy jak Nadzieja Leonidowna! Ale byli i tacy, którzy widzieli w tym czysty interes. – Teraz za dzieci są dodatki, to „dobra” babcia chce coś dla siebie. Myślicie, że ma w sercu dobroć? A pamiętajcie, jaki charakter ta babka ma! Opinie o szefowej sklepu były różne – nie raz oszukiwała klientów, a awantury z sąsiadkami były na porządku dziennym. Dobrze traktowała tylko swoje dwie córki i syna. Syn był lekarzem w powiatowym szpitalu, córki w Warszawie. Ale przyjeżdżali do matki wyłącznie po zapasy. A pod tym względem Nadzieja miała wszystko – jej gospodarstwo mogło zawstydzić niejednego rolnika! Prowadziła kilka dziesiątek kaczek i kur, w chlewiku kwiczały prosiaki, a kozy walczyły o dzienny przydział siana. Aby wszystkich wykarmić, posiadała dwa hektary pola. Samotnej, energicznej kobiecie było coraz ciężej, lat nie ubywało. Wynajęcie kogoś do pomocy było zbyt drogie, więc przypomniała sobie o wnuczce. Podczas przerwy w pracy podzieliła się planem z Zofią, przyjaciółką z dzieciństwa. – Zabiorę Natalkę, niech nie tuła się po domu dziecka. Ludzie i tak mają mi za złe, że ją oddałam. Zofia zawsze ją wspierała – była od Nadziei zależna, pracowała w jej sklepie. – Masz rację, Nadziejo! Dziewczynka już duża, będzie ci pomagać przy gospodarstwie. – Zofio, to ty mnie nakierowałaś! Gdy będę w pracy, Natka przypilnuje zwierząt. – A szkoła? Teraz dzieci mają tyle nauki! Moi wnukowie po nocach ślęczą, a jeszcze zajęcia, kółka… – Obejdzie się bez kółek! Nie za darmo przecież ją będę karmić! Mała Natalia była szczęśliwa. Wykonywała każde polecenie babci, więc wieś zaczęła mówić na nią Kopciuszek. Większość współczuła jej, a niektórzy nawet publicznie potępiali Nadzieję. – Leonidowno, Boga się bój! Na Natalkę patrzeć nie można, taka chuda! Jak możesz?! Ale babka zbywała uwagę. – Nie wasza sprawa! Moja wnuczka sama chce pomagać! Skończy szkołę, pójdzie na weterynarię! Nadzieja miała już plan życia wnuczki – gdyby nie przypadek, wszystko potoczyłoby się według niego. Pewnego letniego dnia w miejscowym domu kultury zjawiła się nowa kierowniczka. Marzena, właśnie po studiach artystycznych, przyszła szukać talentów. Panu Pawłowi nie trzeba było dwa razy powtarzać – sam zaoferował pomoc. – Pani Marzeno, jakby tylko nowy instrument, mogę ruszyć świat! Kiedyś już po polach śpiewaliśmy dla robotników! Zaraz go zaprosiła, próbując ożywić lokalny zespół. Ale brakowało najważniejszego – solistki. Pawłowi bardzo zależało. – Pani Marzeno, zespół bez solistki to jak barszcz bez kapusty! Skąd wziąć młodą, utalentowaną? Marzena szybko znalazła wyjście. – Ja wiem, gdzie jej szukać! Chodźmy, instrument bierzemy! Casting w wiejskiej szkole był prawdziwą sensacją. Młodzież ustawiła się w kolejce, czekając na ocenę wokalu. Natalię namówiła wychowawczyni. – Natalio, śpiewasz pięknie, nie wykręcaj się! Dziewczynka prawie się popłakała: – Proszę, nie mogę! Muszę do domu! Babcia będzie zła! – Obiecuję, porozmawiam z babcią! Teraz masz jedyną szansę wygrać los na loterii! Bała się, ale i marzyła – w końcu się zgodziła. Zaśpiewała cały swój repertuar – śpiewanie sprawiało jej radość, choć dotąd miała za słuchaczy tylko zwierzęta. Marzena podsumowała: – Prawdziwy diament! Czysty głos, nie zawahała się nawet chwili! Odniosła sukces! Po poważnej rozmowie nauczycieli z babcią Natalii, ta musiała zmniejszyć jej domowe obowiązki. Babcię to bolało – martwiła się, że wnuczka zadźwignie nosa. Zwierzyła się Zofii. – To co, mam ją karmić za darmo? Po koncertach ją wożą, a ja muszę dźwigać wszystko na emeryturze? – Przecież dostajesz dodatek na wnuczkę! – Co mi z tego? A ubrania, buty? Myślałam, że latem zarobi przy gospodarstwie! Co mi da to śpiewanie? Zofia rozmarzona westchnęła: – A wyobraź sobie, że za dziesięć lat Natalka zostanie artystką! Pokazy w telewizji, zdjęcia w gazetach! – A co z tego mi przyjdzie? Muszę dzieciom pomagać, gospodarstwa nikt nie przypilnuje! Przyjaciółka spojrzała na nią z wyrzutem. – Ludzie mają rację – traktujesz ją jak macocha Kopciuszka! Zobacz, jaka jest zmęczona! Po tej rozmowie przyjaźń się rozpadła, Nadzieja straciła jedyną powierniczkę. Kariera młodej artystki rozwijała się szybko. Z zespołem objechała wszystkie okoliczne wsie, zachwycała mechaników i mleczarki. Na konkursie wojewódzkim zdobyła laury, lecz nie zmieniła charakteru – nadal opiekuńczo i z szacunkiem traktowała babcię, a gdy ta nagle zaniemogła, nie odstępowała jej ani na chwilę. Żadna z córek nie odwiedziła matki, pojawiły się dopiero tuż przed Wielkanocą. Jak zwykle – tylko po wiejskie specjały, które mama zrobiła! Nadzieja Leonidowna wyszła do furtki powitać córki. – Po co przyjechałyście? – rzuciła chłodno. Starsza, Sylwia, była w szoku. – Mamo, co się dzieje?! – zapytała. – Wszystko dobrze! Kochane moje. Ale wszystko już sprzedałam, całe gospodarstwo… – Jak to? A my? – córki były zszokowane. – Idźcie do sklepu i kupcie, czego potrzebujecie! Nie mam już siły wszystkiego prowadzić! – A Natalia, co z nią? Tego już Nadzieja nie wytrzymała. – Natalia nie jest służącą! Nie będzie na was pracować! Gdy byłam chora, nie przyjechałyście! Teraz koniec! Ja też mam prawo na spokojną starość! A Natalia… Niech się uczy, może artystką naprawdę zostanie! Siostry wyjechały z niczym, a Nadzieja poszła do Zofii. – Dziękuję, że otworzyłaś mi oczy! Byłam bliska zniszczenia życia wnuczki. Teraz pomóż mi sprzedać mięso! – Jakie mięso, Nadziejo? – Całe, tylko jedną kozę zostawiłam! – I dobrze zrobiłaś! A córki? – Niech sobie radzą, nie mam już do nich siły… …Natalia przez lata nie odwiedzała Olszynowa, ale stale dzwoniła, wysyłała pieniądze. Częste koncerty i praca pedagoga pochłaniały czas, ale udało jej się wyrwać tydzień na wizytę w rodzinnym domu. Z tylnego siedzenia za­gasł głos synka: – Mamo, daleko jeszcze do babci? – Synku, już jesteśmy! A tam babcia już czeka! Mimo wieku Nadzieja Leonidowna trzymała się dziarsko. Porwała prawnuka na ręce i całowała. – Moje złote słoneczko! Doczekałam się tego dnia! Natalię przytuliła nieco ostrożniej, żeby nie popsuć fryzury. – Oglądałam twój koncert w telewizji – byłaś najpiękniejsza! Natalia przytuliła babcię. – Przesadzasz! Jestem zwykła, po prostu trochę śpiewam. – Nie wstydź się, jesteś prawdziwą artystką! – Gdyby nie ty i pan Paweł, nic by ze mnie nie było! Tak zostałabym Kopciuszkiem. – Ale w bajce to wróżka wyczarowała karocę i księcia… A ty swoje szczęście wypracowałaś własnymi rękoma… Natalia odruchowo schowała kiedyś spracowane dłonie, ale babcia to zobaczyła. Babcia wtuliła się w ramię wnuczki, płakała i przepraszała – ale z dawnych żali wnuczka już dawno wybaczyła. Najważniejsze było to, że miała na świecie bliską osobę, o którą mogła się troszczyć…

Nagle Stanisława Leonidówna podupada na zdrowiu. Żadna z jej córek nie odwiedza matki, gdy ta leży w łóżku. Opiekuje się nią tylko wnuczka Zosia. Córki pojawiają się dopiero przed Wielkanocą jak zwykle przyjeżdżają po wiejskie smakołyki, które mama przygotowała specjalnie dla nich. Stanisława Leonidówna wychodzi do furtki, by je przywitać.

Po co przyjechałyście? mówi chłodno.

Najstarsza córka Małgorzata z niedowierzaniem patrzy na matkę.

Mamo, co ty mówisz?! wykrzykuje.

Nic takiego! Wszystko, moje kochane! Sprzedałam całe gospodarstwo

Jak to? A my? córki nie rozumieją, co się dzieje.

Życie w Nowinach od zawsze było monotonne i pełne rutyny. Dlatego każda, nawet najmniejsza sensacja, stawała się tu wielkim wydarzeniem.

Nie inaczej było, gdy do wsi przyjechała Zosia wnuczka byłej kierowniczki tutejszego sklepu spożywczego. Jej pojawienie się niemal rozgrzało do czerwoności atmosferę w spokojnej wsi.

Kobiety westchnęły z zachwytu, widząc młodą Zosię.

Jaka ona śliczna! szeptały. I aż się wybiła! Teraz niech inni zazdroszczą!

Faktycznie, większość wiejskiej elity patrzy z ukosa, jak Zosia, prowadząc lśniącego jeepa, przemierza dziurawe drogi swej rodzinnej miejscowości.

Wszyscy mieszkańcy Nowin ustawiają się w szeregu, by być świadkami tego historycznego wydarzenia.

Starsze kobiety ocierają łzy wzruszenia chustkami.

Czy to naprawdę możliwe? Jak w tej bajce o Kopciuszku!

I nie bez powodu mówili na nią Kopciuszek, od dziecka!

Teraz Zosia ma prawo zerkać z wyższością na tych, którzy kiedyś się z niej śmiali.

Przez okno auta zauważa miejscowego akordeonistę, pana Pawła, i życzliwie macha do niego.

Panie Pawle, jak zdrowie?!

U mnie dobrze! Wpadnij do klubu na próbę!

Na pewno przyjdę!

Samochód znika za zakrętem, a ludzie powoli wracają do domów. Paweł z zadowoleniem podsumowuje:

Dziewczyna umiała się wybić! Teraz kolej na nasze pielęgniarki

Starowinka Barbara dopytuje:

A co mają do rzeczy pielęgniarki?

Otóż, Basiu, dziś wielu z zazdrości aż serce ścisnęło! Taka przypadłość, znasz to?

Barbara przewraca oczami, żegna się i wraca do domu, a pan Paweł tylko się uśmiecha, bo wie, że nie ma w niej złośliwości.

Siada na ławce przed klubem i pozwala sobie na chwilę wspomnień

W życiu Zosi pan Paweł odegrał niemałą rolę zarówno dosłownie, jak i w przenośni.

Dziewczynka wcześnie została sierotą, bo matka zmarła, a ojciec opuścił rodzinę dużo wcześniej.

Rodzina nie chciała brać na siebie odpowiedzialności i Zosia dwa lata spędza w Domu Dziecka.

Pewnego dnia serce Stanisławy Leonidówny zmiękło i zabiera wnuczkę do siebie.

W Nowinach doceniają ten gest. Pracująca jeszcze wówczas pani Stanisława zyskała szacunek otoczenia.

Gdyby wszyscy byli tacy jak Stanisława!

Jednak nie brakowało i zazdrośników:

Teraz państwo płaci duże zasiłki, dobrze skalkulowała! Trudno wierzyć, by miała aż tyle serca. Słyszałaś, jaki ona ma charakter?

Rzeczywiście, pani Stanisława nie miała nieskazitelnej opinii. W sklepie wielokrotnie oszukiwała klientów, ale nikt nie chciał wyciągać spraw poza własny dom.

Znana była również z ciągłych waśni z sąsiadami.

Dobrze traktowała tylko swoje dzieci: dwie córki i syna ten ostatni pracuje w szpitalu w powiecie, a córki mieszkają w Warszawie.

Cała trójka jednak wpada do mamy głównie po produkty z gospodarstwa.

A czego tu nie było! Stanisława trzyma kaczki, kury, parę prosiaków i kilka kóz do tego dwa hektary ziemi!

Samotnej, choć silnej kobiecie trudno ogarnąć to wszystko i drogo byłoby zatrudnić pomoc. Wtedy przypomniała sobie o wnuczce.

W przerwie obiadowej dzieli się planem z przyjaciółką z dzieciństwa, Wiesią.

Zabiorę Zosię, niech nie tuła się po domach dziecka. Ludzie zaczęli krytykować, że ją oddałam.

Wiesia, która pracuje w tym samym wiejskim sklepiku, jak zawsze ją wspiera.

I dobrze, Zosiu się przyda, pomoże ci w gospodarstwie.

Wiesiu, świetny pomysł! Gdy jestem w pracy, Zosia dogląda zwierząt.

Ale szkoła? Teraz uczą się do późna, do tego zajęcia dodatkowe

Bez zajęć się obejdzie. Najważniejsze, by była pomocna.

Mała Zosia jest szczęśliwa. Chętnie pomaga babci, przez co szybko zyskuje w wiosce przydomek „Kopciuszek”.

Większość kobiet z wioski gani Stanisławę.

Stanisławo, miej litość! Zosia taka chuda, żal patrzeć!

Ona tylko ucina wszelkie uwagi:

Zajmijcie się swoim życiem! Moja wnuczka garnie się do roboty! Jak skończy szkołę, pójdzie na weterynarię.

Choć zaplanowała życie Zosi z góry, los zrobił swoje.

Pewnego dnia do świetlicy wiejskiej przyjeżdża nowa kierowniczka Maria, świeżo po studiach w Lublinie i zaczyna szukać talentów.

Pan Paweł sam się zgłasza z pomocą i już następnego dnia starszy pan pobrzmiewa wesoło na swoim akordeonie, chociaż narzeka na wiek instrumentu.

Szybko ściąga z okolicy chór pań, lecz brakuje solistki.

Pani Mario, zespół bez solistki to jak barszcz bez buraków! Gdzie znajdziemy młodą i uzdolnioną?

Maria chwilę myśli i już się uśmiecha.

Wiem, gdzie jej szukać! Chodźmy do szkoły!

Casting w szkole to ewenement. Uczniowie gromadzą się, by zaprezentować swoje zdolności. Wychowawczyni nalega, by Zosia spróbowała.

Zosiu, nie wygłupiaj się! Wiem, jak śpiewasz!

Zosia niemal płacze:

Pani Anastazjo, nie mogę, babcia będzie zła!

Porozmawiam z twoją babcią! To twoja szansa!

W oczach dziewczyny niepewność i nadzieja.

Dobrze. Byle szybko.

Zosia śpiewa wszystkie piosenki, które zna i te ludowe, i te z radia. Dotychczas słuchały jej tylko kury i kozy, a na polu skowronki.

Pani Maria nie kryje zachwytu:

Talent nieoszlifowany! Jak ona czuje muzykę!

Po rozmowach w szkole babcia zgadza się odciążyć Zosię z obowiązków.

Martwi się jednak: czy wnuczka nie zacznie się wywyższać? Żali się Wiesi:

Wychodzi na to, że będę ją tylko karmić, a mnie nikt nie pomoże? Dostaję zasiłek, ale jak ją ubrać, jak buty kupić? Po co jej ta śpiewacza kariera?

Wiesia wzdycha:

Teraz narzekasz, a zobaczysz, za kilka lat twoja Zosia zostanie gwiazdą! Będą pokazywać ją w telewizji, a zdjęcia w „Gazecie Lubelskiej”!

A co mi z tej sławy? Ja muszę się dzieciom pomagać, a gospodarstwa pilnować nie ma komu!

Wiesia patrzy na nią z wyrzutem, jakby dopiero teraz zobaczyła prawdziwe oblicze przyjaciółki.

Po tej rozmowie cudowna relacja wygasa, a Stanisława traci ostatnią sojuszniczkę.

Zosia zdobywa sukces za sukcesem z chórem, objeżdżając powiat i zdobywając główną nagrodę w konkursie wojewódzkim. Znana na całą okolicę pozostaje jednak sobą wyrozumiała, czuła i bardzo oddana babci. Gdy Stanisława zachorowała, tylko wnuczka troskliwie się nią opiekowała.

Córki pojawiły się jak zwykle dopiero przed świętami, po własne interesy.

Stanisława wybiega do furtki.

Po co przyjechałyście? pyta znów lodowatym tonem.

Najstarsza córka Małgorzata nie dowierza.

Mamo, co się dzieje?!

Nic. Wszystko sprzedałam

Jak to, a co z nami?

A wy idźcie do sklepu i kupcie, co potrzebujecie! Nie mam już siły tego wszystkiego ciągnąć!

A Zosia? dopytują jeszcze.

Tu Stanisława nie wytrzymuje.

Zosia nie jest służącą i nie musi dla was pracować! Gdy byłam chora, nie było was wcale! Teraz już wystarczy! Ja też chcę godnie się zestarzeć!

A Zosia Niech się uczy, może i zostanie artystką!

Siostry wracają z niczym. Stanisława idzie wtedy do Wiesi.

Dziękuję ci, Wiesiu, że otworzyłaś mi oczy. Mało brakowało, a zmarnowałabym życie mojej wnuczki. Teraz pomóż mi sprzedać mięso!

Jakie mięso, Stasiu?

Wszystkie zwierzęta! Zostawiłam tylko jedną kozę dla siebie!

I dobrze zrobiłaś! A córki?

Są im obojętne. Przyzwyczaiły się tylko brać, nie mam już do nich żalu

Zosia przez wiele lat nie pojawia się w Nowinach, ale często dzwoni do babci i przesyła jej pieniądze. Ciągłe koncerty i praca w szkole muzycznej zabierają jej cały wolny czas. Udało się jednak znaleźć tydzień, by odwiedzić rodzinną wieś.

Z tylnego siedzenia dobiega głos jej synka, Bartka:

Mamo, długo jeszcze do babci?

Już jesteśmy! Patrz, babcia już czeka!

Stanisława, mimo wieku, nadal trzyma się dzielnie. Bierze prawnuka na ręce i całuje go serdecznie.

Mój złoty skarbie! Myślałam, że nie doczekam tej chwili!

Bardziej powściągliwie całuje Zosię, bo boi się zepsuć jej fryzurę.

Oglądałam wasz koncert w telewizji, mówiłam, że jesteś najpiękniejsza!

Córka przytula babcię.

Przesadzasz! Jestem zwyczajna, tylko trochę śpiewam!

Nie wstydź się, jesteś prawdziwą artystką!

Gdyby nie ty i pan Paweł, nic by ze mnie nie wyszło. Zostałabym wciąż Kopciuszkiem!

A w bajce to dobra wróżka zamieniła dynię w karetkę i przysłała księcia Ty musiałaś sama sobie te karetki wypracować

Zosia odruchowo chowa zniszczone kiedyś ręce, ale Stanisława to dostrzega.

Przytula się do ramienia wnuczki. Płacze, prosi o wybaczenie, ale Zosia już dawno nie chowa urazy.

Bo najważniejsze, że mają siebie, i mogą się o siebie zatroszczyćW domu babci pachniało świeżym chlebem i lipową herbatą, a stary zegar jeszcze wybijał znajome godziny. Wieczorem, kiedy Bartek usnął zmęczony nowinami i opowieściami, Zosia z babcią usiadły przy kuchennym stole. Zza firanki widać było rozgwieżdżone niebo nad wsią, gdzie kiedyś śpiew młodej dziewczyny mieszał się z pieśnią skowronków.

Babciu, zawsze tu wracam, choćby we wspomnieniach szepnęła Zosia, ściskając dłonie seniorki.

Stanisława uśmiechnęła się ciepło, a w jej oczach błysnęła duma.

Bo dom, Zosieńko, nosisz w sercu, nie w ziemi, ani w murach. Ty już żyjesz swoim życiem. Ja zrobiłam, co mogłam, czas odpocząć i patrzeć, jak Ty rośniesz dalej.

Zosia wsłuchiwała się w ciszę, której kiedyś tak się bała a która dzisiaj była jak kołysanka. Poczuła wdzięczność za wszystko: i za trudne dzieciństwo, i za chwile rozpaczy, nawet za ciężką rękę babci, która pozwoliła wyrosnąć jej na silną kobietę.

Nazajutrz razem poszły na łąkę. Stanisława pokazała Bartkowi, jak zbierać kwiaty na wianek. Chłopiec śmiał się głośno, przewracając się w trawie, a babcia cicho nuciła pod nosem zapomnianą już kołysankę.

Gdy słońce chyliło się do zachodu, Zosia spojrzała na ten mały cud: trzy pokolenia, które mimo wszystkich burz spotkały się znów właśnie tutaj, w Nowinach. Zrozumiała, że to nie sława, nie pieniądze, nie wielkie miasta dają prawdziwe szczęście, ale ten powrót do korzeni, do prostych gestów, do cichej obecności bliskich.

Stanisława wzięła wnuczkę za rękę.

Dobrze, że wróciłaś, Zosieńko. Teraz już mogę spać spokojnie.

I tej nocy nikt w Nowinach nie czuł się samotny. A stary dom, choć pusty przez długi czas, rozbrzmiał śmiechem dziecka i pieśnią, którą Zosia zanuciła specjalnie dla babci. Na podwórku, pod jabłonią, księżyc zatańczył jak srebrzysty duch, a cisza na powrót stała się domem dla wszystkich ich wspomnień.

Tu naprawdę kończyła się bajka o Kopciuszku bo każda baśń ma swój początek tam, gdzie drugi człowiek otwiera ramiona.